Herkese merhaba. Bugün sizinle 2 hafta önce neden burada olmadığım hakkında birkaç şey söylemek istiyorum. Biliyorum üzerinden biraz zaman geçti fakat olsun çünkü sadece bu olaydan değil aynı zamanda hayatın nasıl devam ettiğinden bahsetmek de istiyorum.

Bir süredir babaannem kendini kötü hissediyordu. Bunu açıkçası yaşına, şeker ve tansiyon gibi hastalıklarına yorumlamak çok da zor olmaz diye düşünüyorum. Ailede ne yazık ki şeker ve tansiyon var.

7 ay kadar önce babaannem beyninde oluşan bir pıhtı yüzünden yatalak hâle geldi. Gözlerini zor kırpar oldu ve bizim ailemizde, yani hâlâ hayatta olan 5 kadeşin hiçbirinde babaannemle ilgilenebilecek güçte kimse yoktu.

Bu yüzden de onu köydeki evine en yakın ve aynı zamanda oldukça güvenilir bir bakım evine yerleştirdiler. Orada iyi bakılıyordu. Çünkü düşünenize gözlerinizi bile kırpamamaktan çocuklarınızın ismini söyleyebilmeye geri dönüyorsunuz. Özellikle de babamınkini.

---

Sonrasında ise babaannem yine kötüleşti. Komaya girdi. Açıkçası neredeyse 112 olacak biri için harika bi dayanma gücü vardı. İnatçıydı da kendisi. Komadan yaklaşık 2 hafta sonra çıktı fakat 3 gün sonrasında ise vefat haberini aldık.

Bunu duyar duymaz ise Samsun/Çarşamba'ya gidebilmek için bir araç kiralayıp 8 saatlik rekor bir yolculukla oraya vardık. Sağ olsun kardeşim hızlı ama güvenli bir şekilde sadece minik su içme ve yemek molası vererek aracı kullandı.

Kalan 5 kardeşin de orada olması beni şahsen çok mutlu etti. Hatta hayatımda sadece ikinci kere gördüğüm halam dahi oradaydı. Kendisi Almanya'da yaşadığı için buralara pek sık gelmiyor.

Neyse.

Onlar ayrılmadan önce ve defin işlemlerinden sonra ben yerim olmayarak aileden bir şey istedim. Bir daha babaanemin evinde bütün ailenin toplanması imkânsız olduğu için orada hep birlikte son yemeğimizi yemek istedim. Bunu en büyük ve ortanca halama söyledikten sonra tabii ki de ikisi de bana sarılıp ağladı ki şimdi benim bile gözlerim dolu dolu.

Bizim meşhur Çarşamba pideleri gidip alındı orada olan amcamın oğlu ve kardeşim tarafından. Toplamda 17 kişiydik. Babaannem de eti çok sevdiği için herkese etli pide söylendi elbette. Hatta bu Kurban Bayramı'nda tekrar oraya gideceğiz ve babaannem adına yapmak istediğimiz birkaç şey de var.

---

Oraya gittiğimde babaannem adına birkaç meyve ağacı dikip sürekli orada olan kuzenimin çocuğuna emanet etmek istiyorum. Sürekli beslediği kuşları beslemek de istiyorum. Babaannem küçükken bana çok acımasız davranıyordu ama bu onun adına bir şeyler yapmayacağım demek değil elbette.

Oradayken kardeşim ve ağaçları emanet etmek istediğim kuzenimin oğlu birlikte, onlara çok önceden gönderdiğimiz bir PS 2 ile Pes oynadılar.

---

Güney, kardeşimi 5-1 yendiği için ona bir dondurma ısmarladım. Dondurma tezgahının önündeyken gözlerinin nasıl parladığını görmeliydiniz. Bu da bana bizim küçüklüğümüzü hatırlattı. Babaannem ve kuzenim bize hep dondurma alırdı. Acaba biz de mi böyle heyecanıydık? Böyle yerimizde duramıyorduk da onlara şirin görünüyorduk.

Bu minik duygulanma ile gerçekten de bir nesilin nasıl atladığını daha net fark ettim. Kendime büyüdüm diyemem ama benden küçüklerin benim olduğum yaşlarını gördükçe duygulandım. Umarım hepsine daha güzel bir gelecek bırakabiliriz.

Dondurmaları alıp döndükten sonra ise kuzenim eve vardı ve ikisini Pes oynarken görünce oğlundan oyun konsolunu aldı.

---

Tabii kardeşim kuzenime 9-0 ya da 10-0 yenilince işler değişti. Güney konsolu yeniden alınca ben yine ona söz verdim eğer yenerse yarın için bir dondurma daha alacağıma. Yendi de ama yaramaz şirin yarın yemek yerine o gün yedi ve ben annesinden azarı yedim 😁

Orada yaklaşık 1 hafta kadar kaldık. Kardeşimin ve babamın işlerine geri dönmeleri gerekiyordu. Bu yüzden de haftasonu yola çıktık. Yolda dönerken biraz daha rahattık hâliyle.

Birkaç yerde mola verdik. Taze kavrulmuş leblebi, cevizli sucuk ve bolca kahve aldık. Ah, Opet'leri çok seviyorum. Hem ihtiyacınızı gidermek için en temiz olanları ve de kahve seçenekleri çok daha güzel.

Evet, şimdilik benden bu kadar. Geçtiğimiz günlerde burada olamayıp da hedefim olan aylık yazarlığı gerçekleştirememin sebebi buydu. Yarın görüşmek üzere. Kendinize dikkat edin, sağlık ve sevgiyle kalın ve lütfen unutmayın ki;

Bu dünyada sizden başka bir tane daha yok.

Hello everyone. Today I want to talk about why I wasn't here 2 weeks ago, I know it's been a while but it's okay because I want to talk not only about this event but also about how life goes on.

My grandmother has been feeling bad for a while. I think it would not be too difficult to explain this by her age and her illnesses such as diabetes and blood pressure. Unfortunately, diabetes and blood pressure run in the family.

About 7 months ago, my grandmother became paralysed due to a clot in her brain. She could hardly blink her eyes, and in our family, none of the 5 siblings who were still alive had the strength to take care of my grandmother.

So they placed her in a nursing home, which was the closest to her home in the village and at the same time very safe. She was well cared there. Because when you think about it, you go from not being able to blink your eyes to being able to say your children's names. Especially my father's.

---

Then my grandmother got worse again. She went into a coma. Obviously she had great stamina for someone who was almost 112. She was also stubborn. She got out of the coma about 2 weeks later, but after 3 days we received the news of her death.

As soon as we heard this, we rented a car to go to Samsun / Çarşamba and arrived there with a record 8-hour journey. Thanks to my brother, he drove the car quickly but safely with only stops for drinking water and eating.

I was personally very happy that the remaining 5 siblings were there. Even my aunt, whom I have seen only for the second time in my life, was there. Since she lives in Germany, she doesn't come here very often.

Anyway.

Before they left and after the burial, I asked for something from the family. Since it was impossible for the whole family to gather at my grandmother's house again, I wanted to have our last meal there together. After I told this to my eldest and middle aunt, of course, they both hugged me and cried, even now I have tears in my eyes.

Our famous Çarşamba pita bread was bought by my uncle's son and my brother who were there. There were 17 of us in total. Since my grandmother also loved meat very much, of course everyone was ordered meat pita. In fact, we will go there again this Sacrifice Feast and there are a few things we want to do on behalf of my grandmother.

---

When I go there, I want to plant some fruit trees in the name of my grandmother and entrust them to my cousin's child who is always there. I also want to feed the birds she always fed. My grandmother was very cruel to me when I was little, but that doesn't mean that I won't do something in her name.

While I was there, my brother and my cousin's son, to whom I wanted to entrust the trees, played Pes together on a PS 2 that we had sent them long ago.

---

I bought him an ice-cream because Güney beat my brother 5-1. You should have seen how his eyes lit up when he was in front of the ice-cream counter. It reminded me of when we were little. My grandmother and cousin used to buy us ice cream all the time. I wonder if we were this excited too? We couldn't stand still and we looked cute to them.

With this little emotion, I realised more clearly how a generation has indeed passed. I can't say that I have grown up, but I was touched when I saw the ages of those younger than me. I hope we can give them all a better future.

After I returned with the ice creams, my cousin came home and when he saw the two of them playing Pes, he took the game console from his son.

---

Of course, things changed when my brother lost 9-0 or 10-0 to my cousin. When the Güney bought the console again, I promised him again that if he won, I would buy another ice cream for tomorrow. And he did, but the naughty smurf ate it that day instead of eating it tomorrow and I got scolded by his mum 😁

We stayed there for about a week. My brother and father had to go back to work. So we set off at the weekend. We were a little more comfortable on the way back.

We stopped at a few places. We bought freshly roasted chickpeas, walnut sausage and lots of coffee. Ah, I love Opet's. They are the cleanest ones to meet your needs and the coffee options are much better.

Yes, I'm done for now. This was the reason why I couldn't be here in the past days and achieve my goal of becoming a monthly author. See you tomorrow. Take care of yourself, stay with health and love and please remember that;

You are the only one of you.