I'm back! I haven't been around for a long time because I had embarked on the most sacred, deepest and most meaningful journey of my life. I can't wait to tell what I've experienced in this holy land where I've been moving away from the digital world for 15 days and resting my soul. I miss you and sharing here so much. If you are ready, let's start this spiritual adventure together.
Geri döndüm! Uzun zamandır buralarda yoktum çünkü hayatımın en kutsal, en derin ve en anlamlı yolculuğuna çıkmıştım. 15 gün boyunca dijital dünyadan uzaklaşıp ruhumu dinlendirdiğim bu kutsal topraklarda yaşadıklarımı anlatmak için sabırsızlanıyorum. Sizleri ve burada paylaşım yapmayı çok özledim. Hazırsanız, bu manevi serüvene birlikte başlayalım.
The Umrah journey begins with a process where your suitcase is prepared before your heart. I should have been prepared for that famous heat of Saudi Arabia that makes people sweat in seconds. The most important rule for me was "lightness". Both not carrying a physically heavy bag and choosing fabrics that will not weigh me down while worshiping there... I carefully chose my cotton and linen-heavy clothes that made the skin breathe. And of course, the precaution: When I was leaving Turkey, I almost took a small pharmacy with me. I placed all kinds of medicines in my suitcase against possible infections from sunstroke to painkillers and vitamins. My goal was to adjust my physical comfort once and get there, to be able to completely forget my bodily needs.
Umre yolculuğu, kalbinizden önce valizinizin hazırlandığı bir süreçle başlar. Suudi Arabistan’ın o meşhur, insanı saniyeler içinde terleten sıcağına karşı hazırlıklı olmalıydım. Benim için en önemli kural "hafiflik" idi. Hem fiziksel olarak ağır bir çanta taşımamak hem de orada ibadet ederken beni ağırlaştırmayacak kumaşlar seçmek... Pamuklu ve keten ağırlıklı, cildi nefes aldıran kıyafetlerimi özenle seçtim. Bir de tabii ki tedbir: Türkiye’den giderken yanıma adeta küçük bir eczane aldım. Güneş çarpmasından ağrı kesicilere, vitaminlerden olası enfeksiyonlara karşı her türlü ilacı valizime yerleştirdim. Amacım, fiziksel konforumu bir kez ayarlayıp oraya vardığımda bedensel ihtiyaçlarımı tamamen unutabilmekti.
An Energy That Exceeds The Body: Little Sleep, Little Food, Much Peace
The most surprising thing I noticed when I set foot in Mecca was how the boundaries of the human body changed. While I couldn't come to myself without sleeping 8 hours in a normal day in Turkey, I saw that only 3-4 hours of sleep a day was enough for me in Mecca. That heat and crowd, which should normally make a person exhausted, turns into a source of energy there. I noticed that my need to eat was reduced, and sleep was only a short break. Because my mind and heart were always somewhere: Harem-i Şerif.
Mekke’ye ayak bastığımda fark ettiğim en şaşırtıcı şey, insan bedeninin sınırlarının nasıl değiştiği oldu. Türkiye’de normal bir günde 8 saat uyumadan kendime gelemezken, Mekke’de günde sadece 3-4 saatlik uykunun bana yettiğini gördüm. Normalde insanı bitkin düşürmesi gereken o sıcak ve kalabalık, orada sanki bir enerji kaynağına dönüşüyor. Yemek yeme ihtiyacımın azaldığını, uykunun ise sadece kısa bir mola olduğunu fark ettim. Çünkü aklım ve kalbim hep bir yerlerdeydi: Harem-i Şerif.
No matter how comfortable the hotel I stayed in, spending time there seemed like a waste of time to me. Hotels are actually beautiful, comfortable, but it became impossible to stay between those four walls when the Kaaba was so close and attracted you like a magnet. Every step I took to reach that sacred area within walking distance took away my insomnia and fatigue.
Kaldığım otel ne kadar konforlu olursa olsun, orada vakit geçirmek bana zaman kaybı gibi geliyordu. Oteller aslında güzeldir, rahattır ama Kabe o kadar yakınken ve sizi mıknatıs gibi kendine çekerken o dört duvar arasında kalmak imkansızlaşıyordu. Yürüme mesafesindeki o kutsal alana ulaşmak için attığım her adım, uykusuzluğumu ve yorgunluğumu alıp götürüyordu.
Harem-i Şerif: The Common House of Humanity
The moment I saw the Kaaba for the first time was the moment when time stopped. That huge architecture you see in the photos, that enormous square in the shadow of the Clock Tower; in fact, it's not just a stone and structure. It is a center where people from all over the world, from all nationalities, meet on the same side, with the same purpose. Praying there with the congregation, saying "Amen" to the same prayer as the world's greatest choir is an indescribable feeling.
Kabe’yi ilk kez gördüğüm o an, zamanın durduğu andı. Fotoğraflarda gördüğünüz o devasa mimari, Saat Kulesi’nin gölgesindeki o muazzam meydan; aslında sadece bir taş ve yapıdan ibaret değil. Orası, dünyanın her yerinden, her milletten insanın aynı safta, aynı amaçla buluştuğu bir merkez. Orada cemaatle namaz kılmak, dünyanın en büyük korosuyla aynı duaya "Amin" demek tarif edilemez bir duygu.
Just stopping and observing people in the Harem-i Şerif region is a great lesson. An African reading the Qur'an in one corner, an Asian praying on the other... Everyone turned to the creator with their own language but with the same heart. That's why I always wanted to be in that courtyard, on those marbles, not in the hotel. In my following articles, I will also talk about the completely different, absorbing calm peace of Medina, but Mecca was a place of "focus" and "crossing borders" for me. I already carry this sacred longing inside me and sharing these moments with you takes me back to those days.
Harem-i Şerif bölgesinde sadece durup insanları gözlemlemek bile büyük bir ders. Bir köşede Kur’an okuyan bir Afrikalı, diğer yanda dua eden bir Asyalı... Herkes kendi diliyle ama aynı gönülle yaratıcıya yönelmiş. İşte bu yüzden otelde değil, hep o avluda, o mermerlerin üzerinde olmak istedim. İlerleyen yazılarımda Medine’nin o bambaşka, insanı içine çeken sakin huzurundan da bahsedeceğim ama Mekke benim için "odaklanma" ve "sınırları aşma" yeriydi. Bu kutsal özlemi şimdiden içimde taşıyorum ve bu anları sizinle paylaşmak beni o günlere geri götürüyor.
