[ENG]
Everyone probably knows what the Palace of Westminster is and what it looks like. The view of the Palace from Westminster Bridge, where you can see a beautiful Gothic palace emerging straight from the waters of the Thames, is probably known to everyone, and the most iconic part of the palace, the clock tower commonly known as Big Ben, is undoubtedly the most popular symbol of London. The name of the palace comes from the church of St. Peter which was referred to as the western monastery (West Minster). The history of the palace dates back to 1016, when the King of England, Knut the Great, decided to create his headquarters here, and he chose this place to be able to better observe the construction of Westminster Abbey, which was taking place right next to it. Over the years, subsequent rulers of England expanded the Palace with new elements, and thus the function of the building changed. Since the 13th century, the building has fulfilled its current function, i.e. it is the seat of the Parliament, the House of Commons, the House of Lords and other administrative offices related to the English government. In the meantime, the facility was rebuilt many times, and its largest reconstructions were the result of a fire in 1834 and German air raids during World War II. Although bombings during World War II damaged the palace four times, the damage caused was localized. Individual rooms, parts of the roof and windows were damaged. Much greater damage was caused by the fire of 1834, which consumed most of the buildings, leaving only the Jewel Tower, crypts, monastery and Westminster Hall in relatively good condition. After this fire, comprehensive reconstruction was necessary, which also included a change in the style of the building. After heated discussions, it was agreed that the new Westminster Palace would be rebuilt in the neo-Gothic style, and thank God, because the counterproposal to rebuild it in the neoclassical style would practically deprive London of its greatest icon. The final vision of the palace was determined by a competition in which 97 anonymous works were submitted, from which works number 64 Charles Barry were finally selected. It is not known whether, if the members of the competition committee had known the fate of the reconstruction, they would have decided to entrust this task to Mr. Barry again, because everything did not go as planned. Reconstruction began in 1840 and, according to the original schedule, was to be completed after 6 years. Ultimately, construction took 30 years. This is one frog to swallow, what was probably worse was that the original cost of reconstruction was estimated at 724,986 pounds sterling, and the final cost will be almost three times as much 2 million pounds sterling. Was it worth it? I think so. If the London authorities charged one penny for each selfie taken with the Palace of Westminster and Big Ben in the background, the cost incurred 150 years ago would be recouped many times over. Moreover, it is worth mentioning that the building was included on the UNESCO World Heritage List in 1987, which also proves its uniqueness.
[PL]
Czym jest i jak wygląda Pałac Westminsterski wie chyba każdy. Widok na Pałac z mostu Westminsterskiego gdzie widać piękny gotycki pałac wyłaniający się wprost z wód Tamizy zna chyba każdy, a najbardziej ikoniczna część pałacu, czyli wieża zegarowa zwana potocznie Big Ben niewątpliwie jest najpopularniejszym symbolem Londynu. Nazwa pałacu pochodzi od znajdującego się kiedyś w tym miejscu kościoła Św. Piotra który była określanym mianem zachodniego klasztoru (West Minster). Historia pałacu sięga roku 1016 Pałac kiedy to Król Anglii Knut Wielki postanowił w tym miejscu stworzyć swoja siedzibę, a to miejsce wybrał po to aby móc z niego lepiej obserwować trwająca tuż obok budowę Opactwa Westminsterskiego. Z upływem lat kolejni władcy Anglii rozbudowywali Pałac o kolejne elementy i tym samym zmieniała się funkcja budowli. Od XIII wieku budowla pełni obecną funkcję, czyli jest siedzibą Parlamentu, Izby Gmin, Izby Lordów i innych administracyjnych urzędów związany z Angielską władzą. W między czasu obiekt był wielokrotnie przebudowywany a jego największe przebudowy były efektem pożaru z roku 1834 oraz nalotów niemieckich z okresu drugiej wojny światowej. Mimo, że bombardowania z okresu II wojny światowej uszkodziły pałac czterokrotnie, to zniszczenia nimi wywołane miały charakter punktowy. Uszkodzeniu ulegały pojedyncze sale, fragmenty dachu, czy szyby. Dużo większych zniszczeń dostarczył pożar z roku 1834, który to strawił większość budowli pozostawiając w miarę dobrym stanie wyłącznie Jewel Tower, krypty, klasztor i Westminster Hall. Po tym pożarze konieczna była kompleksowa odbudowa, która obejmowała także zmianę stylu budowli. Po burzliwych dyskusjach ustalono, że nowy pałać Westminster będzie odbudowany w stylu neogotyckim i bogu dzięki, bo kontrpropozycja aby odbudować go w stylu neoklasycznym praktycznie pozbawiłaby Londynu jej największej ikony. Ostateczną wizję pałacu wyłonił konkurs do którego wpłynęło 97 anonimowych prac, z których wybrano finalnie prace numer 64 Charles Barry. Nie wiadomo czy gdyby członkowie komisji konkursowej znali dalsze losy odbudowy zdecydowaliby się ponownie na powierzenie tego zadania Panu Barremu, a to dlatego, że wszystko poszło nie tak jak planowano. Odbudowe rozpoczęto w roku 1840 i zgodnie z pierwotnym harmonogramem miała zakończyć się po 6 latach. Finalnie budowa trwała 30 lat. To jedna żaba do przełknięcia, gorsze zapewne było to, że pierwotnie koszt odbudowy oszacowano na 724 986 funtów szterlingów, a finalnie koszt zamkną się niemal trzy krotnie większą kwota 2 milionów funtów szterlingów. Czy warto było ? Myślę, że tak. Gdyby władze Londynu pobierały jeden pens za każde selfie zrobione na tle pałacu Westminster oraz wieży Big Ben ten koszt poniesiony 150 lat temu zwróciłby się już wielokrotnie. Ponadto warto wspomnieć, że budynek w roku 1987 został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO co również świadczy o jego wyjątkowości.
