Ktoś znalazł mnie w lesie

Witam, dziś aktywność fizyczną rozpocząłem wczesnym rankiem, wychodząc na krótki spacer. Niedługo później pojechałem do Olsztyna, aby wykonać trzy zlecenia. Ostatnio mam bardzo mało pracy, jeśli dalej tak pójdzie, to będę musiał się gdzieś zatrudnić, gdyż nie będę w stanie wyżyć. Stresowałem się tym dosyć długo. Na szczęście podczas powrotu do domu uznałem, że rozładuję stres, poprzez bieganie. Był to strzał w dziesiątkę, miałem ogromne pokłady energii, które przekształciłem w życiówkę, utrzymywałem szybkie tempo i w sumie udało mi się dotrzeć nad bobrze jezioro bez żadnej przerwy. Wybrany przeze mnie cel podróży nie był przypadkowy. Jakiś czas temu wstawiłem komentarz pod postem Hive account@bowess, w którym napisałem, iż postaram się zrobić zdjęcia bobrów. Powiedzmy, że udałem się na małe przeszpiegi. Nie zabrałem ze sobą aparatu, co dziwić nie powinno, gdyż wyszedłem pobiegać. Najpierw przygotowałem się do wypatrywania dzikich zwierząt, znalazłem odpowiednie miejsce z dobrą widocznością na jezioro, włączyłem w jednej słuchawce tryb nasłuchiwania i zastygłem w bezruchu. Długo czekać nie musiałem, a co więcej to ktoś wypatrzył mnie i z zaciekawienia podszedł bliżej. Była to wydra, z którą przez jakieś 7 minut wymienialiśmy się spojrzeniami. Zaczęła do mnie podchodzić, wiedziałem, że nie mogę jej na to pozwolić. Gdy już chciałem wstawać, spostrzegłem drugą wydrę, która zaciekawiona nie była, tylko się mnie bała. Zrobiłem jednej z nich kilka fotek, ale niestety mój aparat w telefonie jest słaby, a nawet bardzo. Nie można spodziewać się za dużo po urządzeniu, które dwa lata temu kosztowało 800zł (Xiaomi Redmi Note 8 Pro). Chciałbym kupić nowy telefon, ale jak wcześniej pisałem, mam problemy z pracą. Pierwsza wydra podchodziła coraz bliżej, więc odpowiedzialnie wstałem i ją spłoszyłem. Dlaczego? Być może ktoś zapyta. Odpowiedź jest prosta, niektórzy ludzie postrzegają wydry jako swojego konkurenta w połowie ryb. Pomimo tego, że te zwierzątka są gatunkiem bliskim zagrożenia wyginięciem, to jest mały procent rybaków, którzy nie mają szacunku do życia i po prostu wydry zabijają. Jeśli spotkacie tego drapieżnego wodnego ssaka, to pamiętajcie, aby nie przyzwyczajać go do ludzi, dla jego bezpieczeństwa. Gdy odszedłem trochę od jeziora, znowu zacząłem biec. Jechał za mną samochód, więc uznałem, że będę utrzymywał szybsze tempo od niego. Dopiero na końcu trasy mnie wyprzedził. Poruszał się on z małą prędkością, gdyż droga nie pozwalała na jazdę szybszą niż dziesięć kilometrów na godzinę.