55th Actifit - 24716 steps - 20km

alt

Not sure if you can read it or not… Fatí wrote, “Please hammer them down nice and flat so I can do the glue stuff,” and I replied, “Yessss ma’am!”
Nothing particularly epic there. Even though I don’t actually work at the office, today it was my duty to go to the print office and perforate like three or four thousand sheets. Because apparently I'm good at tedious jobs.

But what really caught my attention was the note.
People barely do that anymore—phones and texts killed the whole species!
But a handwritten note has a vibe. It’s like: someone actually wrote something for me, with their own handwriting—this tiny slice of their personality—then placed it somewhere so I could find it.

And the request itself… the tone was this sweet mix of respectful (even though we’re basically buddies) and straight to the point, explaining what she needed so I’d get it right. If she’d texted the same thing, I swear she wouldn’t have written it with this kind of charm.

I honestly think pen and paper carry their own little culture. And I’m really into it.

نمی‌دونم می‌تونید بخونید یا نه... فاطی نوشته "لطفاً یجوری بکوب‌شون و صاف باشن که بتونم بذارم‌شون زیر چسب" و من در جواب نوشتم "بعععلهههه"! اتفاق که چندان خاص نیست.‌ گرچه کارمند اونجا نیستم اما گ امروز وظیفه داشتم برم چاپ‌خونه و حدود سه یا چهارهزار تا کاغذ رو پرفراژ کنم، آخه کار رو مخیه...

ولی چیزی که برام جالب بود، یادداشت‌نویسی بود. این روزا کمتر اتفاق میوفته، تماس تلفنی یا مسج اختراع شده! ولی یادداشت خیلی حس خاصی داره. اینکه کسی برای من چیزی نوشته، با خط خودش که قسمتی از فردیت‌ش باهاشه، و جایی بذاره که بتونم این تیکه کاغذ رو اونجا پیدا کنم.

و یه درخواستی ازم داشته، با یه لحنی که هم احترام‌آمیزه با اینکه ما با هم رفیق‌ایم و هم کاری که خودش باید بکنه رو مختصر گفته که من بهتر درک‌ش کنم. به‌نظرم اگه همینو می‌خواست مسج بده با این ادبیات نمی‌نوشت. معتقدم که قلم و کاغذ یه فرهنگی توی خودشون حمل می‌کنن که خیلی جذابه.

This report was published via Actifit app (Android | iOS). Check out the original version here on actifit.io