Hepimizin yaşadığı şehirde ya da memleketinde bir köyü vardır. Sizlere bugün ki yazımda Köyümüzden ve güzelliklerinden bahsedeceğim. Ailemiz bizi okullar yaz tatiline girince köye getirirdi. Yaklaşık bir buçuk ay köyde yaşardık tam da köy hayatına ayak uydururken Okulların açılmasıyla tekrar şehir merkezine geri dönerdik.
On the country road, we will definitely encounter muddy roads. As you pass through the village, you can smell the smell of soil and dung. Almost every house has gardens next to it. Tomatoes, cucumbers, peppers and beans are grown in the gardens. It is possible to see the pancake made by an old aunt on the sheet metal outside. Everything is natural and organic. When you see the hazelnut and corn trees in the fields, you can immediately enter and get it :)) I remember very well when I was a kid, we used to go door to door during the holidays and ask for pocket money. But they usually send us pastries, pancakes and candy :))
Köy yolunda mutlaka çamurlu yollarla karşılaşırız. Köyün içinden geçerken de burnunuza toprak kokusu, tezek kokusu gelir. Hemen hemen her evin yanı başında bahçeler vardır. Bahçelerde domates ,salatalık biber ve fasulye yetiştirilir. Yaşlı bir teyzenin dışarda sacın üzerinde yaptığı gözlemeyi görmeniz mümkündür. Her şey doğal ve organiktir. Tarlalardaki fındık ve mısır ağaçlarını gördükçe hemen girip alasınız geliyor:)) Çok iyi hatırlıyorum da çocukluğum da bayramlarda kapı kapı dolaşıp harçlık istediğimiz günleri. Ama genelde börek, gözleme ve şeker vererek bizi gönderiyorlardı:))
In Bizim Acarlar Village, the houses are usually made of wood and have two floors. They use the first floor as a barn. Cows, donkeys, and horses are fed in the barn. If the villager has goats and sheep, a separate barn is kept next to the house for them. Our house was a two-storey wooden house. We used the ground floor as a barn. We had three cows and a donkey :)). My favorite thing to do at home would be to jump right on the straw. 12 people lived in that house with my uncles. Now there is no one in the house, it looks like it was abandoned. Covered with cobwebs :)) I used to sleep on the floor with my cousins in this house. We would wake up early in the morning to the sound of the rooster. When everyone woke up, we would all have breakfast together. We would sit at a big round table and have our breakfast. Oh, I can never forget the taste of that warm white soft dough.
Bizim Acarlar Köyünde genellikle evler ahşaptan olup, iki katlıdır. Birinci katını ahır olarak kullanırlar. Ahır da İnek, eşek, ve at beslenir. Eğer köylünün keçileri ve koyunları varsa onlar için ayrı bir ahır evin yanında bulundurulur. Bizim evde iki katlı ahşap evdi. Alt katını ahır olarak kullanıyorduk. Üç tane ineğimiz birde eşşeğimiz:)) vardı. Evde en çok sevdiğim samanların üstüne doğru atlamak olurdu. O evde amcamlarla birlikte 12 kişi yaşardık. Şimdi evde kimse yok terk edilmiş gibi duruyor. Örümcek ağlarıyla kaplı:)) Eskiden bu evde kuzenlerimle birlikte yer yatağında yatardık. Sabah erkenden horozun sesiyle de uyanırdık. Herkes uyanınca hep birlikte kahvaltı yapardık. Kocaman yuvarlak bir sofranın başına geçer kahvaltımızı yapardık. Ah o sıcacık beyaz yumuşak yufkanın tadını asla unutamam.
We used to go to a place called Kurudere in our village with a beautiful view. We used to come here to graze animals. We had a large field next to the dry land. In the summer, the field would wait for us to be plowed to be harvested:)) Our time has passed in Kurudere. The stream of water from the mountains would pass over the bridge, filtering through the thick stones. We used to stop at the Bridge and watch the flow of the water with our cousins.
Köyümüzde Kurudere adı verilen manzarası çok güzel bir yere giderdik. Buraya hayvanları otlatmak için gelirdik. Kurudenin yanında büyük bir tarlamız vardı. Tarla yazın, buğday hasat edilmek üzere sürülmek için bizi beklerdi:)) Kurudere de çok zamanımız geçti. Dağlardan gelen su akıntısı kalın taşların arasından süzülerek köprüden geçerdi. Bizde Köprü de durur kuzenlerle birlikte suyun akışını izlerdik.
That's all for now dear friends from village life. Take good care of yourself. Goodbye.
Köy hayatından şimdilik bu kadar sevgili dostlar . Kendinize çok iyi bakın. Hoşçakalın.