I’ve been to Romania many times already. This summer while heading toward Călărași, which is almost on the other side of the country, I had to drive a part of my route on national roads.
From a driver’s perspective, this stretch is a bit demanding. The road is narrow, steep and very twisty. It takes more focus and more energy. But at the same time it offers something you never get on a highway: real views. You pass through villages, forests, fields and hills. You get to see small details of local life that would otherwise go unnoticed. And that is why I really like the loadings to Calarasi.
One of those details was this little church — BISERICA SFANTUL NICOLAE, located in Balota, standing just a few meters from the road. I had noticed it before while driving this way, but never had the time to stop. In June 2025 I finally did.
The church is modest, quietly aged, with twin towers and a slightly faded charm that made it feel timeless. It’s surrounded by a cemetery and that always catches my attention. I’ve long been fascinated by cemeteries in different countries. There’s something deeply human in seeing how each culture treats memory, space, grief and peace. Romanian cemeteries, like this one, are often full of flowers, carved wooden crosses and small fenced family plots. They feel close and personal.
The moment I stepped out of the truck, I knew this was worth the stop.
I took a few minutes to walk around and take some photos.
I’ve been to Romania many times already. This summer while heading toward Călărași, which is almost on the other side of the country, I had to drive a part of my route on national roads.
From a driver’s perspective, this stretch is a bit demanding. The road is narrow, steep and very twisty. It takes more focus and more energy. But at the same time it offers something you never get on a highway: real views. You pass through villages, forests, fields and hills. You get to see small details of local life that would otherwise go unnoticed. And that is why I really like the loadings to Calarasi.
One of those details was this little church — BISERICA SFANTUL NICOLAE, located in Balota, standing just a few meters from the road. I had noticed it before while driving this way, but never had the time to stop. In June 2025 I finally did.
The church is modest, quietly aged, with twin towers and a slightly faded charm that made it feel timeless. It’s surrounded by a cemetery and that always catches my attention. I’ve long been fascinated by cemeteries in different countries. There’s something deeply human in seeing how each culture treats memory, space, grief and peace. Romanian cemeteries, like this one, are often full of flowers, carved wooden crosses and small fenced family plots. They feel close and personal.
The moment I stepped out of the truck, I knew this was worth the stop.
I took a few minutes to walk around and take some photos.
Although modest in size, Biserica Sfântul Nicolae in Balota has stood for generations as a quiet witness to the life of the local community. Like many rural churches in Romania, it served not only as a place of worship, but also as a central point for village gatherings, traditions and memories.
Dating back to the 19th century, the church reflects a simple but deeply rooted Orthodox architectural style, with twin bell towers and hand-painted religious icons inside. Its cemetery, resting beside it, holds the stories of those who lived and died here — a reminder that places like this are not forgotten, just quietly present.
Byłam już w Rumunii wielokrotnie. Tego lata jadąc w kierunku Călărași, czyli praktycznie na drugi koniec kraju, część trasy musiałam pokonać drogami krajowymi.
Z perspektywy kierowcy ten odcinek jest dość wymagający – droga jest wąska, stroma i bardzo kręta. Wymaga więcej skupienia i energii. Ale w zamian oferuje coś, czego nigdy nie da autostrada: prawdziwe widoki. Mija się wsie, lasy, pola i wzgórza. Można dostrzec drobne szczegóły lokalnego życia, które w innych warunkach po prostu umknęłyby uwadze. I właśnie dlatego bardzo lubię załadunki do Călărași.
Jednym z tych miejsc był ten mały kościół — BISERICA SFÂNTUL NICOLAE położony w miejscowości Balota, zaledwie kilka metrów od drogi. Zauważyłam go już wcześniej, przejeżdżając tędy, ale nigdy nie miałam czasu, żeby się zatrzymać. W czerwcu 2025 w końcu się udało.
Kościół jest skromny, cicho nadgryziony zębem czasu, z dwiema wieżami i lekko wyblakłym urokiem, który nadaje mu ponadczasowy charakter. Otacza go cmentarz – a to zawsze przykuwa moją uwagę. Od dawna fascynują mnie cmentarze w różnych krajach. Jest w tym coś głęboko ludzkiego – sposób, w jaki każda kultura traktuje pamięć, przestrzeń, żałobę i spokój. Rumuńskie cmentarze, jak ten tutaj, często pełne są kwiatów, rzeźbionych drewnianych krzyży i małych, ogrodzonych rodzinnych grobowców. Są bardzo osobiste i bliskie.
W momencie, gdy wysiadłam z ciężarówki, wiedziałam, że warto było się tu zatrzymać.
Poświęciłam kilka minut na obejście terenu i zrobienie kilku zdjęć.Choć niewielki, kościół Biserica Sfântul Nicolae w Balocie od pokoleń stoi jako cichy świadek życia lokalnej społeczności. Podobnie jak wiele wiejskich świątyń w Rumunii, pełnił nie tylko funkcję religijną, ale był też miejscem spotkań, tradycji i wspólnotowych wydarzeń.
Kościół pochodzi z XIX wieku i reprezentuje prosty, ale głęboko zakorzeniony styl prawosławny, z dwiema wieżami i ręcznie malowanymi ikonami wewnątrz. Przylegający do niego cmentarz kryje historie tych, którzy tu żyli i odeszli — przypominając, że miejsca takie jak to nie są zapomniane, lecz po prostu cicho obecne.
My Instagram : https://www.instagram.com/ciezarowka_przez_obiektyw/
My Facebook : https://www.facebook.com/ciezarowkaprzezobiektyw/
My Shutterstock : https://www.shutterstock.com/pl/g/Dotka
My 500px : https://500px.com/p/dtobor?view=photos
💬 Thank you for every upvote, comment and moment you share on my journey! 🙏
This post is based on my own experience and original photography. AI was used for grammar correction and for supporting the translation process.
