မဂၤလာပါ မိတ္ေဆြမ်ား ခင္ဗ်ား ပို႕စ္မတင္ျဖစ္တာလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားပါျပီ ။ တာပိန္မွာ ေနခဲ႕ရစဥ္ အေတြ႕အၾကံဳေတြကို ေရးခဲ႕တာမွာ စစ္ျဖစ္တဲ႕ အေၾကာင္းအရာမ်ား ျဖစ္လို႕ တစ္ဖက္ စြန္းမေရာက္ေအာင္ က်ေတာ္ ထိန္းထိနိးသိမ္းသိမ္း ေရးခဲ့ပါေၾကာင္း ႏွင့္ ေရးသားခဲ႕တာမ်ား ႏွင့္ ပတ္သက္၍ မိတ္ေဆြတို႕ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ခဲ႕ပါက က်ေတာ္႕ရဲ႕ အားနည္း ခ်က္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္းဦးစြာ ပန္႕ၾကားအပ္ပါတယ္။
တာပိန္အေၾကာင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ တရုတ္မၾကီးကို ေမ႕ထားလို႕မရပါဘူး။
တရုတ္မၾကီးဆိုတာက ျဖဴးျဖဴးေဖြးေဖြး ႏွုတ္ခမ္းနီနီ ေလးနဲ႕ အေမႊးစုတ္ဖြား ေခြးမေလး တစ္ေကာင္ေပါ့ဗ်ာ ။ ဟိုအရင္ သူ႕သခင္ ေတြျဖစ္တဲ႕ တရုတ္ေတြလည္း တရုတ္ျပည္ျပန္သြားကုန္ၾကေတာ့ တရုတ္မၾကီးက က်ေနာ္တို႕ ျမန္မာ ဝန္ထမ္းေတြရိွတဲ႕ေနရာ ေရာက္လာပါ ေလေရာ ။ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတဲ႕ သူေတြ အခ်င္းခ်င္း ဆိုျပီး က်ေနာ္တို႕လည္း ေခၚျပီးေကြ်းေမြးထားတာေပါ့ေလ။ က်ေနာ္ တို႕ဘယ္သြားသြား သူကအျမဲ တမ္း တေကာက္ေကာက္လိုက္တတ္ တယ္ ။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခင္တြယ္ေန ျပီေပါ့ဗ်ာ ။ ေနာက္ေတာ့ တရုပ္မၾကီးက တျဖည္းျဖည္းဝလာပါလားေပါ့ ထင္ေန တာေပါ့ ။ဘယ္ဟုတ္မလဲ ကိုယ္ဝန္ရိွေနတာဗ်။
အဲဒီလိုနဲ႕ေနလာရင္းကေန စစ္ပြဲစ ျဖစ္တာလည္း ၂ လေလာက္ရိွသြားပါ ျပီ။ ၾကည့္ရတာ တရုတ္ေတြလည္း ထင္ပါလိမ့္မယ္ ။ စစ္ပြဲေတြက သိပ္ၾကာ မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုျပီး ။ ဘာလို႕လဲဆို ေတာ့ သူတို႕ျပန္သာသြားတယ္ ။ သူတို႕ ေတြရဲ႕ ပစၥည္း အေတာ္မ်ားမ်ားကို မယူ သြားပဲ ခ်န္ထားခဲ႕ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႕လည္း အဲလိုပဲ မၾကာေလာက္ ဘူး အလြန္ဆံုး ၃ လေပါ့ ထင္ထားခဲ႕တာ ပါ။ ျပီးရင္ အရင္လိုပဲ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ျပန္ ရေပါ့ဗ်ာ။ တိုက္ပြဲျဖစ္တဲ႕သတင္းေတြ လည္း ခပ္က်ဲက်ဲပဲ ၾကားရေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ထံုးဘိုကိုလည္း တပ္မေတာ္ ကသိမ္းျပီးလို႕ တာပိန္နယ္ေျမမွာ စစ္ဗ်ဴ ဟာမွဴး ဦးစီးတစ္ဗ်ဴဟာ လာထိုင္ေနပါ ျပီ။
တစ္ရက္က်ေတာ့ တရုတ္ေတြက သူတို႕ ျပန္ဝင္လာေတာ့မယ္ဆိုျပီး သတင္းပို႕လာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ က်ေနာ္တို႕လည္း ေပ်ာ္တာေပါ့ေလ။ လူေတြကလည္း ရိကၡာေတြ ျပတ္ေနၾကျပီ ။ စားရေသာက္ရတာ လည္း အေျခာက္အျခမ္းေတြပဲဆိုေတာ့
ရိကၡာကေတာ့ ပါလာမွာပဲဆိုျပီး ေမွ်ာ္ေန ၾကတာေပါ့ဗ်ာ ။ ေမွ်ာ္ေနရင္းနဲ႕ပဲ သူတို႕ေတြ ေရာက္လာေတာ့ စားေရး ေသာက္ေရး အဆင္ေျပသြားတာေပါ့ ေလ။ သူတို႕ကလည္း အေျခအေနလာ ၾကည့္တာပါ။ အေျခအေနေကာင္းရင္
စက္လည္မယ္ေပါ့။ သူတို႕ေတြေနတုန္း အခိုက္ ဗန္းေမာ္ကေန ေစ်းဝယ္မယ္ ျပီးရင္ ပါလာတဲ႕ စားဖိုမွဴးက ခ်က္မယ္။
ေစ်းဝယ္ဖို႕တာဝန္ကိုေတာ့ က်ေနာ္တို႕
ျမန္မာ ဝန္ထမ္းေတြက ကူညီေဆာင္ရြက္ ေပးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႕လည္း စစ္ပြဲစျဖစ္ကတည္းက ေတာထဲမွာပဲ ေတာက္ေလွ်ာက္ေနလာခဲ႕ရတာရယ္ ျပီးေတာ့ စစ္တပ္ရယ္ ရဲရယ္ လွ်ပ္စစ္ရယ္ ဆိုတဲ႕ အဖြဲ႕ ၃ ဖြဲ႕ ပဲ တာပိန္ မွာ က်န္ေနခဲ႕တာဆိုေတာ့ အကုန္လံုးက ေယာက္်ားေတြခ်ည္းပဲ ။ ျမိဳ႕ေပၚတက္ရမယ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္တာ ေပါ့ဗ်ာ ။ လန္းလန္းဆန္းဆန္းေလးေတြ ေတြ႕ရေတာ့မယ္ေလ။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ တို႕ အင္ဂ်င္နီယာေတြ အလွည့္က် တာဝန္ယူေစ်း ဝယ္ထြက္ေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ပတ္ေလာက္ကေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ ။ လမ္းမွာလည္း ဘာအတားအဆီးမွ မေတြ႕ရဘူး။
တရုပ္ေတြလည္း စက္ေတြကို စစ္ေဆးၾကေပါ့ေလ။ စက္ရံု ထိန္းခ်ဳပ္ခန္းထဲက Aircon တစ္လံုးက
ပ်က္ေနေတာ့ အဲဒီ Aircon ကိုေတာ့ ျပင္မွ ရမယ္ေပါ့ေလ။ အေရးၾကီးတဲ႕ေန ရာဆိုေတာ့ ။ အဲဒါနဲ႕ ဗန္းေမာ္က အဲကြန္း ျပင္ဆိုင္ကို စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ သူတို႕က တာပိန္ကို လာျပင္ရမယ္ဆို ေတာ့ အင္တင္တင္ဗ်။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြ ျပင္ျပီးသြားရင္ စက္လည္မယ္ ။ စက္လည္ျပီဆိုရင္ ဗန္းေမာ္ေဒသလည္း မီးအားမွန္မွန္ ရမယ္ဆိုေတာ့ သူတို႕ကလည္း ေငြးေရး ေၾကးေရး က အဓိက မဟုတ္ဘူးေပါ့ ။
ဗန္းေမာ္မီးရမယ္ဆိုရင္ လာျပင္ေပးမယ္ဆိုျပီး လာခဲ႕ၾကတာေပါ့ ေလ။ သူတို႕လည္း စက္ရံုကိုေရာက္ အဲကြန္းေတြကို စစ္ၾကည့္ ျပင္စရာ ရိွတာ ျပင္ေပါ့ေလ။ ေကာင္းသြားျပီဆိုေတာ့ အားလံုး ဝမ္းသာၾကတာေပါ့ဗ်ာ ။ စက္လည္ျပီး မီးလည္း ထုတ္ေတာ့မယ္ ေပါ့ဗ်ာ ။ အားလံုးရင္ထဲမွာလည္း ေမွ်ာ္ လင့္ခ်က္ေတြနဲ႕ တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႕ေနရ ထိုင္ရတာလည္း အဆင္ေျပလာေတာ့ မယ္ေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႕အဲကြန္းျပင္ျပီးသြား ေတာ့ ျပန္ၾကမယ္ဆိုျပီး လုပ္ေတာ့ ညေန ၄ နာရီေလာက္ေတာ့ရိွပါျပီ။ တာဝန္ရိွသူ ေတြကေတာ့ မျပန္ေစခ်င္ဘူး။ ေနာက္ တစ္ရက္ အေစာပိုင္းက်မွ ျပန္ေစခ်င္ ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ႕ သူတို႕မိသားစု ေတြက လည္း စိတ္ပူေနၾကမွာ စိုးတာနဲ႕
သူတို႕ကလည္း ျပန္ခ်င္ၾကတယ္။
လတ္တေလာ အေျခအေနအရ တိုက္ပြဲေတြလည္း မၾကားရေတာ့ ဘူး။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးစကား ေျပာေနတဲ႕ သတင္း ေတြလည္း ၾကားေနရျပီဆိုေတာ့ ။ ကာယကံရွင္ေတြကလည္း ျပန္ခ်င္ေန ၾကတာဆိုေတာ့ ျပန္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္ ေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္ထဲမွာ သူတို႕ နဲ႕ အတူ ျမိဳ႕ေပၚလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ က်ေနာ္ သြားထားတာလည္း ေလး ငါး ရက္ေလာက္ပဲရိွေသးတယ္ ျပီးေတာ့ အခ်ိန္အေနအထား အားျဖင့္လည္း ညေနေစာင္းေနျပီဆိုေတာ့ ။ က်ေနာ္တို႕ အဖြဲ႕ ထဲက ဘယ္သူမွ မပါလိုက္ပါဘူး။
ည ၇ နာရီေလာက္မွာ ၁၇ မိုင္ ဂြယ္ကေထာင္ ဂိတ္ကို စစ္တပ္ အခ်ငး္ ခ်င္း ေမးၾကည့္ေတာ့ ကားတစ္စီးမွ လာတာမရိွေသးဘူးဆိုျပီး အေၾကာင္း ျပန္ပါတယ္။ တာဝန္ရိွသူေတြ ကေတာ့ စိတ္ပူစျပဳလာျပီေပါ့ဗ်ာ ။ က်ေနာ္တို႕က ထင္တာက လမ္းမွာ ကားမ်ားပ်က္ေနလား ဒါမွမဟုတ္ ၾကာေနတာလား တစ္ခုခုပဲ ျဖစ္မွာပါဆို ျပီး ထင္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဗ်ဴဟာမွဴးကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ ၁၇ မိုင္က စခန္းကို လွည့္ကင္း စစ္ေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္း ထြက္ခိုင္းျပီး လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရွာခိုင္းခဲ႕ပါတယ္ ။
မၾကာဘူး ၁၇ မိုင္စခန္းက သတင္းပို႕ လာတာက သူတို႕ဆီကို ေသနတ္ ဒဏ္ရာ ေတြနဲ႕ လူ ၂ ေယာက္ေျပးလာတယ္ေပါ့ ။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေသြးလြန္ျပီး အေျခအေနမေကာင္းဘူး ။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေကာင္းတယ္ဆို ျပီး ေျပာလာပါတယ္။ ေနာက္ ၁ နာရီေလာက္ၾကာေတာ့ လွည့္ကင္း စစ္ေၾကာင္းကေန သတင္းပို႕ လာခဲ႕ပါတယ္။ ၁၇ မိုင္နဲ႕
ဆန္ခါ ၾကား ၁၉ မိုင္မွာ ကားတစီး ပစ္ခံ ထားရျပီး အသက္ရွင္သူ မရိွ ဆိုျပီး အေၾကာင္းၾကား လာပါတယ္။ အားလံုး
လည္း ေတာ္ေတာ္ တုန္လွုပ္သြားၾကျပီး စိတ္ဓာတ္ေတြလည္း က်ဆင္း ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ေန႕လယ္ကမွ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ပါးပါး ထမင္းအတူ စားျပီး စေနာက္ေနခဲ႕ၾကသူေတြ ညက်ေတာ့
အပစ္ခံလိုက္ ရတယ္ ဆိုတာ ယံုၾကည္ ဖို႕ခက္ပါတယ္။ ၂၀၁၂ / ၈ လပိုင္းေလာက္က သတင္းစာ ဖတ္တဲ႕ လူေတြဆို သတိထားမိမွာပါ။ ( ဘယ္သူေတြ ပါသြား တယ္ဆိုတာေတာ့ အတိအက် မေရး လိုေတာ့ပါ)
မွတ္မွတ္ ရရ အဲဒီေနာက္ပိုင္းက စျပီး ကခ်င္ျပည္နယ္ စစ္ရိွန္တက္လာ တာ အခုထိပါပဲ။ တိုက္ဆိုင္တာလား မေျပာတတ္ ေနာက္တစ္ရက္မွာပဲ တရုတ္မၾကီးက ကေလးေတြေမြးလိုက္ တာ ျဖစ္စဥ္ထဲမွာ ပါသြားတဲ႕ အေရအတြက္ အတိုင္းပါပဲ ။ ျဖဴျဖဴေဖြး ေဖြး အထီးေလး တစ္ေကာင္ကိုေတာ့ တရုတ္ၾကီးလို ႕ က်ေနာ္ တို႕ နာမည္ေပး ထားခဲ႕ပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႕ ေခြးေလးပါ။ လူေတြ မွာလည္း ခင္တြယ္စရာဆိုလို႕ သူတို႕ပဲ ရိွေတာ့တာဆိုေတာ့။ က်ေနာ္တို႕ အဖြဲ႕အေနနဲ႕ကလည္း အားလံုးေပါင္း ၁၅ ေယာက္ေလာက္ရိွပါ တယ္။ ဒီအတိုင္းပဲ စက္ရံုထဲမွာ ေန ေနၾက ရမယ္ဆိုရင္ မိသားစုေတြနဲ႕ ဘယ္အခ်ိန္မွ ေတြ႕ရမယ္ဆိုတာ မသိႏိုင္ ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႕ပဲ ၂ ဖြဲ႕ခြဲျပီး အလွည့္က် တစ္ဖြဲ႕က အိမ္ျပန္ တစ္ဖြဲ႕ က စက္ရံုမွာ
ဂ်ဴတီေစာင့္ေပါ့ေလ ။ အလ်ဥ္းသင့္ သလို ၂ လ တစ္ၾကိမ္ ဒါမွမဟုတ္ ၃ လ တစ္ၾကိမ္ တပ္မေတာ္ ရိကၡာေပး လမ္း ေၾကာင္းေတြနဲ႕ အသြားအျပန္ လုပ္ခဲ႕ၾက ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ေျခက်င္ ေတာတိုးသြားရတာမ်ားပါတယ္။ တစ္ခါ တစ္ေလ ကိုယ့္ ၃ လစာ ရိကၡာ ကိုယ္ထမ္း မိုင္ ၃၀ ေလာက္ ေတာတိုး ေလွ်ာက္ခဲ႕ရ ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႕ အဖြဲ႕
ျမိဳ႕ေပၚတက္ရမယ့္ အလွည့္ ေရာက္ ေတာ့ တရုတ္ၾကီးကို ေခၚသြားခဲ႕တာ
ျမိဳ႕ေပၚလည္း ေရာက္ေရာ အမ်ိဳးသမီး လံုးဝမေတြ႕ဖူးတဲ႔ ေမာင္တရုတ္ၾကီး
ေတြ႔သမွ် မိန္းမတိုင္း လိုက္ေဟာင္ပါ ေလေရာဗ်ာ။ေတာထဲမွာ အၾကာၾကီးေန ျပီး လမ္းတစ္ေလွ်ာက္စိတ္တထင့္ထင့္နဲ႕ ေရာက္ လာရတဲ႕ က်ေနာ္တို႕လည္း ေဘးမသီ ရန္မခ
ျမိဳ႕ေပၚ ေရာက္ျပီဆိုေတာ့ ပင္ပန္းလာ တာေတြ လံုးဝမရိွေတာ့ ဝမ္းသာခဲ႕ရပါ တယ္။ ေတာထဲကေန ထြက္လာျပီ ဆိုရင္ ဆန္ခါ အေက်ာ္ ၁၉ မိုင္မွာ
ပစ္ခံထားရတဲ႕ ကားကို ေတြ႕ရတဲ႕ အခ်ိန္တိုင္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ႕ရပါတယ္။
ေရးသားသူ thettinaung
MSC No 105