Mura at masarap
Ganyan ko ilalarawan ang almusal na aking napili. Kaiba sa karaniwan, ang aking almusal ay masasabi ko nang merienda dahil narin sa iskedyul nang aking trabaho. Ang una kong kain ay pagpatak ng alas otso ng gabi, at ang huli naman ay alas dose ng tanghali.
Madalas ganito ang almusal namin kapag napaparami ang natitira kong kanin sa kinagabihan. Samahan mo pa ng sinangag na maraming bawang ay tiyak na ikaw ay mapaparami pa ng kain.
Bagama't mura dahil sa inflation lumiliit ito sa tagal ng panahon.
Tanda ko noong bata ako hindi pa ganito kaliit ang isang pakete ng noodles sa halagang limang piso ay kaya na niyang pakainin ang isang pamilya. Sabawan mo lang ng marami ay katalo na. Ngunit sa tagal ng panahon ay unti-unti na siyang lumiit, para parin ma-cater ang mga konsumer na hindi kayang makabili ng mamahaling paninda.
A poor man's meal ika nga nila. Walang masyadong sustansya at sobrang alat pero kapag may marami kang kanin ay kaya ka na itawid nito sa buong umaga.
Di ka ba nagkakape sa almusal?
Kung sa regular na almusal ay hindi na talaga. Bagama't gusto ko minsan e hindi na maari dahil narin sa ilang oras nalang ay ako ay matutulog na.
Kung sakali man na iinom ako ng kape ay ito ay magiging pangatlong kape ko na sa araw. Ayaw naman natin na masobrahan tayo sa kape at di na makatulog sa darating na tanghali.
Kapag ibig ko naman na may mainom na mainit, gatas o kaya naman ay milo nalang ang aking iniinom.
Yung dilis di ko na ipinaliwanag, masama parin ang loob ko diyan dahil sa luma na ang tinda. Di ko napansin agad dahil pare-parehas lang naman ang hitsura nila sa packaging pero pagbukas ko ng plastic ay tumambad na ang amoy na di kaaya-aya.
Pero pag talaga ganito ang almusal namin meron akong tuyo o kaya naman ay dilis na kapartner ng instant noodles.