Piękny zimowy Luboń Wielki. Duuużo śniegu, klimatyczne schronisko, mors i przecieranie szlaku.

Plan

Trasę zaplanowałem na warunki zimowe - 15km. Start i meta w Rabce-Zaryte. Na początek wejście na Luboń Wielki, potem wydłużone zejście przez Glisne i Rabę Wyżną. Plan prawie perfekcyjny. Ale 'prawie' robi tu dużą różnicę. O tym dalej. 

Zaparkowaliśmy na obszernym parkingu poniżej sklepu Lewiatan. Cena 10zł/dzień. Jest nas pięcioro, mała ale sprawdzona grupka Włóczykijów. Przechodzimy kawałek szlaku chodnikiem wzdłuż DK28, skręcamy w górę i po chwili znika asfalt. Pora założyć raczki. Jak pokazały wcześniejsze styczniowe wyprawy - Cztery Strony Giewontu, Lackowa, Wysoka - raczki to sprzęt wielce przydatny.  

Piękny zimowy Luboń Wielki

Początek jest bajkowy. Gruba warstwa śniegu na drzewach i szlaku. Na szczęście nie jesteśmy pierwsi, szlak jest przetarty. Pada świeży śnieg. Najpierw duże mokre płatki, a wyżej drobne i suche. Szlak jest prosty, nachylenie nie wielkie. Jednakże tempo wolne. Wszystko przez zdjęcia. Każde drzewo przysypane śniegiem jest unikalnie piękne.

Pozdrawiamy nielicznych turystów. Zatrzymuję się na dłużej by pogawędzić z sympatycznym "dziadkiem". Jak się okazało, pan upodobał sobie Luboń i zdobywa go prawie co tydzień. Ja jestem na etapie wyjazdów w różne góry - w ciągu ostatnich tygodni były Tatry, Beskid Niski, Pieniny, Beskid Makowski czy Beskid Wyspowy. Ale wchodzenie ciągle na tą samą górę rozumiem. W 2020 byłem cztery razy na Turbaczu.

Klimatyczne schronisko

Piękny zimowy Luboń Wielki na szczycie robi się tajemniczy. Gęsta mgła, padający śnieg. Widoków nie ma. Natomiast jest urocza zimowa sceneria i klimatyczne schronisko. W budynku głównym (o nietypowej jak na schronisko bryle) jest bufet. Potrawy i napoje na wynos. Ale ten 'wynos' oznacza pobliską 'bacówkę'. Dobry patent. Chowamy się przed zimnem w małej sali jadalnej.

Przez dłuższą chwilę salę w bacówce mieliśmy tylko dla siebie. Czas miło płynął, między innymi przy moich mufinkach z mąki... kasztanowej (chcecie przepis?). W końcu jednak wypadało zrobić miejsce innym gościom. Jeszcze fotka z tabliczką i idziemy w dół - czerwonym szlakiem.

Mors

Zejście w dwóch miejscach było bardzo strome. Wszyscy mamy raczki, więc spokojnie schodzimy. W drugą stronę idzie grupka turystów bez kolców. Część podejścia pokonują na czworakach...

Spotykamy też pana morsa - buty, stuptuty, getry do pół uda, czapka, rękawiczki i nic więcej. Kroci żeby zrobić zdjęcie, ale w końcu pan nie jest atrakcją turystyczną. Mors idzie z kolegą 'tekstylnym'. Rozsądnie, jak zmarznie, to kolega pomoże mu się ubrać. Szczerze - nie rozumiem tej mody...

Przecieranie szlaku

Schodzimy do wsi Glisne. Tu po kawałku szosą, zostawiamy szlak czerwony i skręcamy w pola na zielony. I tu niemiła niespodzianka. Jesteśmy pierwsi. Idziemy najpierw przez zawiane śniegiem pola, potem przez las. I na nas spoczywa trud przecierania szlaku. Śnieg nie jest bardzo głęboki - tak do połowy łydki. Ale wędrówka robi się męcząca. 

Wędrówka w gęstym i mokrym śniegu zabiera mnóstwo energii. Postanawiamy skrócić planowaną trasę. Dojdziemy do drogi DK28 i ostatnie 3km przejdziemy szosą. Na szczęście jest chodnik. Wcześniej jednak, gdy szedłem na przedzie, trafiłem na rozległą błotną kałużę pod śniegiem. Chlup... chlup... 

Ten śnieżno-błotny akcent na koniec psuje trochę wrażenie z całości. Ale tylko trochę! Piękny zimowy Luboń Wielki był zdecydowanie wart tego małego dyskomfortu. Polecam na zimowe wyprawy!