Nie jestem ze szkła ani z cukru. Moja dobroć nie jest prośbą o akceptację, jest moją najgłębszą naturą, której nie zamierzam cenzurować. Noszę w sobie światło, które bywa surowe, bo oświetla nie tylko to, co piękne, ale i to, co wolałoby pozostać w ukryciu.
Nie musisz podnosić głosu ani toczyć bitew. Wystarczy, że jesteś. Twoja obecność to filtr, którego nie da się oszukać. Kiedy stoisz pewnie w swojej prawdzie, tworzysz przestrzeń tak gęstą od autentyczności, że każda maska zaczyna pękać. Ludzie o ciemnych zamiarach nie odchodzą dlatego, że ich wyganiasz – odchodzą, bo nie potrafią oddychać w powietrzu, w którym nie ma miejsca na kłamstwo.
Twój spokój nie jest naiwnością. To hartowana w doświadczeniach stal, która promieniuje ciepłem dla bliskich i żarem dla intruzów. Ten ogień, który w Tobie płonie, nie potrzebuje czyjejś aprobaty. On po prostu pochłania każdą próbę manipulacji, zanim zdąży ona zapuścić korzenie.
Nie szukaj we mnie pokory, jeśli Twoim celem jest moja uległość. Moje światło to moja wolność. I jeśli kogoś ono razi, to znak, że najwyższy czas, by nasze drogi się rozeszły.
Świecę na własnych warunkach. Bez cienia przeprosin.