In Burmese, the word "မနက်စာ" (ma-net-sar) has two meanings. The first is the food we eat in the morning, breakfast. The second is the words we write in the morning. This writing is a "morning meal" for the mind.
This morning is peaceful. There is no heat of worry. No deception. It is fresh. There is no gloominess. But one thing is needed: a thought.
Writing comes from our thoughts. Therefore, the words written in the morning are pure. They are without ego. A piece of good luck arrived for me unexpectedly. On the other hand, a piece of bad luck, too. It's nothing else, my older sister had a motorbike accident and got injured on her leg. Because of that, instead of her, I was given the duty to go to the market early in the morning. My mother sells Shan noodles in the market. So, I had to help by doing the necessary tasks to open the shop early.
Normally, I usually get out of bed around 7:30. But now, to deliver the goods, I had to get up at 5:30 in the morning. I don't know why, but getting up was really difficult. My body felt heavy and resistant, like a car engine that hasn't started in a long time. Until I reached the market, I still felt sleepy. After finishing helping with all the needed tasks, my body, like a warmed-up car engine, started to feel good and comfortable. My thoughts felt closer to nature.
The first thing I noticed was that the air I breathed felt cool and fresh. After drinking tea and getting back home, I didn't know what to do. I looked at the clock; it was only around 6:30. Normally at this time, I would still be in bed.
And so, I thought of going out for a walk and left the house. It's the beginning of winter, so I could clearly feel the growing cold. The surroundings were clear and cool. The sunlight was already falling on the western mountains. The green grass fields, the clear blue sky, the pure white clouds... When I thought about it carefully, the world where living beings reside is truly wonderful. With its winds, waters, and forests and mountains, how beautiful this world is.
Actually, for people to live, air, water, and food are the main necessities. Furthermore, the ozone layer and the magnetic field protect us from the sun's intense heat. If it weren't for this, staying in the sun for just a few minutes would give us sunburn. We would get skin cancers. Nature is our benefactor. Thinking deeply about these things, feelings of gratitude arose. They weren't forced feelings of thankfulness. They were natural, appreciative feelings that appeared on their own after thinking. When I had these thoughts, my body felt even freer and lighter.
Because of this, I remembered something I read in a book:
"The environment of a person surrounded by gratitude is always warm and secure."
Thanks for Reading
မနက်စာ အတွေးများ
မနက်စာသည် အေးချမ်းသည်။ အပူအပင်မရှိ။ လိမ်ညာမှုမရှိ။ လတ်ဆတ်သည်။ ညိုးညွမ်းမှုမရှိ။ သို့သော် အတွေးတစ်ခုတော့လိုအပ်သည်။
စာသည် ကျွန်တော်တို့၏ အတွေးများမှ ဆင်းသတ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် မနက်ခင်းမှာ ရေးသောစာသည်။ သန့်ရှင်းသည်။ အတ္တမပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် ကံကောင်းမှုတစ်ခုက မမျှော်လင့်ပဲ ရောက်လာသည်။ တစ်ဖက်မှာတော့ ကံဆိုးခြင်း တစ်ခုပေါ့။ တခြားမဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော်၏ အစ်မ ဆိုင်ကယ် မတော်တဆမှု ဖြစ်၍ ခြေထောက်မှာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်အစ်မအစား ကျွန်တော်က မနက်ခင်းစောစော စျေးသွားရန် တာဝန်ပေးအပ်ခံခဲ့ရသည်။ အမေက စျေးထဲမှာ ရှမ်းခေါက်ဆွဲရောင်းသည်။ ထို့ကြောင့် မနက်ခင်းစောစော ဆိုင်ဖွင့်ရန် လိုအပ်သည်များကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးရခြင်းဖြစ်သည်။
ပုံမှန်ဆို ကျွန်တော်က ၇ နာရီခွဲလောက်မှ အိပ်ယာထလေ့ရှိသည်။ ယခုတော့ စျေးပို့ရန် မနက် ၅ နာရီခွဲထရသည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အိပ်ယာထရသည်မှာ အတော်ခက်ခဲသည်။ စက်မနိုးတာ ကြာပြီဖြစ်သော ကားအင်ဂျင်လို ခန္ဓာကိုယ်က လေးကန်နေသည်။ စျေးထဲသို့ ရောက်သည်ထိ လူက အိပ်ချင်စိတ်မပြေသေးပေ။ လိုအပ်တာတွေ ကူညီလုပ်ကိုင် ဆောင်ရွက်ပြီးချိန်မှာတော့ ပူလာသော ကားအင်ဂျင်လို ခန္ဓာကိုယ်က နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းလာသည်။ အတွေးတွေက သဘာဝနဲ့ နီးကပ်လာသလို ခံစားရသည်။ ပထမဆုံး သတိထားမိတာက ရှူရှိုက်ရသော လေသည် အေးမြပြီး လတ်ဆတ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ လူက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ။ နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ၆ နာရီခွဲသာ ရှိသေးသည်။ ပုံမှန်ဆို ဒီအချိန် ကျွန်တော်အိပ်ယာထဲမှာ ရှိဉီးမည်။
ထို့နှင့်လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် စဉ်းစားမိပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ဆောင်းဉီးမို့ အအေးဓာတ်က သိသိသာသာ ခံစားလာရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ကြည်လင်ပြီး အေးမြနေသည်။ အနောက်ဘက် တောင်တန်းတွေပေါ်သို့ နေရောင် ကျရောက်နေပြီ။ စိမ်းလန်းတဲ့ မြက်ခင်းပြင်၊ ကြည်ပြာတဲ့ကောင်းကင်၊ ဖြူစွတ်တဲ့တိမ်ဆိုင်တွေ။ သေသေချာချာတွေးကြည့်တော့ သက်ရှိတွေ ရှင်သန်နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းဆန်းကြယ်လှသည်။ လေတွေ၊ ရေတွေ၊ တောတောင်တွေနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် လှလိုက်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးလဲ။ တကယ်ဆို လူတွေရှင်သန်ဖို့ လေ၊ ရေ နဲ့ အစားအစာ အဓိကလိုအပ်သည်။ ထို့အပြင် နေ၏အလွန်ပူပြင်းတဲ့ အပူချိန်ကို အိုဇုန်းလွှာ၊ သံလိုက်စက်ကွင်း လေထုတို့က ကာကွယ်ပေးထားသည်။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် နေပူထဲမှာ မိနစ်ပိုင်းနေလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ နေလောင်ဒဏ်ခံရမည်။ အရေပြားကင်ဆာတွေဖြစ်ကြမည်။ သဘာဝတရားကြီးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာတွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းတွေးမိပြီး ကျေးဇူးတင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အတင်းလုပ်ယူသော ကျေးဇူးတင်စိတ်တွေမဟုတ်ပါ။ တွေးမိပြီး အလိုလိုပေါ်လာသော ကျေးဇူးသိသော ကျေးဇူးတင်စိတ်တွေဖြစ်ပါသည်။ ဒီအတွေးတွေ တွေးမိတော့ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီးလွပ်လပ်ပေါ့သွားသလို ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် စာအုပ်တစ်အုပ်မှာ ဖတ်ဖူးတာကို သတိရမိသည်။
"ကျေးဇူးတင်စိတ်တွေနဲ့ ဝန်းရံထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝန်းကျင်က အမြဲနွေးထွေးလုံခြုံသည်" တဲ့...
အဆုံးထိဖတ်ရှုပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါသည်
Fri,
21.11.25