Πολύ ωραία η Αγγλική, δε λέω. Αλλά γιατί να μην έχει την τιμητική της και η μητρική μας γλώσσα μια στο τόσο; Τώρα θα μου πείτε, αυτό το λέει κάποιος που ασχολείται ενεργά από τον Μάρτιο του 2017, αλλά του πήρε τρία χρόνια και κάτι ψιλά για να κάνει την πρώτη του ανάρτηση στα ελληνικά. Και θα σας απαντήσω ότι μένω εμβρόντητος που το παρατηρήσατε.
Πάντα σκεφτόμουν ότι θα αρχίσουν να πέφτουν βροχή οι διαγραφές από ακολούθους που δεν μιλάνε ελληνικά. Ήταν ένας από τους λόγους που δεν το έκανα. Με ένοιαζε. Σκεφτόμουν επίσης ότι θα ήταν άδικος κόπος, εφόσον μόνο ένα μικρό ποσοστό αυτών που με ακολουθούν γνωρίζουν τα ελληνικά. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι το ποσοστό αυτών που πράγματι διαβάζουν τις αναρτήσεις μου είναι ακόμα μικρότερο. Κομμάτια να γίνει, ας σκάσουν μερικοί από την ζήλια τους που είμαστε απόγονοι του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα.
Κάποιοι από εσάς θα σκεφτούν ότι προσπαθώ να ωραιοποιήσω το γεγονός ότι μου είναι πολύ πιο εύκολο να εκφραστώ στα ελληνικά. Και θα συμφωνήσω μαζί σας. Είστε μέγιστα τσακάλια που το πιάσατε. Δείτε για παράδειγμα τι έχω καταφέρει μέχρι στιγμής. Τρεις ολόκληρες, άρτια δομημένες παραγράφους δίχως ορθογραφικά ή συντακτικά λάθη, και στην ουσία δεν έχω πει τίποτα που να μην χώραγε σε δύο προτάσεις. Απλώς ανακυκλώνω τις σκέψεις μου και τις αναδιαμορφώνω για να ακουστούν διαφορετικές.
Πέρα από την πλάκα όμως, η αλήθεια είναι ότι τον παλιό καλό καιρό, πριν ακόμα καταλάβει το Στημοχωριό ο εξ Ανατολών μεθυσμένος εγωπαθής ιδιώτης, υπήρχαν αρκετές δημοσιεύσεις στην Ελληνική. Δεν το λέω με βεβαιότητα, αλλά νομίζω πως τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά σε ότι αφορά το ελληνόφωνο περιεχόμενο της εν λόγω αλυσίδας συστοιχιών. Ναι το μπλόκτσεην εννοώ. Και ναι, μπορεί μεν να έχει υποστεί αναδιαμόρφωση, αλλά για όλους εμάς είναι το ίδιο και το αυτό. Είναι γεγονός λοιπόν το ότι υπάρχει κενό στην αγορά. Μένει να δούμε αν υπάρχει αγορά στο κενό αυτό.
Ξεφύγαμε, οπότε φύγαμε.
Τα λέμε σύντομα!