In a small but vibrant town nestled at the foot of the Taurus Mountains, near the coast, stood Emel Sevgi Taner Primary School, perhaps one of the town's oldest institutions. For years, the school had become more than just an educational building in its neighborhood; it had also become a symbol of trust and history for the families living nearby.
Torosların eteklerinde sahil kenarına yakın küçük ama canlı bir şehirde, şehrin belki de en eski kuurmlarından biri olan Çınaraltı İlkokulu vardı. Okul yıllardır bulunduğu mahallede yalnızca bir eğitim binası değil; aynı zamanda çevrede yaşayan aileler için güvenin ve geçmişin bir simgesi haline gelmişti.
The three-story building, its paint slowly peeling, looked like a historic structure from a distance. Those passing by in the mornings would hear the sounds of children running in the yard and see them all rushing inside when the bell rang. The school's educational quality was quite good. Popular in the neighborhood, the school's staff consisted of experienced teachers. These experienced teachers, who had worked at the school for years, had accumulated many memories there. From the principal to the teachers, from the janitor to the administrative staff, everyone knew each other and had become like a family.
Üç katlı, boyası yavaş yavaş dökülmeye başlamış bina uzaktan bakıldığında tarihi bir yapı görünümündeydi. Sabahları okulun önünden geçenler, bahçede koşuşturan çocukların sesini duyar, zil çaldığında topluca okulun içine giren çocukları görürlerdi. Okulun eğitim kalitesi oldukça iyiydi. Mahallede popüler olan okulun kadrosu deneyimli öğretmenlerden oluşuyordu. Yıllardır bu okulda çalışan deneyimli öğretmenlerin bu okulda bir çok anısı birikmişti. Müdüründen, öğretmenlerine, hizmetlisinden memura kadar herkes birbirini tanımış ve bir aile gibi olmuşlardı.
Parents living in the houses surrounding the school sent their children there with a special sense of security. They sent their children there with heartfelt care, often praising the school's discipline and warm atmosphere. The school's greatest distinguishing feature was its garden, surrounded by greenery. Despite being close to the city center, its garden was quite spacious. In one corner of the garden stood a large, towering plane tree that had withstood the test of time, a place where children constantly ran around. Opposite it, in the other corner, several pine trees stood in a row, providing cool shade in the summer. During recess, students played hide-and-seek, jumped rope, played ball, and chased each other with laughter among these trees.
Okulun etrafında evlerde oturan velilerde ayrı bir güven duygusuyla çocuklarını bu okula gönderiyorladı. Gönül yaratlığı içinde çocuklarını buraya gönderip, okulun disiplin ve sıcak ortamından sık sık övgüyle bahsederlerdi. Okulu diğer okullardan ayıran en büyük özelliği, etrafı yeşillikler kaplı olan okulun bahçesiydi. Şehir merkezine yakın olmasına rağmen bahçesi oldukça genişti. Bahçenin bir köşesinde yıllara meydan okuyan ve çocukların sürekli etrafında koşturdukları göğe uzanan büyük bir çınar ağacı vardı. Ağacın tam karşısında diğer köşede ise, gölgesiyle yazın serinlik veren birkaç çam ağacı sıralı bir şekilde duruyordu. Öğrenciler tenefüslerde bu açağların arasında saklambaç oynar, ip atlar , top koşturur ve kahkahalarla birbirlerini kovalarlardı.
Behind the school's warm and peaceful facade lay an old and mysterious story that no one wanted to talk about for years. This story was about a student who had attended the school exactly 15 years ago. That student's name was written in an old notebook found in the school's archives.
Bu okulun sıcak ve huzurlu görüntüsünün ardında, yıllardır kimsenin konuşmak istemediği, eski ve gizemli bir hikayesi vardı. Bu hikaye bu okulda bundan tam 15 yıl önce okuyan bir öğrenciyle alakalıydı. O öğrencinin adı okulun arşivinde bulunan eski bir defterin içinde yazıyordu.
On the top floor of the school, there was a small archive room that few people saw or knew about. Most students weren't even aware of its existence. Some teachers had never even entered it before. Even the dusty sign above the door was faded. The words "Archive Room," written in thick black pen, were barely legible.
Okulun, en üst katında çok fazla kişinin görmediği ve bilmediği küçük bir arşiv odası vardı. Öğrencilerin çoğu bu odanın varlığından bile habersizdi. Hatta bazı öğretmenler o odaya daha önce hiç girmemişlerdi. Kapının üstündeki tozlu tabela bile solmuştu. Üzerinde siyah kalın kalemle yazılmış Arşiv Odası yazısı bile zor okunuyordu.
That morning, Metin, the school clerk, went upstairs to the archive room with the key to look at the diploma records of someone who had graduated from the school years ago. Metin entered the archive room. The smell of old paper filled the air as soon as he stepped inside. The long, thin metal shelves stretched beyond Metin's height. Yellowed and slightly worn folders sat on the shelves. Because it had a small window, the room was almost semi-dark. The thin rays of sunlight that entered made the dust particles floating in the air visible. Metin looked around for a while. It was as if the room had been waiting for someone to come for a long time.
O sabah okulun memuru Metin, bu okuldan yıllar önce mezun olan bir kişinin diploma kayıtlarına bakmak için arşiv odasının anahtarını alarak en üst kata çıktı. Metin arşiv odasını girdi. İçeriye ilk adımı attığında eski bir kağıt kokusu havayı kaplamıştı. Sıralı ince metaldan yapılmış uzun raflar Metin'in boyunu aşıyordu. Rafların üzerinde sararmış ve hafif yıpranmış sarı klasörler duruyordu. Küçük bir penceresi olduğu için, oda yarı karanlık gibiydi. İçeri giren ince güneş ışığı, havada dolaşan tozları görünür hale getiriyordu. Metin bir süre etrafına baktı. Sanki oda uzun zamandır birilerinin gelmesini bekler gbi duruyordu.
Metin walked between the shelves and began examining the folders one by one. He looked at student lists, diplomas, registration books, minutes, and class registers from years ago. They were all neatly arranged, but all dusty. After finding what he was looking for, his eye caught a long, thick, black-covered notebook, slightly torn at the edges, tucked away between the shelves, about to fall. As he tried to straighten the notebook, he noticed the almost faded handwriting. It read "6-B 1998." He had never seen a notebook like this in the archive before. Curiously, he began flipping through the pages. The first few pages contained the students' names, grades, and subjects. But after a few pages, he noticed the handwriting had changed. Something had been written in sentences on the margins of the page in the handwriting of a single student. Metin read the first sentence: "One day the plane tree in the schoolyard will fall." He began to wonder why someone would write something like that. Turning to the next page, he read another sentence in that strange handwriting: "The principal's office door will be replaced." Then another sentence: "One day someone will find this notebook." Metin involuntarily stopped. He became anxious. He quickly flipped through the pages until he reached the last one. On the last page was: "The person who finds this notebook will uncover the secret behind an event the school doesn't want to remember."
Metin rafların arasına girerek, klasörleri tek tek incemeleye başladı. Yıllar öncesine ait, öğrenci listeleri, diplomalar, kayıt defteri, tutanaklar ve sınıf defterlerini inceledi. Hepsi düzgün bir şekilde konulmuş ama hepsi tozluydu. Aradığını bulduktan sonra, gözü bir ara arka tarafta rafın arasına sıkışmış düşmek üzere olan kalın siyah kaplı kenarları biraz yırtılmış uzun bir defter gördü. Defteri düzeltmek isterken, üzerinde yazılan harflerin neredeyse silinmek üzere olan o yazıyı gördü. Üzerinde " 6-B 1998" yazıyordu. Arşivde buna benzer bir defter ilk defa görüyordu. Merakla defterin sayfalarını çevirmeye başladı. İlk sayfalarda öğrencilerin isimleri, notları ve dersler yazıyordu. Ama birkaç sayfa ilerledikten sonra, yazıların değiştiğini fark etti. Tek bir öğrencinin el yazısıyla sayfanın kenarlarına cümleler halinde bir şeyler yazılıydı. Metin ilk cümleyi okudu: " Bir gün okulun bahçesindeki çınar ağacı yıkılacak." Biri neden böyle bir şey yazmış olabilir ki diye düşünmeye başladı. Diğer sayfayı çevirdiğinde o garip el yazısıyla başka bir cümle daha okudu: " Müdür odasının kapısı değişecek. " Sonra başka bir cümle daha: Bir gün biri bu defteri bulacak" Metin istemsizce durdu. Telaşlandı. Sayfaları hızlıca çevirerek, son sayfaya geldi. Son sayfada " Bu defteri bulan kişi, okulun hatırlamak istemediği bir olayın perde arkasını çözecek. "
A student who disappeared from school had written something in his notebook before vanishing. Emir K., who didn't return home after school, was missing for weeks. Every time Metin entered the archive room, a shadow appeared at the door. Metin suspected that this shadow was that of the missing Emir K.
Okulda kaybolan bir öğrenci, o yıllarda deftere bir şeyler yazarak ortadan kaybolmuştu. Okul çıkışı eve dönmeyen Emir K. 'dan haftalarca haber alınamamıştı. Metin her arşiv odasına girdiğinde kapıda bir gölge oluşuyordu. Metin o gölgenin kaybolan Emir K. 'nın gölgesi olduğunu düşünüyordu.
Months later, a storm felled the plane tree in the schoolyard. The principal's office door had been replaced. Everything written in the notebook had come true.
Aradan aylar geçtikten sonra bir fırtına esnasında okulun bahçesindeki çınar ağacı devrilmişti. Müdür odasının kapısı değişmişti. Defterde yazılanlar tek tek gerçekleşmişti.
Note: The names of people, institutions, and events mentioned in this story are entirely fictional.
Dipnot: Bu hikayede geçen kişi adları, kurumlar ve olaylar tamamen hayal gücü ürünüdür.