Fears In Love: Part 6 of 15 (Care)

Zac’s POV

I planned to talk with Dwayne about the model I found abroad, but when I saw this lady coming outside from VSI building, I got curious.

Hindi pa uwian at mas lalong hindi niya pababayaan ang work niya kasi focus siya doon.
Baka bibili lang sa baba, magmemeryenda?

But I was wrong, she's wiping her face. But then she wiped it again...again..and again. I immediately went outside. Sinarado ko ang pintuan ng sasakyan at dahan dahan ko siyang sinalubong. Kitang kita ko ang paggalaw ng balikat niya, alam kong humihikbi siya.

Without saying any words, hinarang ko siya. I gave her my white handkerchief, she stopped and looked up at my face.

Kitang kita ko ang paglandas ng luha mula mata hanggang sa kanyang mapupulang pisngi. I want to wiped it all with my bare hands, pero iniisip kong baka magulat siya sa akin.

“Zacharri...” pero nas natigil ako dahil tinawag niya ako sa totoong pangalan ko. Not a nickname but a full name.

“Ms. Crabby...” I replied “Brielle.” my first time to call her in her real name. Pero bakit sa ganitong sitwasyon pa, bakit sa ganitong umiiyak siya bago ko nasabi ang pangalan niya.

Pero mas lalo lamang siyang naiiyak, at kaunting kaunti nalang manlalambot na siya.

Hindi ko alam kung ano ang dahilan, hindi ko alam. I don't know anything. But if I saw her hurt like this? Mas lalong hindi ko alam kung bakit sobrang nasasaktan ako, nasasaktan ako sa taong hindi ko naman masyadong kilala.

Possible pala ang nararamdamang ito?

Hindi ko kayang umiiyak ang babae sa harapan ko, lalo na ang isang to.

Ang masungit, at laging iritadong secretary’ng kilala ko, nanghihina sa harapan ko.

Hinawakan ko, ang braso niya at pinunasan ang naglalandasang luha.

“If you don't mind, I'll take you home.”

Wala akong narinig na sagot. Pero tumango siya bilang pag sang ayon. Iginiya ko siya pupuntang sasakyan, alam kong pinagtitinginan na kami ngayon ng mga employees na dumadaan kaya ihahatid ko nalang siya para magkaroon ng time for herself.

Pero natigil ako nang nagtama ang paningin namin ni Dwayne. He’s outside at nakatayo lamang siya sa likuran namin, nagtataka ako kung bakit salubong ang kilay at madilim ang tingin niya sa akin.

Nauna na si Brielle sa loob ng sasakyan, pero hindi pa rin bumitaw sa titigan si Dwayne.

Don't tell me, nagseselos ka, pare.

Without hesitation, pinuntahan ko siya para ipaalam si Brielle.

“Please excuse her this day. She’s not feeling well.” I said to him.

“No need to ask for my permisssion. Pero bakit mo siya ihahatid, ano ka ba niya?” mas nairita ako sa tanong niya. Anong akala niya? Na dapat siya lang ang may karapatan na umaaligid kay Brielle?

“Sino ka ba sa kanya?” tanong niya pa. “Why do you care all of the sudden?”

Naasar ako sa tanong niya “I told you she's familiar to me, and now I know why. And you don't need to know about it.” sagot ko at halatang natigilan siya “We’re going.” at tumalikod na ako mula sa kanya.

Why does he care that much? Bumababa siya ng building para sundan si Brielle? Pero bakit nga ba umiiyak si Brielle?

Do they have love quarell? O? Hindi pwede.

Natigil ako sa paglalakad at humarap ulit sa kanya. Nakatalikod na rin siya sa akin at aalis na sana pero...

“Don’t dare to ruin your efforts, Dwayne. Don't put your sacrifices all in vain.”

And there! Mukhang natauhan siya. Gulat na gulat sa narinig.

Dwayne's POV

“Don’t dare to ruin your efforts, Dwayne. Don't put your sacrifices all in vain.”

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig habang iniisip ang salitang iniwan ni Zac.

Ang makasal kay Yanyan ang pangunahing goal ko. Sinakripisyo ko ang offer ni dad, he wants me to handle this business and he wanted to appoint me as CEO of the company that if I’ll marry Lizbeth Sison, sister of Zacharri. Our family friend. I had Yanyan at that time when they arranged the marriage but of course I didn't accept it. I refuse, I really have the rights to refuse. I don't love Lizbeth and she doesn't love me too. I refused, she didn't. The news spread and Yanyan noticed it. She broke up with me, and left me. She didn't notice what I did after that. She only knew that I have a fiancee and probably she's thinking that I will marry the girl anyway.

Ang alam niya, nagpakasal kami ni Lizbeth, pero hindi. Hindi ko kakayaning matali sa taong hindi ko mahal. Siya lang. Siya lang ang gusto.

My parents knew the reason why I didn't accept their offer until now. Gustong gusto ko na ako ang maging CEO ng aming company pero okay lang sakin ang maging vice president. Aeron is the president and I'm okay with it. As long as I trust who are in the highest position than me.

“So she's just your secretary?” Yanie Jane asked while sitting infront of me.

Why does she walk out like that with excusing herself? Pero bakit naman siya umiyak? I'm not assuming. I'm really not that’s why I didn’t think that she's jealous with Yanie. Baka nga nagugutom lang siya bigla kaya lumabas.

Pero nag aalala ako sa kanya. Nakita ko siyang umiiyak, and one thing caught my attention was when she talked to someone, pero hindi ko na nakita kung sino yon, nakaside view ang babae kaya hindi ko nakita kung sino yun. Saktong lumabas si Brielle, hahabulin sana siya noong babae pero wala na siyang nagawa, pumasok ang babae sa elevator, parang pamilyar ang tindig niya, kung hindi ako nagkakamali...

Impossible. Baka hindi siya.

“I told you she's familiar to me, and now I know why. And you don't need to know about it.”

Napahawak ako sa sentido, hindi alam ang kasagutan sa lahat! Ang gulo. Hindi ko maintindihan.

Hindi ko maintindihan lahat, lalo na ang sarili kong nararamdaman, bakit ba ganito ako? Ano naman sana kung anong meron sa kanilang dalawa? Zac is my friend and Brielle, she's my secretary but why do I feel this way? Why I'm acting like this?

“Tumigil ka nga sa kakaikot mo sa harapan ko, Dwayne!” pag rereklamo ni Yanie.

“Don’t tell me, you’re in love with another woman now?”

Inlove?

Sandali akong natigil sa kakaikot at tumingin kay Yanie Jane.

“Inlove? How?”

“Aba? How?” pang gagaya niya sa sinabi ko “Ikaw lang ang makakasagot niyan Dwayne. But please think again, you're not into her anymore, am I right?” alam ko kung sinong tinutukoy niya. Nagulat ako kung bakit niya naisip yun.

Zac’s POV

Napakalungkot na araw ang kahapon. Inaalala ko pa lang ang luhaang mukha ni Brielle, nalulungkot na ako.

Hindi ko alam ang dahilan, hindi niya sinabi pero alam kong nasaktan siya.

“Hey! Goodmorning.” pagbati ko sa kanya noong palabas na siya ng building kung nasaan ang condo niya.

“Ha? Anong ginagawa mo dito?” nagtataka rin siya kung bakit nandito ako. Syempre alam ko na kung saan siya nakatira, so instead of riding taxi, she can ride with my vehicle.

“I’m picking you up.” nakangiti kong sabi.

“S-sigurado ka? Hindi mo naman kailangang gawin to, Zac. Naabala na nga kita kahapon.”

“Come on, hindi naman abala yun. I really wanted to help you. And please just ride with me.”

Ilang sandaling pamimilit at pumayag na rin siya. Pero tahimik siya sa gitna ng biyahe.

“Was it all about Dwayne?” tanong ko nanaman, kahapon ko pa ito itinatanong pero hindi daw.

“Hindi nga! Ang babaw ko naman kung siya ang iiyakan ko ng ganon.”

“Eh ano nga?” tanong ko ulit habang nag dadrive.

“Tss. My mother.”

“What about your mother?”

“I love her, but she couldn’t make to be with me, together.”

“Ah, sorry.” nasaktan ako sa sinabi niya. “Don’t worry, once you’ll be my girl friend, I will introduce you to my mother, she's kind. I know she will like you.”

“Gf agad? Feeling ka talaga no? Mr. FC.”

“Ano yun fried chicken?”

“Dzuh. Feeling close tsk!”

“Hahaha, Okay Ms. Crabby.”

“Hmm.”

“Anyway thanks kahapon ah. I just became emotional, that was why. Hehe.”

“It’s okay, I understand. Andito lang naman ako hehe.”

The conversation went by until we arrived at the VSI building.

Napangiti ako habang tinitignan siyang nahihirapan sa pagtanggal ng seatbelt. I helped her but she got shock by my action. Napalapit kasi ang mukha ko sa kanya.

“T-thanks. I’ll go now.” aniya at bumaba na.

“Have a good day, Miss Pretty Crabby!”

Nangingiti kong sigaw habang naglalakad siya palayo.

Hindi na ako tumuloy sa opisina niya, alam ko na ang magiging reaksyon ni Dwayne. At naiirita ako sa kanya. Parang hindi nag iisip!

“Son where have you been?” tanong ni mommy noong papasok na ako ng bahay.

“Sa VSI building mom,” sabi ko “Bakit po mommy?”

“Wala, akala ko pumunta ka sa office ni daddy mo. He needs you there.”

“Okay mommy, I’ll just eat my breakfast!”

“Ano? Ang aga mong lumabas kanina pero di ka pa kumain? Hay nako Zac ah... Are you seeing someone?”

I chuckled. I like someone. Hehe.

“Mommy naman, sige na mommy mauna na po ako.”

Brielle, ano ba tong ginagawa mo sakin hehe.

Sa gitna ng pag iisip kong iyon, naalala ko na kailangan ko palang magtrabaho.

Tsk tsk. I need to contact that model from abroad.

Dwayne's POV

Kararating ko lang dito sa VSIB pero wala pa si Brielle. Inilibot ko ang paningin sa labas ng office at nakita ko si Laila, yung kaibigan niya.

“Lai? Papasok ba si Brielle?”

“Ay opo sir. Malalate nga lang po, napuyat po kasi siya kagabi si-”

Sa gitna ng pagsasalita niya, nasulyapan ko ang papasok na si Brielle.

“Brielle?”

“Good morning, Dwayne.” nakangiti niyang usal.

“Huy! Mag sir ka naman,” gusto kong matawa sa bulong ni Lai. “Ay anyway, nakita mo ba si Sir Zac? Hinihintay ka niya kanina!”

Nanlaki ang mata ko sa tanong ni Lai. Ano? Sinundo siya ni Zac?

“Oo, hinatid niya ako.”

“Oh? Tapos, kaya ka ba nakangiti diyan?” hindi ko napigilan ang makisalo sa usapan.

“Hmp. Hindi ah!” tumango lang kay Lai at nauna ng pumasok sa office. Nagkatinginan kami ni Lai, nangingiti siya.

“Sir, pagpasensiyahan mo na yang sekretarya mo ha. Kilala mo naman, kapag sinusumpong, bilang nag susungit.” at pareho kaming natawa sa sinabi niya.

“Dibale Lai, nasanay na ako. Hahaha. Sige mauna na rin ako sa loob a?”

“Ayy! You can always go sir.”

I don't really entertain some of my employees but these past weeks, I just found myself talking to some employees everytime I hear about Brielle.

I entered to our office but I didn't went to my chair, I’m here sitting in front of her table, watching what she's doing. Palipat lipat ang tingin ko sa papel, laptop, at kamay niyang nagtatype hanggang sa ekspresyon ng mukha niya.

Salubong ang kilay, pero halatang hindi komportable sa ginagawa. Tahimik lang naman ako habang pinagmamasdan siya. Actually, tunog lang ng keyboard ang naririnig.

Bukod sa hindi kumportable, ramdam ko rin na may lungkot sa kanyang mga mata, oo at ngumiti siya kanina, pero kung titigan mo sa mata, mababasa ang kalungkutan niya.

“May problema ka ba?” I asked without tearing my eyes on her.

Umiling lang siya, ang mga mata niya’y nasa computer. Pero hindi niya ako maloloko, alam kong may problema siya pero ayaw niya lang sabihin.

She's cold, and I don't like it. I want her to tease me, or just make any noise there, It's okay if she gets mad or what so ever basta hindi yung ganitong cold siya. But as long as I want that, I know she's sad and I want to understand her.

Because I care for her...

To be continue...