Hello everyone from a day I want to have peace. I feel weird right now. Everything seems to be fine in my life. But I need more peace and quiet. What should I do for it? The correct answer is: Travel. You can all experience this situation. There are times when you feel awkward even though everything is going well at times. When I have such a mood disorder, I make travel plans and set off. The human soul also needs medicine. Music, artistic activity, insane entertainment, travel, and sometimes quiet sleep are the most important of these remedies. Traveling is the best medicine for my soul. Getting to know other cultures. Touching different lives. Accumulating secrets in cities, villages and seas. To set foot on lands I have not been to. In situations like this, I feel like the famous explorer Columbus. What makes us different from other living things anyway? To discover. That's why I save trips in my trouser pockets. I meet new people. I warm my heart with their smiles. The deep voice of an old man or the velvet voice of a young woman caresses my soul. Every city I go to becomes mine. Children running through the streets of my city. The waves of the sea and the sound of seagulls touch my heart. I collect water in my dams. I conquer castles. I write various religious beliefs, sovereignty and cultures in my mind's notebook. I restore old places and historical buildings one by one. Some trips are accompanied by the sun. The sun is sometimes embarrassed and hides behind its clouds. At that time, the people of the city were waiting for my rains.
Huzura kavuşmak istediğim bir günden herkese merhaba. Şu sıralar garip hissediyorum. Hayatımda her şey yolunda gibi görünüyor. Ancak daha fazla huzura ve sessizliğe ihtiyacım var. Bunun için ne yapmam gerekiyor? Doğru cevap: Seyahat etmek. Hepiniz bu durumu yaşamışsınızdır. Bazı zamanlarda her şey yolunda gitse de garip hissettiğiniz anlar olmuştur. Ben böyle duygu bozukluğu hissettiğim zamanlarda seyahat planları yapıp yola koyuluyorum. İnsan ruhunun da ilaçlara ihtiyacı vardır. Müzik, sanat etkinliği, deliliklerle dolu eğlenceler, seyahat etmek ve bazen de sessizce uyumak bu ilaçların en önemlileridir. Benim ruhuma iyi gelen en iyi ilaç seyahat etmek. Başka kültürler tanımak. Bambaşka hayatlara dokunmak. Şehirlerde, köylerde ve denizlerde sırlar biriktirmek. Gitmediğim topraklara ayak basmak. Böyle durumlarda kendimi meşhur kaşif Columbus gibi hissediyorum. Bizi diğer canlılardan farklı yapan nedir ki zaten? Keşfetmek. İşte bu yüzdendir ki pantolon ceplerimde yolculuklar biriktiriyorum. Yeni insanlar tanıyorum. Onların gülümsemeleriyle kalbimi ısıtıyorum. Yaşlı bir adamın tok sesi ya da genç bir kadının kadife sesi ruhumu okşuyor. Gittiğim her şehir benim oluyor. Şehrimin sokaklarından çocuklar koşuşturuyor. Denizin dalgaları ve martıların sesi yüreğime vuruyor. Barajlarımda sular biriktiriyorum. Kaleleri fethediyorum. Türlü dini inanışları, egemenlikleri ve kültürleri aklımın defterine işliyorum. Eski mekanları, tarihi yapıları birer birer restore ediyorum. Bazı yolculuklarımda güneş eşlik ediyor. Güneş bazen utanıyor ve bulutlarının arkasına saklanıyor. O zamanlarda şehrin insanları yağmurlarımı bekliyor.
Here we come. We're taking a ferry ride. I didn't know this ferry trip would be so good for my soul. Frankly, I could not have guessed that taking a short cut from a small and charming city like Tunceli to Elazig would give such peace. The trip was pretty short. Even on that short trip, I had the opportunity to watch Pertek Castle to its fullest. This island-like castle in the middle of the Keban Dam looks quite imposing. This magnificent structure, which has survived for thousands of years, has hosted Persians, Romans, Ottomans and many more. Centuries ago, empires fought for possession of this castle. No one could have known that this castle, which was surrounded by only earth and a river at that time, would attain such a beauty when it was submerged under water.
It was as if the castle was calling out to me from afar as I made my way from one shore to the other. As we got closer, the voices began to make sense. The castle was almost begging me to conquer it. The people next to me did not hear these pleading cries. All the screams mixed with the seagulls. Yes, I want to be the owner of this castle. Having a home in the middle of peace. Even that thought is priceless. Seagulls become my neighbors. I wave goodbye to every passing ferry and boat. I call back all empires. I rewrite the rules of these territorial waters. I'll resurface all the laws that were written just before this place flooded. Thus, the tax of greeting of love arises. All dominions look at a steamboat whistle. The setting sun will be my witness, and I will have the seagulls sign the contract of peace.
İşte geldik. Feribot yolculuğu yapıyoruz. Bu feribot yolculuğunun ruhuma bu kadar iyi geleceğini bilmiyordum. Açıkçası, Tunceli gibi küçük ve şirin bir şehirden Elazığ'a kısa yoldan gitmenin bu kadar huzur vereceğini tahmin edemezdim. Yolculuk oldukça kısaydı. O kısa yolculukta bile Pertek Kalesi'ni doyasıya izleme fırsatım oldu. Keban Barajı'nın ortasında kalan ada görünümlü bu kale, oldukça heybetli duruyor. Binlerce yıldır ayakta kalan bu ihtişamlı yapı, Perslere, Romalılara, Osmanlılara ve daha nicesine ev sahipliği yapmıştır. Yüzyıllar önce imparatorluklar bu kaleye sahip olmak için savaşmıştır. O zamanlar etrafında sadece toprak ve nehir bulunan bu kalenin sular altında kalınca böyle bir güzelliğe kavuşacağını kimse bilemezdi.
Bir kıyıdan karşı kıyıya yol alırken kale uzaktan bana sesleniyor gibiydi. Yaklaştıkça sesler anlam kazanmaya başladı. Kale adeta onu fethetmem için bana yalvarıyordu. Yanımdakiler bu yalvarış çığlıklarını duymuyordu. Martı seslerine karışıyordu bütün çığlıklar. Evet, bu kalenin sahibi olmak istiyorum. Huzurun tam ortasında bir eve sahip olmak. Bu düşünce bile paha biçilemez. Martılar komşum olur. Geçen her feribota ve sandala el sallarım. Bütün imparatorlukları geri çağırırım. Bu karasularının kurallarını yeniden yazarım. Burası sular altında kalmadan hemen önce yazılan bütün kanunları yeniden su yüzeyine çıkarırım. Böylelikle sevgi selamı vergisi ortaya çıkar. Bütün egemenlikler bir vapur düdüğüne bakar. Batan güneş şahidim olur, martılara da huzurun sözleşmesini imzalatırım.
As the sun was setting, I did not neglect to salute the Turkish flag at the top of the castle. I made my way home with the comfort of peace. The sound of the waves and the smell of peace that I fill in my travel bag will keep me going until my next trip. So see you in my next post, stay with love...
Güneş batarken kalenin en tepesindeki Türk bayrağına selam vermeyi ihmal etmedim. Huzurun getirdiği rahatlıkla eve doğru yol aldım. Gezi poşetime doldurduğum dalgaların sesi ve huzurun kokusu bir sonraki seyahatime kadar beni idare eder. O halde bir sonraki postumda görüşmek üzere, sevgiyle kalın...
