[PL/ENG] Czytaj z Marcinem 14/52/2023 - Graham Masterton, "Infekcja" ("Plague of the Manitou"), przekład (translated by) Piotr Kuś

Jest to rzecz względnie nowa (ale bez przesady – oryginał ukazał się w 2015, polski przekład w 2019) i po „Armagedonie” właściwie nieoczekiwana.

Ale nawet jeśli Misquamacus został faktycznie zniszczony i odesłany w niebyt (chociaż z nim to nigdy nie wiadomo...), to – jak się okazuje – wcale jeszcze nie oznacza, że spokój z indiańskimi czarownikami i duchami mamy na zawsze.

It's relatively new (but not too much - the original was published in 2015, the Polish translation in 2019) and, after 'Manitou Armagedon/Blind Panic', almost unexpected.

But even if Misquamacus has indeed been destroyed and sent back to oblivion (although you never know with him...), it turns out that this does not mean that we have finally made peace with Indian sorcerers and ghosts forever.

Zaczyna się od epidemii dziwnej, nieuleczalnej choroby, po której zmarli zachowują się zupełnie inaczej, niż to porządnym zwłokom przystoi.

Z kolei samego Harry’ego nawiedzają trzy złowrogie, niematerialne zakonnice, a karty tarota ponownie ostrzegają przed nadchodzącym kataklizmem.

Jak można się domyślić – oba wątki w pewnym momencie się łączą.

It all starts with the outbreak of a strange, incurable disease that causes the dead to behave in a way that is completely different from what a decent corpse should do.

Harry himself is haunted by three sinister, immaterial nuns, and tarot cards once again warn of an impending cataclysm.

As you might have guessed - the two threads do come together at a certain point.

Pozornie nic, a jednak bardzo wiele.

Zawiązuje się niezwykły sojusz skierowany ponownie przeciwko Ameryce i Amerykanom, oparty na nienawiści do chrześcijańskiego Kościoła.

I tym razem zdolności Harry’ego mogą się okazać niewystarczające – tym bardziej, że po jego stronie tym razem zabraknie Śpiewającej Skały.

A stawką jest, jak zwykle, życie setek milionów ludzi.

Nothing, it seems, but quite a lot.

An unusual alliance is formed, once again against America and Americans, based on hatred of the Christian Church.

And this time Harry's skills may not be enough - especially as the Singing Rock is missing from his side this time.

And, as always, the lives of hundreds of millions of people are at stake.

To niełatwe pytanie.

Pomysł, by pałeczkę po nieszczęsnym Misquamacusie przejęli jego synowie – oceniam jako bardzo dobry.

Podobnie jak sposób, który wybrali, by zemścić się na Białych – współgrający z losem, który naprawdę spotkał wiele indiańskich plemion.

Idea, żeby uczynić Urbaina Grandiera białym Misquamacusem – powiedzmy, że nawet nawet, całkiem oryginalna i kreatywna.

Natomiast zaproponowana czytelnikowi wizja, by zakonnice ostatecznie okazały się gigantycznymi pluskwami, oprócz rozmiarów nie różniącymi się niczym od tysięcy innych, wypełzających Matce Joannie od Aniołów (tej oryginalnej) z – takie małe niedopowiedzenie... – no nie.

Po prostu nie.

Oczywiście – horrory rządzą się swoimi prawami, i pewne zawieszenie realizmu i wiarygodności jest po prostu niezbędne.

Ale jednak są granice, które nie powinny być przekraczane.

That's not an easy question to answer.

This idea of his sons taking up Misquamacus' baton is a fine one.

As well as is the way in which they decide to take revenge on the whites - in keeping with the fate that really befell many Indian tribes.

The idea of turning Urbain Grandier into a white Misquamacus is, let's say, quite original and creative.

On the other hand, the vision offered to the reader - that the nuns finally turn out to be giant bedbugs, apart from their size identical with the thousands of others that crawled out of Mother Joan of Angels' (the original one) you-know-what - such a small understatement...

Well, no.

Simply no.

Of course - horror films have their own rules, and a certain suspension of realism and plausibility is simply necessary.

But still, there are lines that should not be crossed.

Jak to zwykle u Mastertona bywa – czyta się dobrze: szybko, płynnie, po prostu wciąga.

To, czego czytelnicy z reguły u niego szukają, czyli sceny drastyczne i sceny, nazwijmy to, krótkouczuciowe – występują w rozsądnych proporcjach.

Być może, chciałbym trochę więcej nawiązań do mitologii rdzennych Amerykanów, której przecież w cyklu Misquamacusa zawsze było sporo.

W zamian jest dużo epidemiologii – w tekście oryginalnym nie robiło to aż takiego wrażenia, ale w Polsce zbiegło się dość mocno z początkami pandemii, więc wyszło bardzo fajne połączenie – choć nieplanowane przez autora.

I wszystko byłoby fajnie, zmierzając ku wysokiej ocenie, gdyby nie zakończenie.

Co tu dużo mówić, Masterton mistrzem zakończeń nie jest (choć, czasami, zdarzają mu się perełki również w tym aspekcie) i w „Infekcji” to, niestety, widać.

Zakończenie zakonnicowo-pluskwowe bardzo psuje wrażenie i przyczynia się do obniżenia oceny.

As usual with Masterton - it reads well: fast, smooth, simply engaging.

What readers generally look for in his work - drastic scenes and scenes of, let's say, short emotions - are present in reasonable proportions.

Perhaps I would have liked a little more reference to Native American mythology, of which there has always been plenty in the Misquamacus series.

Instead, there's a lot of epidemiology - in the original text it wasn't that impressive, but in Poland it coincided quite strongly with the beginning of the pandemic, so it came out as a very cool combination - although unplanned by the author.

And it would all have been cool, heading for a high rating, if it hadn't been for the ending.

What can I say, Masterton is not a master of endings (although there are some gems in this aspect as well) and in "Plague of the Manitou" this unfortunately is visible.

The nun-bedbug ending really spoils the impression and contributes to the lower rating.