အစား မ်ားမ်ားစားျခင္း
( ၃ )
စားသုံးျခင္း၏ အဆင့္အတန္းမ်ား
လူတို႔သည္ အစာမ်ားမ်ားစားျခင္း ၊ ဗိုက္ျပည့္ေအာင္စားျခင္း တို႔၏အက်င့္ ရေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ ယင္းအက်င့္ဆိုးမ်ားကို ခ်က္ခ်င္းစြန္႔လႊတ္ႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ စြန္လႊတ္ရန္ အခက္အခဲရိွေပမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နည္းနည္းစဥ္းစားရန္အတြက္ ေလ့က်င့္ရာတြင္ တစ္ေန႔လ်ွင္ တစ္လုတ္ေလ်ွာ့စားသြားရမည္။ ဤသို႔ျဖင့္ တစ္လၾကာလ်ွင္ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ ( မုန္႔တစ္ခ်ပ္စာ ) ေလ်ာ့သြားေပမည္။ ဤသို႔ျဖင့္ နည္းနည္းစားသည့္အက်င့္ကို က်င့္ရန္ မခက္ခဲေတာ့ေပ။ ဤသို႔ ေလ့က်င့္ရင္း အစာ၏အတိုင္းအတာ ၊ စားခ်ိန္ ၊ အစားအစာ၏ အမ်ိဳးအစားမ်ားကို အထူးေလ့လာသုံးသပ္ကာ နည္းနည္းစားျခင္း၏ အျမင့္မားဆုံးအဆင့္ဘက္သို႔ ဦးတည္ရမည္။ အစားအစာ၏ အတိုင္းအတာအခန္႔အမွန္းမွာ သုံးဆင့္ရိွသည္။
အျမင့္မားဆုံးအဆင့္
စားသုံးျခင္း၏ အျမင့္မားဆုံးအဆင့္မွာ ” ဆြဒၵီကီးန္ ” သူေတာ္စင္တို႔၏ စားသည့္အက်င့္ျဖစ္သည္။ ယင္းပုဂၢိဳလ္တို႔ စားသုံးသည့္အတိုင္းအတာမွာ အသက္မေသႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႏွင့္ ဦးေႏွာက္မထိခိုက္ေလာက္ေအာင္သာ စားသုံးျခင္းျဖစ္သည္။ ဤအတိုင္းအတာထက္ပိုလ်ွင္ ဤအဆင့္တြင္ ဗိုက္အျပည့္စားျခင္းပင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မစားရေပ။
စဟ္လ္ သပ္စ္သရီ ( رحمۃ اللّٰہ علیہ ) သခင္၏ အျမင္တြင္ ဆြလားသ္ကို ဆာေလာင္မြတ္သိပ္၍ အားမရိွေသာေၾကာင့္ ထိုင္လ်က္ဝတ္ျပဳရျခင္းသည္ ဝမ္းဗိုက္ျပည့္၍ အင္းအားျပည့္ၿဖိဳးစြာ မတ္တတ္ရပ္လ်က္ ဝတ္ျပဳျခင္းထက္ ပိုျမတ္သည္။
အလယ္အလတ္အဆင့္
စားသုံးျခင္း၏ အလယ္အလတ္အဆင့္သည္ တစ္ေန႔တာအတြက္ ( ၃၀ ) က်ပ္သားမ်ွ စားသုံးျခင္းျဖစ္သည္။ ဟဇ္ရသ္ အုမရ္ ဖွာ႐ူးက္ ( رضی اللّٰہ عنہ ) သခင္သည္ ရက္သတၱတစ္ပတ္လုံးတြင္ ေဂ်ာင္မႈန္႔ တစ္ပိႆာႏွင့္ တစ္ဆယ္သားမ်ွသာ စားသုံးေတာ္မူေလ့ရိွသည္။
အနိမ့္ဆုံးအဆင့္
စားသုံးျခင္း၏ အနိမ့္ဆုံးအဆင့္မွာ တစ္ေန႔တာအတြက္ ( ၆၀ ) က်ပ္သားခန္႔ စားသုံးျခင္းျဖစ္သည္။ ဤအတိုင္းအတာထက္ ေက်ာ္လြန္၍ စားသုံးျခင္းသည္ ” အစား၏ ေက်းကြၽန္ ” ျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ေပသည္။ စင္စစ္ အစားအစာ၏ အတိုင္းအတာႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ ပုံေသေျပာရန္ ၊ တိုင္းတာရန္ မလြယ္ကူလွေခ်။ လူတို႔၏ သဘာဝအေျခအေနမ်ားမွာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားလ်က္ရိွၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားသည္ ( ၆၀ ) က်ပ္သားခန္႔ရိွေသာ မုန္႔ ၊ ထမင္းတို႔ကို စားႏိုင္ၿပီး တစ္ခ်ိဳ႕မွာ ( ၂၀ ) က်ပ္သားမ်ွကိုပင္ မစားႏိုင္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဥပေဒသတစ္ခုအျဖစ္ မွတ္သားက်င့္သုံးသင့္သည္မွာ …
အမွန္တကယ္ ဆာေလာင္မွသာလ်ွင္ စားသုံးရန္ႏွင့္ စားလိုစိတ္က်န္ရိွေနခ်ိန္၌ပင္ စားသုံးျခင္းကို အဆုံးသတ္ရန္ျဖစ္သည္။ အမွန္တကယ္ ဗိုက္ဆာျခင္းဟူသည္မွာ ဟင္းမပါဘဲ ထမင္း ( မုန္႔ ) ခ်ည္း စားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဆာေလာင္ျခင္းကို ဆိုလိုသည္။ ဟင္းမပါဘဲ ထမင္းခ်ည္း မစားႏိုင္လ်ွင္ တကယ္ဆာေလာင္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ အရသာခံ၍ စားလိုျခင္းမ်ွသာျဖစ္သည္။ ပမာအားျဖင့္ ထမင္းစားၿပီးေနာက္ အသီးအႏွံကို စားျခင္းမွာ အရသာခံ၍ စားျခင္းသာျဖစ္သည္။
” စားသုံးခ်ိန္၏ အတိုင္းအတာ ”
إن شآءاللّه تعالى
( ၄ ) တြင္ ဆက္လက္ေရးသား တင္ျပပါမည္။
📆 ဟိဂ်္ရီ ၁၄၃၉ ၊ ဂ်မာဒဆ္ဆာနီလ ( ၂၂ )ရက္📆
📆 ၁၁ . ၃ . ၂၀၁၈ ( တနဂၤေႏြေန႔ )📆