That day, I went to a secluded beach, a place not many people went to, just to be alone. When I reached the shore, long, jagged rocks lined the edge. I sat on a flat rock. The waves gently lapped against the shore, then receded as if nothing had happened. The air was bright. When I looked at the sky, it seemed to reflect the turmoil within me, a mix of gray and blue. There was a gnawing unease, something I couldn't quite identify. Sometimes, when I experience this syndrome, I find solace in nature. That day, I did just that.
O gün sadece kendimle baş başa kalmak çok fazla kimsenin gitmediği bir sahil kenarına gitmiştim. Denizin kıyısına geldiğimde girintili çıkıntılı uzun kayalıklar denizin kenarını kaplıyordu. Düz bir kayanın üstüne oturdum. Dalgalar usulca kıyıya vurarak kayalıkları dövüyordu. Sonra hiçbir şey olmamış gibi geri çekiliyorlardı. Hava aydınlıktı. Gökyüzüne baktığımda içimde yatan karmaşıklığı yansıtır gibi griyle, mavinin arasında kalmıştı. İçimi kemeren ama ne olduğunu bilemediğim, bir sıkıntı vardı. Bazı dönemler bu sendromu yaşadığımda çaresi doğada buluyordum. O gün öyle yapmıştım.
I was waiting for this gnawing feeling to go away. It was as if I had been holding onto the anxieties I'd been waiting to leave for years. Unspoken words, friends I'd left behind, vulnerabilities I'd experienced, moments when I tried not to show my sadness... They were all like pages from an album, kept in a corner of my mind.
İçimi kemiren bu duygunun gitmesini bekliyordum. Sanki yıllardır gitmesini beklediğim sıkıntıları içimde tutuyordum. Söylenmemiş sözleri, geride bıraktığım dostlarımı, yaşadığım kırılganlıkları, üzüldüğüm zamanları belli etmemeye çalıştığım anlar...Hepsi zihnimin bir köşesinde beklettiğimin birer albüm sayfaları gibiydi.
I gazed at the shimmering turquoise sea stretching out before me. The sea seemed calm, but I felt its depth. It was like me, trying to appear calm. A breeze, whose origin I couldn't discern, touched my face, and I felt a sense of relief. What I saw and felt was trying to soothe me. And it worked. Thinking about the past and blaming myself on the shore was utter foolishness. Actually, forgetting everything and leaving what happened behind wasn't a loss, but an opportunity to rediscover myself. So, without thinking about anything, I simply breathed. I observed nature. I tried to listen only to the sounds coming from nature. After a while, I got up from where I was sitting. As I looked at the view stretching from the edge of the cliffs towards the sea, my thoughts disappeared. For some reason, when people look at the sea, they always remember the past. But I had broken that pattern. I started making plans in my mind for the future. The endless, deep blue water before me was like a hope, a dream.
Karşımda öylece uzanan turkuaz rengine dönüşmüş parlak denize baktım. Deniz sakin gibi görünüyordu. Ama derin olduğunu hissediyordum. Oda benim gibiydi. Sakin görünmeye çalışıyordu. Nerelerden geldiğini bilemediğim rüzgar yüzüme dokundukça içimde bir rahatlama hissediyordum. Gördüklerim ve hissettiklerim beni rahatlatmaya çalışıyordu. Bu işe de yaradı.
Kıyıda geçmişi düşünüp, kendimi suçlamak tam bir aptallıktı. Aslında her şeyi unutmak ve olanları geride bırakmak kaybetmek değil, kendimi yeniden bulmak için bir fırsattı. O yüzden hiçbir şeyi düşünmeden sadece nefes aldım. Doğayı izledim. Sadece doğadan gelen sesleri duymaya çalıştım. Bir süre sonra oturduğum yerden kalktım. Kayalıkların ucundan denize doğru uzanan manzaraya baktıkça içimde var olan düşüncelerde kayboluyordu. Nedense insan denize baktığında hep geçmişi hatırlıyor. Ama bu öngörüyü kırmıştım. Sadece gelecek için aklımdan planlar yapmaya başladım. Karşımda masmavi sonsuz gibi duran su benim için bir umut bir hayal gibiydi.
Long ago, when I came to these seaside places, I used to think about the things I valued most. Especially the people I wanted to return, and I wished my family, who were far away, would be there to support me in difficult times. Life went on. Look at the waves. They came en masse from the sea, crashing against the shore, beating against the rocks, and then receding as if nothing had happened. Even that was proof that life continued.
As the day progressed, the sky began to clear up. The clouds parted, taking in a shining light between them. As this light spread, it reflected on the sea. The seemingly calm sea revealed its vitality and brilliance even more. As I walked along the shore, the path led me towards a quieter cove. I stopped at a point where only the water touched the shore. The bottom of the sea was more clearly visible from here. It was clear and clean.
I took off my shoes and approached the water. The sound of the waves crashing between the rocks lifted the peace I carried within me to the sky.
Çok önceleri böyle deniz kıyılarına geldiğimde çok önem verdiğim şeyleri düşünürdüm. Özellikle geri dönmesini istediğim insanları ve zor anında bana destek olabilecek uzakta olan ailemin yanında olmasını dilerdim. Hayat işleyip gidiyordu. Dalgalar bakın. denizden topluca gelerek kıyıya vuruyor, kayalıkları dövüyor, sonra hiçbir şey olmamış gibi geri çekiliyordu. Bu bile hayatın devam ettiğinin bir kanıtıydı.
Gün ilerledikçe gökyüzü daha da açmaya başlamıştı. Bulutlar birbirinden ayrılarak aralarına parlayan bir ışık alıyordu. Bu ışık yayıldıkça denize yansıyordu. Durgun görünen deniz canlılığını ve parlaklığını daha da ortaya çıkarıyordu. Kıyıda ilerlerken yol beni daha sessiz bir koya doğru sürükledi. Yalnızca suyun kıyıya değdiği bir noktada durdum. Denizin dibi buradan daha net görünüyordu. Berrak ve temizdi.
Ayakkabılarımı çıkartıp, suya yaklaştım. Dalgalar taşların arasından geçerken çıkardığı ses, içimde taşıdığım huzuru göğe çıkarıyordu.
The past no longer crossed my mind. I looked at the water. The stones beneath me were wet and pristine. They looked brighter with each wave. It was at that moment that one realizes they didn't need much to be happy. Because happiness is a feeling that arises spontaneously when you experience peace.
Artık geçmiş hiç aklıma gelmedi. Suya baktım. Altımdaki taşlar ıslak ve tertemizdi. Her dalga gelişinden sonra daha parlak görünüyorlardı. İşte o an insan, mutlu olmak için çok fazla şeye ihtiyacı olmadığını düşünüyor. Çünkü mutluluk, huzur hissettiğin anlarda ortaya kendiliğinden çıkan bir duyguydu.