The calendar showed June 2025. That morning, I decided to get away from the city and be alone with myself. I remembered a beautiful place in Manavgat district of Antalya. I wanted to see the canyon, which seemed hidden among the rocks. As I set off, I saw olive trees lining the shore. The green grass clinging to the slope and the scent of earth carried by the wind stayed with me all the way.
Takvim sayfaları 2025 yılının Haziran ayını gösteriyordu. O sabah şehirden biraz uzaklaşıp kendinle baş başa kalmaya karar vermiştim. Antalya'nın Manavgat ilçesinde hatırladığım çok güzel bir yer vardı. Kayaların arasında saklanmış gibi duran Kanyonu görmek istemiştim. Yola çıktığımda, kıyı boyunca dizilmiş zeytin ağaçlarını gördüm. yamaca tutunan yeşil otlar ve rüzgarın taşıdığı toprak kokusu yol boyunca benimleydi.
By midday, I had completed my journey. The first thing I saw when I reached the canyon was the water, a deep green color reminiscent of the canyon itself, nestled between two giant rocks. It stood there silently. Looking down from above, it was as if the land had split in two, revealing a beauty formed by the rocks in the middle. The water, a dark turquoise color, flowed silently, harmless to anyone. There was a tall rock where I was standing. I climbed up and sat there, and I thought. Even in our daily lives, we sometimes find ourselves in dilemmas. We feel constricted. At those moments, we struggle to make decisions. Just like the cold trapped between these two rocks... In the city, the hastily consumed coffees, the files rushed to be completed, the messages we can't reply to due to the workload... They all seem like rocks stacked on top of each other...
Öğle saatlerine doğru, yolumu tamamlamıştım. Kanyonun yanına geldiğimde ilk gördüğüm şey, iki dev kayanın arasına sıkışan koyu yeşil rengini anımsatan kanyonun suyu olmuştu. Oracıkta sessizce öylece duruyordu. Yukardan aşağıya bakınca toprak ikiye ayrılmış, ortasında kayaların oluşturduğu bir güzellik çıkmış gibiydi. Su turkuaza çalan koyu renkle kimseye zarar vermeden sessizce akıyordu. Bulunduğum yerde yüksek bir kaya taşı vardı. Oraya çıkarak oturdum ve düşündüm. Günlük hayatımızı yaşarkende bazen ikilemlerde kalıyoruz. Daraldığımızı hissediyoruz. O anlarda karar vermekte zorlanıyoruz. Tıpkı burada iki kayanın arasında sıkışan soğuk gibi... Şehirde yaşarken, aceleyle içilen kahveler, yetiştirilmeye çalışılan dosyalar, yoğunluktan cevap veremediğimiz mesajlar... Hepsi sanki üst üste dizilmiş kayalar gibi...
Looking deeply into the canyon, I could hear the faint sound of water cascading down the cliff. After a while, I tried to descend, holding onto the rocks. I had to be careful with every step because the stones looked slippery. At that moment, I thought: being a traveler isn't just about seeing new places; it's also about being someone who dares to take risks, who knows when to slow down and how to move forward without falling.
Kanyona derin derin bakınca, uçurumdan hafif hafif su sesleri geliyor. Bir sürü sonra kayalara da tutunarak aşağıya inmeyi denedim. Her adımıma dikkat etmem gerekiyordu. Çünkü kaygan görünümlü taşlar vardı. O an şunu düşündüm. Gezginci olmak, sadece yeni yerler görmek değil; aynı zamanda risk almaya cesaret eden, yavaşlamayı ve düşmeden ilerlemeyi bilen biri olmalıydı.
This time the calendar showed May 2025. I had arrived at a place where the color of the stones changed as I descended the path. The rocks, which appeared gray and distant in the shade, turned yellow when the sun shone. And I went all the way down. I saw the water. Look at the color of this river. Turquoise. It's in no hurry. I silenced my phone. No notifications. I just wanted the sounds of nature and birds. I watched the flow of the water for a long time. At one point, I dipped my feet in the water at a narrow point in the canyon. Although the cold sent a shiver down my spine, I got used to it after a few seconds. It can always feel a little cold at first, but you get used to it.
Bu sefer takvim sayfaları 2025 yılının Mayıs ayını gösteriyordu. Öyle bir yere gelmiştim ki, patikadan aşağıya inerken taşların rengi değişiyordu. Gölgede gri ve mesafeli görünen kayalar güneş parladığında kayaların rengi sarıya dönüşüyordu. Ve aşağıya kadar indim. Suyu gördüm. Şu nehrin rengine bir bakın. Turkuaz rengi. Hiç acelesi yok. Telefonu sessize aldım. Bildirim yok. Sadece doğa ve kuş sesleri olsun istedim. Uuzn uzun suyun akışını izledim. Bir ara kanyonun dar bir noktasından ayaklarımı suya soktum. Soğukluk her ne kadar içimi biraz ürperttiyse de birkaç saniye sonra hemen alıştım. Her zaman için insana ilk temas biraz soğuk gelebilir, ama alışıyorsun.
This time, the calendar showed July 2025. I was on a trip to Alanya. I stopped at a rest area to take a break. This rest area was large, with a shopping mall, cafes, and clothing stores. In front of it, I saw a brightly lit structure with display windows made of stone sculptures. I took refuge in the shadow of those tall columns. In front of me were marble sculptures. All the mythological figures stood there, as if defying time. Behind them, in large red letters, was the word "OUTLET." During my trip, the sales offered by the roadside shops hadn't seemed very convincing. Even if the brands were selling excess stock or end-of-season items, I wasn't convinced.
Bu sefer takvim sayfaları 2025 yılının Temmuz ayını gösteriyordu. Alanya'ya doğru geziye çıkmıştım. Yolda mola vermek için bir dinlenme tesisine geldim. Bu dinlenme tesisi büyüktü. İçinde alışveriş merkezi, kafeler ve giyim mağazaları vardı. Tesisin önünde taş heykellerden yapılmış vitrinli ışıklı bir yapı gördüm. O yüksek sutünların gölgesine sığındım. Önümde mermerden heykeller vardı. Mitolojik figürlerin hepsi sanki zamana meydan okurcasına oracıkta öylece duruyorlardı. Arkalarında ise büyük kırmızı harflerle "OUTLET" yazısı vardı. Gezi sırasında yol kenarındaki mağazaların indirim yapmaları çokta inandırıcı gelmemişti. Her ne kadar markalar stok fazlası ya da sezon sonu olsalar dahi, ikna olmamıştım.
This time I went back in time a little. The calendar showed May 2024. I had reached a point where I could see a lush green forest below, the sea in the distance, and mountain slopes blending into the endless expanse of mist. Although the distant wind tried to chill my body, there was only one feeling inside me: peace... Below, small settlements were visible. Houses, roads, and hotels... Each one seemed to be waking up to the morning of a different life. When you think about the problems we face in our daily lives, how small they seem from this perspective. Yesterday, you might have regretted being very angry with someone. Today, I am walking through a forest, in a place where no one can disturb me.
Bu sefer biraz geçmiş yıllara gittim. Takvim 2024 yılının Mayıs ayını gösteriyordu. Aşağıda yemyeşil bir orman, ileride deniz ve sonsuz boşlukta sislerin arasına karışan dağ yamaçlarını gördüğüm bir nokyata gelmiştim. Uzaklardan gelen rüzgar bedenimi üşütmeye çalışsa da içimde tek bir duydu vardı. O da huzur... Aşağıda küçük küçük yerleşim yerleri görünüyor. Evler, yollar ve oteller... Her biri başka bir hayatın sabahına uyanır gibi duruyor. Gündelik hayatın içinde yaşadığımız meseleleri düşününce, buradan bakınca ne kadar da küçük görülüyor. Dün belki de çok kızdığın birine pişmanlık duyuyorsun. Bugün burada bir ormanın içinde ilerleyip, beni kimsenin rahatsız edemeyeceği bir noktadayım.
This time, the calendar showed August 2023. I had arrived at a rocky beach. Before Alanya, this was a small town within the city. It had a rocky coastline. The waves gently lapped against the shore. The sky was clear. The horizon was almost indistinct. As I walked along the beach, water splashed from the stones beneath my feet. I stood on the rocks, waiting for the waves to reach me. Each wave struck the shore, receding and leaving a trail. In the distance, there were small boats. Perhaps they were fishermen. Or tourists on a day trip. From the shore, they all looked like tiny dots. In one corner of the beach, a couple watched the sea without speaking. Perhaps being able to look at the view was the strongest bond between them. When the sun reached its zenith, the cool blue of the morning had turned into a bright turquoise by midday.
Bu sefer tarih sayfaları 2023 yılının Ağustos ayını gösteriyordu. Kayalık bir sahile gelmiştim. Burası Alanya gelmeden önce şehrin küçük bir kasabasıydı. Kayalık bir sahili vardı. Dalgalar hafif hafif kıyıya yanaşıyordu. Gökyüzü açıktı. Ufuk çizgisi neredeyse silik görünüyordu. Sahil boyunca yürürken ayaklarımın altındaki taşlardan su kışkırıyordu. Kayaların üzerinde durup, dalgaların bana gelmesini bekledim. Her dalga kıyıya vuruyor, geri çekilip, iz bırakıyordu. Uzakta küçük tekneler vardı. Belki onlar balıkçılardır. Ya da günübirlik geziye çıkan turistlerdir. Kıyıdan bakınca hepsi birer nokta gibi görünüyorlar. Sahilin bir köşesinde bir çift hiç konuşmadan denizi izliyordu. Belki de manzaraya bakabilmek aralarında kurdukları en güçlü bağdı. Güneş en tepeye çıktığında sabahın serin mavisi, öğleyin parlak bir turkuaza dönüşmüştü.
Looking at the scenery I've seen in these places I've visited, you can see more clearly the importance of patience, not getting angry, and not taking things too seriously.
Bu gittiğim yerlerde gördüğüm manzalara bakınca, hayatta sabretmeyi, sinirlenmemeyi ve yaşadığımız olayları çok fazla kafaya takmamayı daha net görebiliyorsunuz.