In the old days, Bangkok had a strong and proper city wall with several gates. The old Bangkok area was called ‘Phra Nakorn’ which meant to imply that it was where the Grand Palaces and Royal families including their ministers, courtiers’ staff and entourages lived. That’s why there was the need for high level of security and vigilance. Changes taking place in international trade and relations, science and technology including the impact of colonisation in the region had shocked those responsible for safe guarding the sovereignty towards speedy modernisation of the country. New transportation infrastructure and expansion of the city made it necessary to abolish the old city wall. So, nowadays only a few sections of the old wall and lookout towers could be seen and preserved for historical record.
I kept going back to this old part of Bangkok which used to be inside the old city wall as if I was looking for some missing pieces of my identity or family heritage. By the time I came back from overseas, most of my elderly relatives were all gone so I could not ask them about their stories of the transition period in Siam. I only remembered vaguely my grandmother’s teak house in this area. There are so many unanswered questions about my family trees. For example, I remembered seeing an old photo of my Chinese grandfather whose face looked so much like a Roman with his high nose and deep eyes. The whole big families were over six feet tall, each the Roman nose with deep big eyes and very fair complexion. I always wonder whether our ancestors had any relationships with those Westerners who traveled through the Silk Road to China in the old days.
This old area is called Banglumpoo which used to be one of the first modern shopping districts in Bangkok after the Second World War. During the 1950s, this road was full of cinemas (showing silent movies!), restaurants, shops, grocery stores, fruits and vegetables market, and a traditional Thai opera theatre.
A group of Chinese merchants came together to established Chinese shops in this area and built a road opposite Wat Boworn (temple). They opened thirteen shops along this road so people called this road ‘Thanon Sip Sam Hang’ or the ‘road with thirteen shops’. This area was like a magnet for all trendy people in those days.
Around this district was nested with residences of courtiers and smaller royal palaces. Those elites and educated class of Thais who worked in the Palace lived in this area as they were within ten minutes’ carriage drive from the Palaces and official buildings. After the coup and overthrowing of the Monarchy in 1932 and WWII, this district had seen new changes and development.
The new attraction was that one of the restaurants had one of the first black and white television in the country. This restaurant let customers watch the television free whole day. Young people were attracted by the half a dozen cinemas and myriads of restaurants, some having jukeboxes and TV, and some restaurants served customers till midnight.
Shopkeepers were so bored that they had to play badminton on pavement.
The old elites and royalties living in the area were well served by modern shops filled with imported goods from Japan, Singapore and Europe. It seemed a bit like Piccadilly and Regent Street in the West End of London. Most of the best shops and famous restaurants could be found along this area. I remembered my mother having to go there to buy the best green and red curry pastes, sticky rice and mangoes, including ready made shirts and blouses.
I found an old shop specialising in Thai crepes; very yummy and at very reasonable price.
But things began to change in the early 1970s when new development projects were built in other areas of Bangkok. The center of trading and commerce had been moved to Silom area and Siam Square where the banking sectors started to become firmly established in Thailand. The rise of white collar workers and the post-industrial revolution begun to make serious impact on Thai society.
A bar in an old shophouse near a bus stop.
Some old gold and jewelry shops since the good old days.
The old Banglumpoo district has become outdated and old fashion being suitable for older generations. Those Chinese merchants were long gone to seek for more prosperous areas for making money. The first big shopping mall with four floors had to shut down. Older generations with old money started to disappeared while trading had become subdue and lack luster.
Local Muslim vendor offering authentic ‘roti mataba’ at friendly prices.
Things began to improve during the past ten years as Thailand has become one of the best travel destinations. Tourism has sparked a new hope of improvement in life of many local people in Banglumpoo. The well known Khao San road is only five minutes walk away from this old road. The Water Throwing Festival or Songkran Festivak at Khao San road has made this area very attractive for backpackers. Several film crews had used this area as their filming location.
Simple street food along Phra Artit road. The tuk-tuk driver seemed to enjoy the noodles.
Most of local people’s livelihood nowadays depends on tourism in one way or another. I have discovered that most the old houses along the canal have turned into guest houses, small coffee shops and restaurants. Banglumpoo is only ten minutes’ walk to the Grand Palace and several famous temples. Hotels and guest buses in Khao San road are rather noisy and over crowded. So, the guest houses along the narrow side roads in this area present a much more attractive option for tourists looking for cheap guest houses in a more peaceful setting.
But the lockdown and pandemic have changed people’s lives all of a sudden. Some elderly people who own guesthouses along the canal told me that life has become very hard as tourism has been stalled.
I walked along the road running parallel to the river; it’s called Phra Artit road which has become a trendy place for vintage style lovers. These old buildings are over a hundred years old and are listed buildings. These have become well known restaurants and coffee shops frequented by both Thais and foreign customers. I haven’t been here for ages so this walk brought back good old memories of having some roti at a very famous shop years ago.
These days the atmosphere has become rather quiet and forlorn. These small business owners are praying for better days to come sooner than later. Most of the restaurants and coffee shops have remained closed during the whole lockdown period. I wish I could see crowd of tourists and local customers in these places again soon.
Special bodyguard for the barber shop.
เราชอบไปเดินเที่ยวแถวบางลำพูมาก อาจเป็นเพราะเรามีความผูกพันกับคุณยายที่เราเคยเจอตอนเป็นเด็ก และเราเคยไปเยี่ยมคุณยายที่บ้านบางลำพูบ่อยๆกับคุณแม่ แต่น่าเสียดายมากที่เราอยู่ไกลคุณยายมาก เราไม่สามารถเดินทางไปเยี่ยมคุณยายอย่างที่เราต้องการได้ พอเรากลับจากต่างประเทศ เวลาก็ผ่านไปหลายสิบปีเราตามหาญาติผู้ใหญ่ไม่ได้ และหลายคนก็จากไปแล้ว เราเสียดายมากที่ไม่มีโอกาสได้พูดคุย และสอบถามเรื่องราวของชีวิตในสมัยหลังสงครามโลกครั้งที่สอง จากผู้ใหญ่เหล่านี้ มันทำให้เราต้องกลับไปหาคำตอบด้วยตัวของเราเอง เราต้องกลับไปสัมผัสอดีตที่ขาดหายไปจากความทรงจำของเรา บางลำพูเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวในครอบครัวและความเป็นมาของเรา เราจึงไม่เบื่อที่จะกลับไปค้นหาอดีตของบรรพบุรุษนั่นเอง
ถนนที่อยู่ตรงข้ามวัดบวรนิเวศน์วิหารมีชื่อว่า ถนนสิบสามห้าง เพราะพ่อค้าจีนกลุ่มหนึ่งมาสร้างตึกเปิดร้านค้าขายด้วยกันสิบสามห้าง ชาวบ้านจึงเรียกว่าถนนสิบสามห้าง เขตบางลำพูอยู่ในเขตกรุงเก่า ที่เรียกว่าพระนคร โดยมีกำแพงเมืองล้อมรอบและมีประตูเข้าออกหลายแห่ง ต่อมามีการขยายเมืองและขุดคลองเพื่อการคมนาคมที่ขยายตัวมากขึ้น จึงต้องรื้อกำแพงเมืองออกไปเกือบหมด คงเหลือกำแพงเมืองเก่าให้คนรุ่นหลังดูไม่กี่แห่ง เช่นกำแพงที่ป้อมพระสุเมรุ และที่ตรงข้ามวัดบวรฯ ถนนพระสุเมรุวิ่งผ่านหน้าวัดจนไปตัดกับสี่แยกไฟแดง และตรงไปทางถนนพระอาทิตย์ซึ่งมีป้อมพระสุเมรุอยู่ตรงทางโค้ง เราไปเดินเล่นตลอดจนถึงป้อมพระสุเมรุ เพื่อดูบรรยากาศร้านค้าต่างๆที่เราเคยมาเที่ยวเล่นหลายปีแล้ว
A section of the old city wall was left between two houses. There must have been an old wooden house belonging to high level courtier here as the spirit-house has an old title holder’s name. These cats probably become guardian of this shrine so they are very well fed.
เดี๋ยวนี้มีร้านอาหารและร้านกาแฟมากกว่าแต่ก่อน และมีห้องเช่าราคาถูกให้นักท่องเที่ยวสะพายเป้มาพักหลายแห่ง บ้านเรือนและร้านค้าตกแต่งสวยงามทันสมัย แต่น่าเสียดายที่ไม่มีลูกค้าชาวต่างชาติเลย หลายแห่งจึงไม่เปิดให้บริการ เราได้คุยกับชาวบ้านที่เป็นคนบางลำพู ทำให้เรารู้ว่า ตามตรอกซอยในบริเวณนี้ คนส่วนใหญ่จะเปิดห้องให้นักท่องเที่ยวเช่าในราคาถูก แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังลำบากเพราะไม่มีนักท่องเที่ยวเข้ามาเลย เราก็ได้แต่เห็นใจในความไม่แน่นอนของชีวิต ทุกคนโดนผลกระทบกันหมดมากบ้างน้อยบ้าง เราเห็นร้านค้าที่ควรจะคึกคักพากันปิดประตูแล้วก็ใจหาย เราอยากเห็นความเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นในเร็ววัน
Graffiti depicting the old ways of local life in Banglumpoo. The artistic professions were clustered here: traditional musicians, dancers and handicrafts associated with the palaces.
This district of Banglumpoo has a lot of charms and the pace of life is slower than in the city center as most local people still live in their old houses for at least three generations. There are still old wooden houses and buildings from last century. The local temple still plays an important part in people’s daily life. Banglumpoo always brings back fond memories of how life in Bangkok used to be in the old days.
Wishing you all a very nice weekend.
Stay warm and cheerful.
