در ایران باستان سال کبیسه را به این صورت محاسبه میکردند که به جای اینکه هر چهار سال یک روز اضافه کنند، هر ۱۲۰ سال یک ماه را جشن میگرفتند و تمام ایران این جشن برپا بود. بعضیها ممکن بود یک بار این جشن را ببینند و عمرشان جواب نمی داد تا این جشنها را دوباره ببینند، به همین دلیل دیدن این جشن را به عنوان بزرگترین آرزو برای یکدیگر خواستار بودند و هر کسی برای طرف مقابل آرزو میکرد تا آنقدر زنده باشی که این جشن باشکوه را ببینی و این به صورت یک تعارف و سنت بسیار زیبا درآمد. ازاینرو، وقتی به هم میرسیدند میگفتند ۱۲۰ سال زنده باشی.