ညီမလေးရေ... အိပ်ရေးပျက်နေတဲ့ ညလေးတွေ ဘယ်နှစ်ည ရှိပြီလဲ။ ကောင်းကင်မှာ လမင်းကြီးက တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေသလို ညီမလေးရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေလည်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ အရောင်တွေ မှိန်နေတာလား။
တစ်ခါတလေ ဘဝဆိုတာ မီးရထားတစ်စင်းလိုပဲ။ လိုရာခရီးကို သွားနေပေမယ့် လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဘယ်အရာတွေ ကြုံတွေ့ရမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ တချို့ အချိန်တွေမှာတော့ ဘူတာရုံဟောင်းလေးတွေမှာ စိတ်ပင်ပန်းစွာ ရပ်နားနေတတ်ကြတယ်။ ညီမလေးလည်း အဲဒီလိုပဲ ခံစားနေရတာလား။
စိတ်မပူပါနဲ့။ အချိန်တန်ရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ အခုတော့ ညီမလေးရဲ့ ပင်ပန်းနေတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်ပါ။ နားထောင်လို့ကောင်းတဲ့ ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ် ကိုပြောပြမယ်။
တစ်ခါတုန်းက တောအုပ်ကြီးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတဲ့ ကြယ်လေးတစ်ပွင့် ရှိသတဲ့။ ညတိုင်း သူဟာ ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ပြီး လမင်းကြီးကို နှုတ်ဆက်တတ်တယ်။ တစ်နေ့မှာ လမင်းကြီးက "ကြယ်လေးရေ၊ မင်းက ဘာကြောင့် ဒီလောက်တောက်ပနေရတာလဲ" လို့ မေးလိုက်တယ်။ ကြယ်လေးက ပြန်ဖြေလိုက်တာက "ကျွန်တော့်ကို နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့သူ ရှိနေလို့ပါ" တဲ့။
ညီမလေးလည်း ကြယ်လေးတစ်ပွင့်လိုပဲ အနားမှာ ချစ်ပေး၊ ဂရုစိုက်ပေးတဲ့သူတွေ အမြဲရှိနေတယ်ဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့နော်။ ပူပန်မှုတွေ၊ စိုးရိမ်မှုတွေကို အပြင်မှာပဲ ထားခဲ့ပြီး အိပ်မက်တွေထဲမှာ ပျော်စရာကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပါ။ လမင်းကြီးနဲ့ ကြယ်လေးတွေက ညီမလေးရဲ့ ကောင်းသော အိပ်မက်တွေအတွက် အဖော်လုပ်ပေးပါလိမ့်မယ်။
ကဲ... အခုတော့ ညီမလေးရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေကို မှိတ်ထားပြီး အိပ်ပျော်အောင် ကြိုးစားလိုက်ပါ။ ကောင်းသောညလေး ဖြစ်ပါစေ။