Hello! At the start, I would like to invite you to follow my facebook page. Have a nice reading.
Cześć! na starcie chciałbym zaprosić do obserwowania mojej strony na facebooku. Życzę miłego czytania. Niżej jest tłumaczenie tekstu na język polski.
https://www.facebook.com/DawidFabisiakFB
ENG:
The European Reconstruction Fund (Debt) by the Polish left-wing government is called the second Marshall Plan. They call it the chance of the century for Poland to develop as the West did when the US Secretary of State announced his grand economic plan for Europe. But was this plan really that crucial? Or is it really the wise economic policy of states and the hard work of people that led to such a great success?
Let's start with the allocation of funds. I will mention a few countries and the amounts they received (all in millions of US dollars). Germany - 1448, Austria - 468, Great Britain - 3297, France - 2296, Italy - 1204, Belgium (including Luxembourg) - 777. At first glance, you can see two clear leaders - the French and the British. The United States' plan was simple - to give Europe money to raise the standard of living of its citizens, to stop the still powerful "tentacles" of communists on the Old Continent. But no one paid much attention to what General Marshall wanted. The French strengthened their industry, the Germans put on a "wild" free market, while the English used this money to pay off their loans taken for the war.
Once we have quoted the amounts, it is worth taking a moment to analyze how large the numbers were at that time. Everything starts to look less and less colorful here. It turns out that the aid received by the states fluctuated at a moderate level of about 2 - 2.5% of the GNP of all countries added up over 4 years. In no country has it even exceeded 5% of the annual GDP of a given country. As you can see, the expenditure of funds was really small. The table below shows a comparison of the level of industrial production to the level of the year before the war - 1938. Here, too, in order not to scroll, most countries rebuilt most of the production sector in 1947 and achieved results similar to, or equal to, those from 1938. The exceptions were Great Britain and the Axis countries most affected by the war.
Looking at GDP growth in the chart, you can see that countries saw their GDP jump sharply in 1947, when the manufacturing sector revived, not in 1948 when the money was received. Nor can you see any link between the amount the countries received and how fast they were growing. At the forefront of development in Europe was Germany, which received much less aid than Great Britain or France. The United Kingdom, on the other hand, noted the smallest economic growth, despite the large sums it received, excluding Turkey. The Austrians were in a similar situation to our present neighbors across the western border - West Germany. They received only less than 5% of the funds, while their average increase in the years 1948, 1949 and 1950 amounted to almost 20%. It is also interesting that the industrial production of Europe, not including the USSR, fell with the start of the program. In the years 1946-1947 there was an increase by 15%, in 1947-1948 it was 16%, and between 1948 and 1949 it was only 14%.
As you can see, more and more facts suggest that the Marshall Plan has been wrongly hailed as the cause of enormous economic growth in Europe. One of the countries that decided not to wait for the money raised was Belgium. Previously, just like Poland, their economy was exploited by the Germans with the use of empty currency. At the end of 1944, they decided on a major currency reform. A savings program was introduced, currency devaluation was introduced and the issue of banknotes was stopped. They also abandoned the introduction of customs duties, allowed free import of goods to their country, thanks to which they were the first in the entire post-war Europe to get straight. They also became a source of loans for several countries on the Old Continent.
What was the situation like in Germany? Why were they the fastest developing? Of course not thanks to subsidies from the US Plan, but thanks to Wirtschaftswunder - in translation "economic miracle". The Minister of Finance in the Federal Republic of Germany - Mr. Ludwig Erhard carried out a powerful free market reform. He introduced a new German mark, limited the money supply by as much as 93% to eliminate inflation. It also freed up prices to make them more flexible and help the economy recover from a big depression. Additionally, he thoroughly reformed the tax system. The effects came immediately. In six months, production increased by as much as 50%, unemployment began to drop drastically, and people finally had to cover all
their expenses. Imports and exports also increased. Were it not for low war reparations, it could have been worse, but with such a low amount, Germany became a tiger of the European economy and citizens began to get richer and richer.
Finally, I would like to mention the Reconstruction Funds (Debt). I will omit here putting further elements of our sovereignty and the fact that it is a huge field for fraud. Let's look at the numbers. Together with the EU budget for these years, we will receive PLN 770 billion for Poland. At today's dollar exchange rate, it will be some 210 billion for us. It is easy to calculate that if we spend money for 7 years, we will get 30 billion dollars a year. This is about 5% of our annual GDP. So can the Reconstruction Fund (Debt) be called the second Marshall Plan? Yes of course. As with the money received in the late 1940s and early 1950s, how much our government begs in Brussels will have no real impact on how quickly we will develop, if we do not bet on the free market and deregulation as it did the most developing countries at that time.
Sources: Own study, Maddison A, Historical Statistics for the World Economy: 1-2003 AD, Eichengreen B., Uzan M., The Marshall Plan: economic effects and implications for Eastern Europe and the former USSR, Economic Policy.
PL:
Europejski Fundusz Odbudowy (Zadłużenia) przez Polski lewicowy rząd nazywany jest drugim Planem Marshalla. Nazywają go szansą stulecia dla Polski, że rozwiniemy się tak jak zachód wtedy gdy Sekretarz Stanu USA ogłosił swój wielki plan pomocy dla Europy. Jednak czy plan ten był faktycznie tak kluczowy? Czy może w rzeczywistości to mądra polityka gospodarcza państw i ciężka praca ludzi doprowadziła do tak wielkiego sukcesu?
Zacznijmy od podziału środków. Przytoczę kilka państw i kwoty jakie otrzymały (wszystkie podane w milionach dolarów amerykańskich). Niemcy – 1448, Austria – 468, Wielka Brytania – 3297, Francja - 2296, Włochy – 1204, Belgia (wraz z Luksemburgiem) – 777. Na pierwszy rzut oka widać dwóch zdecydowanych liderów – Francuzów oraz Brytyjczyków. Plan Stanów Zjednoczonych był prosty – dać Europie pieniądze na podniesienie poziomu życia obywateli, aby zatrzymać nadal potężne ,,macki” komunistów na Starym Kontynencie. Nikt jednak zbytnio nie zwracał uwagi na to czego chciał Generał Marshall. Francuzi wzmacniali swój przemysł, Niemcy postawili na wręcz ,,dziki” wolny rynek, natomiast Anglicy spłacali tymi pieniędzmi swoje pożyczki zaciągnięte na wojnę.
Gdy przytoczyliśmy już kwoty, warto jednak poświęcić chwilę i przeanalizować jak duże na tamte czasy były to liczby. Tutaj wszystko zaczyna wyglądać już coraz mniej kolorowo. Okazuje się, że pomoc otrzymywana przez państwa oscylowała na umiarkowanym poziomie około 2 – 2,5% PNB wszystkich państw zsumowanych z 4 lat. W żadnym państwie nie przekroczyło to nawet 5% PKB rocznego danego kraju. Jak widać nakład środków był naprawdę niewielki. W tabelce poniżej widać porównanie poziomu produkcji przemysłowej do stanu na rok przed wojną – 1938. Tutaj również aby nie przewijać zaznaczę, że większość państw już w roku 1947 odbudowała większość sektora produkcyjnego i osiągała wyniki zbliżone, bądź równe tym z 1938 roku. Wyjątkiem była Wielka Brytania i państwa Osi które najbardziej odczuły skutki wojny.
Patrząc na wzrost PKB na wykresie, widać, że państwa zanotowały gwałtowany skok wzrostu PKB w roku 1947, czyli wtedy kiedy sektor produkcyjny odżył na nowo, a nie w roku 1948 kiedy otrzymano pieniądze. Nie widać także żadnego połączenia między kwotą która państwa otrzymały a tym jak szybko się rozwijały. Na czele rozwoju w Europie stały Niemcy które otrzymały dużo mniej pomocy niż Wielka Brytania czy Francja. Wielka Brytania odnotowywała natomiast wyłączając Turcję, najmniejszy wzrost gospodarczy mimo tak wielkich kwot jakie otrzymywała. W podobnej sytuacji jak nasi obecni sąsiedzi zza zachodniej granicy byli Austriacy. Otrzymali oni zaledwie niecałe 5% środków, natomiast ich średni wzrost w latach 1948, 1949 i 1950 wyniósł aż prawie 20%. Ciekawe jest także to, że produkcja przemysłowa Europy, nie wliczając w to ZSRS wraz ze startem programu spadła. W latach 1946-1947 odnotowano wzrost o 15%, 1947-1948 było to 16%, zaś między 1948 a 1949 już tylko 14%.
Jak widać coraz więcej faktów sugeruje, że Plan Marshalla został niesłusznie okrzyknięty przyczyną ogromnego wzrostu gospodarczego Europy. Jednym z krajów który postanowił nie czekać na wyżebrane pieniądze była Belgia. Wcześniej tak jak i Polska ich gospodarka była eksploatowana z użyciem pustej waluty przez Niemców. Pod koniec roku 1944 zdecydowali się na dużą reformę walutową. Wprowadzono program oszczędnościowy, dewaluację waluty oraz zatrzymano emisję banknotów. Odeszli także od wprowadzania ceł, pozwolili na wolny import towarów do ich kraju, dzięki temu jako pierwsi w całej powojennej Europie wyszli na prostą. Stali się także źródłem pożyczek dla kilku krajów na Starym Kontynencie.
A jak sytuacja wyglądała w Niemczech? Dlaczego to oni najszybciej się rozwijali? Oczywiście, że nie dzięki dotacjom z Planu USA, a dzięki Wirtschaftswunder – w tłumaczeniu ,,cud gospodarczy”. Minister finansów w RFN – Pan Ludwig Erhard przeprowadził potężną reformę wolnorynkową. Wprowadził nową markę niemiecką, ograniczył podaż pieniądza aż o 93% aby zlikwidować inflację. Uwolnił także ceny aby stały się bardziej elastyczne i pomogły wyjść gospodarce z wielkiego dołka. Dodatkowo gruntownie zreformował system podatkowy. Efekty przyszły natychmiastowo. W ciągu pół roku produkcja wzrosła aż o 50%, bezrobocie zaczęło drastycznie maleć, a ludzie w końcu mieli na wszystkie swoje wydatki. Wzrósł także import i eksport. Gdyby nie niskie reparacje wojenne mogło by być gorzej, jednak przy tak niskiej ich wysokości Niemcy stały się tygrysem europejskiej gospodarki a obywatele zaczęli coraz bardziej się bogacić.
Reformy wolnorynkowe na Starym Kontynencie pokryły się z środkami otrzymanymi od Stanów Zjednoczonych, co mogło sprawiać mylne wrażenie, ze to dzięki nim wróciliśmy na właściwy kurs. Dziś jednak wiadomo, że tak nie było. Głównym problemem nie było to, że potrzebowaliśmy pieniędzy zabranych ludziom z Ameryki, którzy płacili na to podatki, a łatwego dostępu do amerykańskiego rynku oraz rynków innych państw na naszym kontynencie. Czas II wojny światowej był okresem regulacji wielu branż, zbyt dużych przywilejów dla związków zawodowych, interwencjonizmu, protekcjonizmu, państwowych dopłat do przemysłu, masie wydatków na wojsko i drukowaniu pieniędzy. To właśnie były powody dlaczego okazała się ona tak bezlitosna, a państwa odczuły ją w ogromnym stopniu.
Na koniec chciałbym jeszcze poruszyć Funduszy Odbudowy (Zadłużenia). Pominę tu oddanie kolejnych elementów naszej suwerenności oraz tego, że jest to ogromne pole do przekrętów. Spójrzmy na liczby. Otrzymamy łącznie z budżetem unijnym na te lata 770 miliardów złotych. Po dzisiejszym kursie dolara będzie to dla nas jakieś 210 miliardów. Łatwo policzyć, że jeśli pieniądze wydawać będziemy 7 lat, wyjdzie nam po 30 miliardów dolarów rocznie. Jest to około 5% naszego rocznego PKB. Więc czy Fundusz Odbudowy (Zadłużenia) można nazwać drugim Planem Marshalla? Oczywiście, że tak. Tak samo jak z pieniędzmi otrzymanymi w końcówce lat 40 i początku lat 50 ubiegłego wieku, to ile nasz rząd wyżebra w Brukseli, nie będzie miało realnego wpływu na to jak szybko będziemy się rozwijać, jeśli nie postawimy na wolny rynek i deregulacje tak jak zrobiły to w tamtym okresie najbardziej rozwijające się państwa.
Źródła: opracowanie własne, Maddison A, Historical Statistics for the World Economy: 1-2003 AD, Eichengreen B., Uzan M., The Marshall Plan: economic effects and implications for Eastern Europe and the former USSR, Economic Policy.