Lovinac- Sveti Juraj- 131 km
The second day started with an unpleasant surprise, i.e. a punctured tire.
A thorn from a nearby bush stuck into me, it was so hard that I had trouble removing it.
Whoever has a road from Decathlon bought a few years ago knows how tragic the wheels are there. To put on a tire, I carry with me ... a butter knife.
My goal for the day was to find a spare tube because I had to use the current one. The first major town on the route was Gospić.
And here is my biggest surprise. In a medium-sized town (they have Lidl!) there was no sports or bicycle shop. In the automotive shop they offered inner tubes, but unfortunately only with a thicker valve, the so-called car, not a road pressta like mine.
I found the nearest bicycle shop on Google about ... 150 kilometers away in Crikvenica.
Continuation of the EuroVelo route further north seemed to me quite risky at that moment, so I decided to turn west towards the coast. On the other hand, EuroVelo in this place is terribly boring and monotonous - at least for me.
I was separated from the coast by mountains and a height of about 1000 meters above sea level.
It is worth noting that it was not the uphill that was the most difficult, but the later descent. It's hard to describe the almost 20-kilometre descent and over 900 meters of altitude drop. My wrists were numb from holding the brakes. Needless to say, it was an amazing experience. Endless serpentines and the glow of the sea on the horizon.
Fortunately, I was able to descend without any problems. I couldn't resist swimming in the sea either.
After a double espresso and a visit to the store, all I had to do was continue north. I was driving down the street, but out of the tourist season the car traffic was bearable. Hills too 😊
And so I drove another 50 kilometers in the beautiful circumstances of the blue coast and the setting sun. The end point of that day was the town of Sveti Juraj and overnight stay about 15 meters from the water on a bed made of boards. I recommend such a free hostel!
Dzień drugi rozpoczął się niemiłą niespodzianką, czyli przebitą oponą.
Wbił mi się kolec z okolicznego krzaka, był tak twardy, że miałem problem żeby go usunąć.
Kto ma szosę z Decathlona kupioną kilka lat temu ten wie jak tragiczne tam są koła. Żeby założyć oponę wożę ze sobą…nóż do masła.
Za cel na ten dzień wziąłem sobie znalezienie zapasowej dętki, ponieważ musiałem wykorzystać bieżącą. Pierwszą większą miejscowością na trasie był Gospić.
I tu moje największe zaskoczenie. W średniej wielkości miasteczku (mają Lidla!) nie było żadnego sklepu sportowego lub rowerowego. W sklepie motoryzacyjnym oferowali dętki, ale niestety tylko z grubszym wentylem tzw. samochodowym, a nie szosowym pressta jak u mnie.
Najbliższy sklep rowerowy odszukałem na googlu jakieś…150 kilometrów dalej w miejscowości Crikvenica.
Kontynuacja szlaku EuroVelo dalej na północ wydawała mi się w tym momencie dość ryzykowna dlatego postanowiłem odbić na zachód w kierunku wybrzeża. Z drugiej strony EuroVelo w tym miejscu jest strasznie nudny i monotonny- przynajmniej dla mnie.
Od wybrzeża oddzielały mnie góry i wysokość ok. 1000 m.n.p.m.
Warto zaznaczyć, że to nie podjazd był najtrudniejszy tylko późniejszy zjazd. Ciężko opisać prawie 20 kilometrowy zjazd i ponad 900 metrów spadku wysokości. Od trzymania hamulców zdrętwiały mi nadgarstki. Trzeba przyznać, że to było niesamowite przeżycie. Niekończące się serpentyny i blask morza na horyzoncie.
Na szczęście udało mi się zjechać be większych problemów. Nie mogłem sobie też odmówić kąpieli w morzu.
Po podwójnym espresso i wizycie w sklepie pozostało mi już tylko ruszyć dalej na północ. Jechałem ulicą, ale poza sezonem turystycznym ruch samochodów był do zniesienia. Pagórki też 😊
I tak przejechałem kolejne 50 kilometrów w pięknych okolicznościach błękitu wybrzeża i zachodzącego słońca. Punktem końcowym tego dnia była miejscowość Sveti Juraj i nocleg jakieś 15 metrów od wody na posłaniu wykonanym z desek. Polecam taki darmowy hostel!