Since childhood, there were two professions I wanted to pursue. One was to be a football player, to sweat it out on the green fields; the other was to be a film director, to mesmerize audiences in movie theaters and create terrifying moments. One dream involved intense physical labor, while the other involved exploring ideas that would expand my imagination. I pursued these dreams until my university years. As one gets older, dreams change. I had long forgotten my dream of being an athlete. But my dream of being a film director remained even more vivid and distinct. Throughout my life, I have read many horror and thriller books by Stephen King. The suspenseful scenes he created in his dark world fascinated me.
Çocukluğumdan beri peşinden koşmak istediğim iki meslek vardı. Biri futbolcu olmak, yeşil sahalarda ter dökmek; diğeri ise film yönetmeni olmak, sinema salonlarında izleyicileri büyülemek ve korkutucu anlar yaratmaktı. Bir hayalim yoğun fiziksel emek gerektirirken, diğeri hayal gücümü genişletecek fikirleri keşfetmeyi içeriyordu. Bu hayallerimin peşinden üniversite yıllarıma kadar koştum. Yaşlandıkça hayaller değişir. Atlet olma hayalimi çoktan unutmuştum. Ama film yönetmenliği hayalim daha da canlı ve belirgin kalmıştı. Hayatım boyunca Stephen King'in birçok korku ve gerilim kitabını okudum. Karanlık dünyasında yarattığı gerilim dolu sahneler beni büyülemişti.
I always carried a small, black-covered, lined notebook with me on campus. I wrote stories and adventures from my own imagination, selecting sentences from books. I even mentioned one of those stories on this page. Now, I want to share with you a story I wrote about an event that took place at a winter forest camp attended by a group of students.
Kampüste her zaman yanında taşıdığım siyah kaplı çizgili küçük bir ajandam vardı. Kitapların arasından seçtiğim cümlelerle kendi hayal dünyamla hikayeler ve meceralar yazıyordum. Hatta bu sayfamda bu hikayelerimden birinden söz etmiştim. Şimdi de bir grup öğrencinin katıldığı kış orman kampında yaşananlar ile ilgili kurgulamış olduğum hikayemi sizlerle paylaşmak istiyorum.
"From the very first minutes of the bus journey carrying university students, I understood that this was no ordinary camping trip. When we set off, the sky was cloudy. The wind occasionally blew through the bus window, creating a sensual sound. As we passed through the forest, the swaying branches seemed to draw us into it. We had moved quite far from the city. No one knew that this journey was less about a camping trip and more about a dark journey that would turn us against each other."
"Üniversite öğrencilerini taşıyan otobüs yolculuğunun ilk dakikalarından itibaren bunun sıradan bir kamp gezisi olmadığını anladım. Yola çıktığımızda gökyüzü bulutluydu. Rüzgar ara sıra otobüsün penceresinden içeri esiyor, duyusal bir ses yaratıyordu. Ormandan geçerken, sallanan dallar bizi içine çekiyor gibiydi. Şehirden oldukça uzaklaşmıştık. Kimse bu yolculuğun bir kamp gezisinden çok, bizi birbirimize düşürecek karanlık bir yolculuk olduğunu bilmiyordu."
As the bus moved uphill along a mountain slope, the phones stopped getting reception. Bedriye, who was sitting in the middle seat, was the first to notice, but she didn't worry too much. Our focus was on being alone with nature and having some fun. But as the bus progressed, and we entered the forest that seemed to be drawing us into darkness, a feeling of unease began to creep into us all. By the time we finally reached the campsite, the sky was slowly darkening. The trees, swaying in the wind, leaned against each other as if watching us all. The wind had died down. We could hear the sounds of insects crawling among the bushes in the forest.
Otobüs dağ yamacından yukarı doğru ilerlerken, telefonlar çekmeyi bıraktı. Orta koltukta oturan Bedriye bunu ilk fark eden oldu, ama fazla endişelenmedi. Amacımız doğayla baş başa kalmak ve biraz eğlenmekti. Ancak otobüs ilerledikçe ve bizi karanlığa doğru çeken ormana girdiğimizde, hepimizde bir huzursuzluk hissi oluşmaya başladı. Sonunda kamp alanına vardığımızda, gökyüzü yavaş yavaş kararıyordu. Rüzgarda sallanan ağaçlar, sanki hepimizi izliyormuş gibi birbirlerine yaslanmışlardı. Rüzgar dinmişti. Ormandaki çalılıklar arasında böceklerin sürünme seslerini duyabiliyorduk.
The first day of camp was a bit cold, so a campfire was lit. Everyone gathered around it. Kutay, who had participated in a winter camp like this before, said, in a moment of silence, "Out of the last group of twenty people who came here, only fifteen have returned." Everyone smiled in unison, but tried not to show the unease hidden beneath the smiles. The fire went out. Everyone headed to their tents. There were two or three meters between the tents. After a long bus journey, everyone was tired and had fallen asleep. Later in the night, a sound rose from among the bushes in the forest. Those who heard the sound came out of their tents in their sleepy state. Everyone asked each other the same question: Did you hear that cry for help? Suddenly, everyone rushed to their tents. They checked on their friends. Gamze, who had come with her friends, was not in her tent. Everyone called out, "Gamze, Gamze!"
Kampın ilk günü biraz soğuktu, bu yüzden bir kamp ateşi yakıldı. Herkes etrafına toplandı. Daha önce de böyle bir kış kampına katılmış olan Kutay, bir anlık sessizlik içinde, "Buraya gelen yirmi kişilik son gruptan sadece on beş kişi geri döndü," dedi. Herkes aynı anda gülümsedi, ancak gülümsemelerin altında gizli olan huzursuzluğu belli etmemeye çalıştı. Ateş söndü. Herkes çadırlarına yöneldi. Çadırlar arasında iki üç metre mesafe vardı. Uzun bir otobüs yolculuğundan sonra herkes yorgundu ve uyuyakalmıştı. Gecenin ilerleyen saatlerinde, ormandaki çalılıkların arasından bir ses yükseldi. Sesi duyanlar uykulu bir halde çadırlarından çıktılar. Herkes birbirine aynı soruyu sordu: Yardım çığlığını duydunuz mu? Birdenbire herkes çadırlarına koştu. Arkadaşlarını kontrol ettiler. Arkadaşlarıyla birlikte gelen Gamze çadırında yoktu. Herkes "Gamze, Gamze!" diye bağırdı.
A short distance from her tent, at the base of a large tree, lay her fallen lantern and a torn piece of her white shirt hanging from a thorny branch. Seeing this, the students became alarmed. Footprints leading into the forest had disappeared at a certain point. At that moment, a look of anxiety and fear spread across everyone's faces. One of them said, "If this is a joke, it's not funny at all." Suddenly, everyone looked at each other. Even close friends began to suspect one another. One of the camp leaders told everyone to return to their tents and that they would go out to look for Gamze when dawn broke. But Gamze could not be found.
Çadırından kısa bir mesafede, büyük bir ağacın dibinde, düşmüş feneri ve dikenli bir dala asılı beyaz gömleğinin yırtık bir parçası duruyordu. Bunu gören öğrenciler telaşa kapıldılar. Ormana doğru giden ayak izleri belli bir noktada kaybolmuştu. O anda herkesin yüzünde endişe ve korku ifadesi belirdi. İçlerinden biri, "Eğer bu bir şakaysa, hiç de komik değil," dedi. Birdenbire herkes birbirine baktı. Yakın arkadaşlar bile birbirlerinden şüphelenmeye başladı. Kamp liderlerinden biri herkese çadırlarına dönmelerini ve şafak söktüğünde Gamze'yi aramaya çıkacaklarını söyledi. Ama Gamze bulunamadı.
On the second day, a piece of paper was found stuck in the ground where the campfire had been lit. It had a crumpled and dirty note on it: "You're next." Everyone was horrified when the camp leader read the note aloud. No one could sleep at night anymore. They had to wait a week for the bus to return. No one could travel alone. Despite being together, everyone felt lonely and scared. Some even started blaming each other. One said, "You pitched the tent with Gamze. You were the last one to see her." Another retorted, "Why were your clothes muddy the night Gamze disappeared, and why were you the last one to leave the campfire?" No one trusted anyone anymore. What was truly terrifying was that no one was looking for Gamze anymore.
İkinci gün, kamp ateşinin yakıldığı yerde toprağa saplanmış bir kağıt parçası bulundu. Üzerinde buruşuk ve kirli bir not vardı: "Sıradaki sensin." Kamp lideri notu yüksek sesle okuyunca herkes dehşete kapıldı. Artık kimse geceleri uyuyamıyordu. Otobüsün dönmesi için bir hafta beklemek zorundaydılar. Kimse yalnız seyahat edemezdi. Birlikte olmalarına rağmen herkes yalnız ve korkmuş hissediyordu. Hatta bazıları birbirini suçlamaya başladı. İçlerinden biri, "Çadırı Gamze ile birlikte kurdun. Onu en son gören sen oldun." dedi. Diğeri ise, "Gamze'nin kaybolduğu gece kıyafetlerin neden çamurluydu ve kamp ateşinden en son ayrılan sen oldun?" diye karşılık verdi. Artık kimse kimseye güvenmiyordu. Gerçekten korkunç olan ise, artık kimsenin Gamze'yi aramamasıydı.
The panic at the camp had intensified. Everyone glared at each other suspiciously. Everyone was missing a crucial detail: the person they were accusing wasn't a human being. Every morning when they woke up, there was always a note lying around. The name on the note would disappear the next day. Everyone wanted to flee, but no one could move. It was as if the forest wouldn't let them go. For a whole week, they lived in fear. Though, it could hardly be called living. They didn't even light a fire anymore. They just started counting the days. Another note, and another person missing... Oh my God, pure horror... Everyone started wondering when their turn would come.
Kamp alanındaki panik iyice büyümüştü. Herkes birbirine şüpheli gözlerle bakıyordu. Herkes ince bir detayı kaçırıyordu. O da, suçladıkları kişinin bir insan olmadığıydı. Her sabah uyandıklarında ertafta mutlaka bir not oluyordu. Notta yazan isim, bir gün sonra kayboluyordu. Herkes bir yerlere kaçmak istiyordu ama kimse yerinden kıpırdayamadı. Sanki orman onların gitmelerine izin vermiyordu. Tam bir hafta boyunca korku içinde yaşadılar. Gerçi buna yaşamakta denilmezdi. Artık ateş bile yakmadılar. Sadece günleri saymaya başladılar. Bir not daha ve kaybolan bir kişi daha ... Aman Tanrım tam bir dehşet... Herkes sıranın kendisine ne zaman geleceğini düşünür oldu.
A week later, the bus finally reached the forest. Everyone quickly boarded the bus. When they returned to the city, everything seemed normal. Even in the crowded city, they felt alone. Some had gotten lost in the forest. But no one could tell them what had happened. In the end, there were bodies that had survived the forest, but none of their souls ever returned home
Bir hafta sonra otobüs nihayet ormana ulaştı. Herkes hızla otobüse bindi. Şehre döndüklerinde her şey normal görünüyordu. Kalabalık şehirde bile kendilerini yalnız hissediyorlardı. Bazıları ormanda kaybolmuştu. Ama kimse onlara ne olduğunu anlatamadı. Sonunda, ormandan sağ kurtulan bedenler vardı, ancak ruhlarından hiçbiri eve geri dönmedi.