Fatass Journal... #597

Korzystając z poprawy pogody ruszyliśmy dziś z żoną na marsz do... lasu. W przeciwieństwie do Polski w Belgii nie było i nie ma żadnych ograniczeń odnośnie korzystania z terenów zielonych, a rekreacyjna aktywność na świeżym powietrzu jest wręcz zalecana. Jedyne ograniczenie dotyczy jazdy konnej, czego w sumie nie rozumiem, ale to nie mój problem, bo w życiu tylko raz jeździłem konno i wciąż mam obraz przerażenia w jego oczach, że za chwilę taki "spaślak" go dosiadzie, więc po tym jednorazowym doświadczeniu postanowiłem, że nigdy więcej nie zmuszę żadnego konia, żeby mnie wziął na grzbiet :)

Odbiegłem nieco od tematu, tak więc ruszyliśmy dziś z żoną do lasu w Baudour, znam dość dobrze ten las z racji tego, że wielokrotnie jeździłem tam rowerem, kiedy mieszkaliśmy w tamtej okolicy, ale inaczej las wygląda z rowerowego siodełka, a inaczej idąc pieszo. Kiedy planowałem tę wyprawę nie przypuszczałem, że obejdziemy prawie cały las, zaczęliśmy nieopodal La Ronde Maison, czyli okrągłego domku, który kiedyś służył za domek myśliwski, a obecnie jest w zarządzie gminy Jurbise.

Na mnie ten domek wciąż robi wrażenie, ale żona, która była tam pierwszy raz, to była nim wręcz zachwycona, no ale to nie był cel naszej wyprawy przed nami swoje podboje rozpościerał Bois de Baudour.

Wielu belgów na przełomie kwietnia i maja jeździ do najsłynniejszego "niebieskiego lasu" w okolicach Halle, gdzie rozpościerają się dywany niebieskich hiacyntów. Prawda jest jednak taka, że sława Hallerbos jest w dużej mierze dziełem zabiegów marketingowych, bo w niemal każdym lesie takie niebieskie dywany można spotkać wiosną.

Maszerując po lesie spotykaliśmy co chwilę zbiorniki wodne, trudno nazwa je stawami lub jeziorkami, bo poza kilkoma wyjątkami to nie mają powierzchni większej niż 10-15 arów. Ciekawe czy oprócz żab jest tam jakieś inne życie. Nie zawuażyłem tam żadnych kładek dla wędkarzy więc zakładam, że nie ma.

Jakby nie było to zbliża się końcówka kwietnia, więc kwitnące kasztany nie powinny dziwić tylko, że w tym roku nie zwiastują one egzaminów maturalnych.

Las rozpościera się na długości około siedmiu kilometrów i jest szeroki na około trzy kilometry, drzewostan tam występujący jest bardzo zróżnicowany występują tam zarówno drzewa liściaste jak i iglaste.

Większość pieszych szlaków jest bardzo dobrze oznaczona i trudno jest się tam zgubić, chociaż nam się udało. Może nie do końca się zgubiliśmy tylko pomyliliśmy drogę i trafiliśmy na wąską ścieżkę, którą kojarzyłem ze swoich rowerowych eskapad. Pamiętałem, że w pewnym momencie będzie przejście po prowizorycznej kładce z gałęzi przez strugę, ja nie miałem z tym problemu, ale żonę ogarnęła panika, dopiero po chwili dała się namówić żebym jej pomógł przejść, co się przy tym nasłuchałem to moje, ale jednak dała radę.