The beautiful scenery I encounter in the places I visit stirs a small sense of joy within me. In fact, those moments are not merely about what I see. I realize that they are moments when my soul quietly touches itself, when time slows down, and when life gains meaning in its simplest form. In the photos I take, I’m freezing a moment of beauty in time, so to speak. For me, it’s an escape—and a way to release the pent-up tensions inside me into nature.
Gezdiğim yerlerde gözüme güzel gelen manzaralar içimde küçük bir sevinç duygusu uyandırıyor. Aslında o anlar sadece gördüklerimden ibaret değildir. O anlarda ruhumun kendine sessizce dokunduğu, zamanın yavaşladığı ve hayatın en sade haliyle anlam kazandığı anlar olduğunu fark ediyorum. Çektiğim fotoğraflarda bir bakıma güzel zamanın anını dondurmuş oluyorum. Bu benim için bir kaçış, bir de içimde biriken sıkıntıları doğaya salıvermek gibi oluyor.
I often come across beautiful scenery while traveling along Turkey’s Aegean and Mediterranean coasts. The most beautiful moments are when I’m walking through a coastal town in the early morning light, before anyone else is awake—those moments when the waves gently lap against the shore are the first beautiful images to fill my frame. Capturing that quiet, serene moment fills me with excitement.
Çoğunlukla Türkiye'nin Ege ve Akdeniz kıyılarında gezerken güzel manzaralarla karşılaşıyorum. En güzel saatler, sabahın ilk ışıklarında bir sahil kasabasında yürüken ve daha kimse uyanmamışken, dalgaların kıyıya usulca vurduğu o anlar kadrajıma giren ilk güzel resimler oluyor. O sessiz ve sakin anı yakalmak beni heyecanlandırıyor.
Even though they said it was far away, my late-afternoon excursions to discover natural beauty are always full of adventure. The dirt roads are narrow, and as I make my way deeper into the forest—without a care for the return journey—I’m rewarded with stunning views at the end of the path. I especially remember a day when the fog drifted through the mountains along the Mediterranean. I encountered shades of green I’d never seen before. None of them were alike. In that moment, I realized that nature strives to present itself differently in every season.
Her ne kadar uzak olduğunu söylemiş olsalarda doğal güzelikleri keşfetmek adına günün geç saatlerine denk gelen anlarım çok maceraları oluyor. Yolun topraklı ve dar oluşu Ormanın içinde gidiyor ilerliyor olmam ve geri dönüş yolunu umursamadan çıktığım yolların sonunda ortaya çok güzel manzaralar çıkıyor. Hele ki, Akdeniz'de sislerin dağların arasından süzüldüğü bir günü hatırlıyorum. Yeşilin görmediğim tonlarıyla karşılaşmıştım. Hiçbiri birbirine benzemiyordu. O an anladım ki; doğa kendini her mevsimde farklı göstermeye çalışıyor.
The Aegean coast, however, evokes a completely different feeling. As the sun sets and the sky shifts from orange to purple, nature begins to tell its most beautiful stories in its own silence. It’s as if everyone falls silent at the same moment, watching the setting sun in wonder, wondering where the story will lead. It is precisely at that moment that I find myself lost in thought rather than in photography.
Ege kıyıları ise insanın içinde bambaşka bir his uyandırıyor. Güneş batarken gökyüzü turuncudan mora dönerken, doğa, kendi sessizliğinde en güzel hikayelerini anlatmaya başlıyor. Sanki herkes aynı anda susup, hikayenin nereye varacağını merak ederek öylece batan güneşi izliyor. İşte tam o sıralarda ben fotoğraftan ziyade düşüncelere dalıyorum.
Sometimes people pass by without noticing these beauties. Perhaps they fail to notice the beauty that has developed because they pass by the same spot all the time. On my journeys, I don’t focus solely on the beauty of nature. I also observe people. In a small town, I’ve met generous-hearted people who offer tea or ayran to passersby. The hospitality that follows a conversation—starting with a sincere, warm, and smiling face asking, “Where are you from?” or “Who are you looking for?”—brings me additional joy.
Bazen bu güzelliklerin farkına varamadan yoldan geçenler oluyor. Belki de sürekli aynı noktadan geçtiği için oluşan güzelliğin farkına varamıyor. Yolculuklarımda sadece doğanın güzelliklerine odaklanmıyorum. İnsanları da gözlemliyorum. Küçük bir kasabada yoldan geçenlere çay ya da ayran ikram eden gönlü bol insanlarla karşılaştım. Samimi içten ve gülümseyen bir yüzle, nereden geliyorsun? ya da kime bakıyorsun? diye başlayan sohbetin ardından gelen ikramlar beni ayrıca mutlu ediyor.
When I climb a high hill and there’s nothing but the sound of the wind, I take a short break from taking photos. Because in those moments, I don’t want to take photos—I want to feel. When people are alone, they can think more clearly and make the right decisions. They become more aware of what they’re looking for, what they want to do, or what they miss.
Yüksek bir tepeye çıktığımda, rüzgarın sesinden bakşa bir şey yokken, fotoğraf çekmeye kısa bir ara veriyorum. Çünkü o anlarda fotoğraf çekmek değil, hissetmek istiyorum. İnsanlar yalnız kaldığında daha mantıklı düşünerek doğru kararlar verebiliyor. Ne aradığını, ne yapmak istediğini ya da neyi özlediğini daha iyi fark ediyor.
The most important thing I’ve learned on my journeys of discovery is that life’s most precious moments aren’t found in our grand plans or big dreams. Sometimes, the small, often unnoticed moments can bring us great joy. I understand this better as I travel. There is always a beauty in the way a wave crashes against the shore, in the way a cool breeze caresses our bodies, and in the sunset at the end of the day.
Keşif için çıktığım yolculuklarda öğrendiğim en önemli şey, hayatın en değerli anılarının büyük planlarımızda ya da büyük hayallerimizde olmadığıdır. Zaman zaman fark edilemeyen küçük anılar bize büyük mutluluklar getrebiliyor. Bunu gezerken daha iyi anlıyorum. Bir dalganın kıyıya vuruşunda, serinleten rüzgarın bedenimizi okşamasında, günün sonunda güneşin batışında hep bir güzellik oluşuyor.
Every photo I take is more than just an image. A story, a thought, and perhaps a beautiful life meant to be a surprise—all hidden within that moment—await us. Every time I pick up my phone to capture a moment, I’m not just preserving it; I’m making my true dreams come true.
Çektiğim her fotoğrafta sadece bir görüntü yok. O anın içinde saklı kalan bir hikaye, bir düşünce ve belki de sürpriz olması istenen güzel bir hayat bizleri bekliyor. Telefonu her alıma aldığımda anı ölümsüzleştirirken, asıl hayallerimi gerçekleştiriyorum.