[ENG]
Bolivia is a beautiful country, which due to its location is full of wonderful, and for us, the inhabitants of Europe, extremely exotic landscapes. The real pearl among the tourist attractions of Bolivia is Salar de Uyuni, which probably everyone who is interested in the planet Earth and its peculiarities, but next to it there is another, no less interesting, completely unpopular tourist attraction.
A train graveyard in the village of Uyuni. This is a collection of a dozen or so locomotives that I heard about while still a student. When I was a member of the Railway Research Club, one of my tasks was to run a Facebook profile and share various railway curiosities there. I remember that one of the most popular entries was the one about the picturesque train cemetery in Bolivia. Then, being in the third year of studies, it would never have occurred to me that I would ever go to the other side of the world and see this amazing place.
What a big surprise was when, while preparing for the trip, it turned out that the cemetery is directly adjacent to Salar de Uyuni and it will not be so difficult to go there and see something that I have always dreamed of.
Unfortunately, photos from the Internet are photos from the Internet, and reality is sometimes ruthless and brutally verifies the facts. After reaching the city of Uyuni, which is the base for exploring the area, in the first steps we went to the tourist office to treat ourselves to a three-day tour of the Bolivian altiplano, impossible to visit without our own roadster. In the tourist office, we learned that it is wonderful that thanks to the trip offered by our office, we will see this, this, that and that, and we will pay as much or as much depending on whether our driver knows the language or not.
When it was time for the trip, the first place we saw was the train cemetery. To get to it, you need to go about three kilometers outside the city and I must admit that it was one of the worst three kilometers in my life. I have never seen so much rubbish lying on the streets in my life. The worst thing is that the desert winds meticulously suck all the lighter rubbish somewhere deep in the desert. Okay, 3 kilometers takes about 5 minutes and it will be better ... there will be no rubbish ... and where is the button right. As if we are already outside the city, we are already in the desert and the rubbish blown out here is much scattered so it is not so eye-catching, besides, the familiar sight of a dozen or so completely rusty steam locomotives caught the eye, but this view was something else obscuring him. It was obscured by dozens of 4x4s and hundreds of tourists standing on, under, in, to the side, literally everywhere around the locomotives. I never expected that an excess of tourists could spoil the whole impression of watching rusty locomotives and make it practically impossible to take any photos. Until now, I wonder why all these travel agencies decide to organize trips to this place for one hour together. It would be enough to blur this whole horde of tourists for a little longer time and it would be quiet. Well, it's probably easier and cheaper.
[PL]
Boliwia jest pięknym krajem, który z uwagi na swoje położenie pełen jest cudownych, a dla nas mieszkańców Europy niezwykle egzotycznych krajobrazów. Prawdziwą perłą wśród atrakcji turystycznych Boliwii jest Salar de Uyuni, o którym słyszał chyba, każdy kto jakkolwiek interesuje się planetą Ziemia i jej osobliwościami, natomiast tuż obok niego znajduje się inna nie mniej ciekawa, lec kompletnie niepopularna atrakcja turystyczna.
Cmentarzysko pociągów w miejscowości Uyuni. To zbiorowisko kilkunastu lokomotyw o którym usłyszałem jeszcze na studiach. Gdy byłem członkiem Koła Naukowego Dróg Kolejowych do jednych z moich zadań należało prowadzenie profilu na facebooku i udostępnianie tam przeróżnych kolejowych ciekawostek. Pamiętam, że jednym z najpopularniejszych wpisów był ten o malowniczym cmentarzysku pociągów w Boliwii. Wówczas będąc na trzecim roku studiów przenigdy nie wpadłoby mi do głowy to, że kiedykolwiek pojadę na drugi koniec świata i zobaczę to niezwykłe miejsce.
Jakie wielkie było moja zaskoczenie, gdy podczas przygotowań do wyjazdu okazało się, że cmentarzysko bezpośrednio sąsiaduje z Salar de Uyuni i nie będzie to wcale takie trudne aby pojechać tam i zobaczyć coś o czym od zawsze marzyłem.
Niestety, zdjęcia z Internetu są zdjęciami z Internetu, a rzeczywistość czasami bywa bezwzględna i brutalnie weryfikuje fakty. Po dotarciu do miasta Uyuni będącego bazą do zwiedzania okolicy w pierwszych krokach udaliśmy się do biura turystycznego aby zafundować sobie trzydniową wycieczkę po Boliwijskim altiplano niemożliwego do zwiedzenia bez własnej terenówki. W biurze turystycznym dowiedzieliśmy się, że jest cudownie, że dzięki wycieczce zaoferowanej przez nasze biuro zobaczymy to, to, tamto i tamto, a zapłacimy tyle lub tyle w zależności czy nasz kierowca będzie znał język, czy nie będzie znał języka angielskiego.
Gdy nastał czas wycieczki to pierwsze miejsce jakie zobaczyliśmy był właśnie cmentarz pociągów. Aby się do niego dostać należy wyjechać ok trzy km poza miasto i muszę przyznać, że były to jedne z najgorszych trzech kilometrów w moim życiu. Tak wielu śmieci leżących na ulicach nie widziałem jeszcze nigdy w życiu. Najgorsze jest to, że pustynne wiatry skrupulatnie zasysają te wszystkie co lżejsze śmieci hen gdzieś w głąb pustyni. Dobra, 3 kilometry jedzie się jakieś 5 minut i już będzie lepiej… już nie będzie śmieci… a gdzie tam guzik prawda. Niby jesteśmy już za miastem już jesteśmy na pustyni i wywiewane tu śmieci są znacznie rozporoszone więc nie kolą tak w oko, poza tym w oko wpadł jakże znajomy widok kilkunastu kompletnie zardzewiałych parowozów, jednak ten widok był jakiś inny coś go przysłaniało. Przysłaniały go dziesiątki terenówek i setki turystów stojących na, pod, w, z boku, dosłownie wszędzie wokół lokomotyw. Nie spodziewałem się nigdy, że nadmiar turystów, aż tak bardzo może zepsuć całe wrażenie z oglądania zardzewiałych lokomotyw i praktycznie uniemożliwić zrobienie jakichkolwiek fotografii. Do tej pory zastanawiam się, dlaczego te wszystkie biura turystyczne decydują się organizować wycieczki w to miejsce o jednej wspólnej godzinie. Wystarczyłoby rozmyć tą cała hordę turystów na trochę dłuższy czas i byłby spokój. No ale cóż tak pewnie jest łatwiej i taniej.