တစ္ခါတုန္းကဆား႐ုပ္တုေလးတစ္႐ုပ္ဟာမိုးသားေအာက္ကေျမျပင္အႏွံ႔ေလ်ွာက္လည္ေနတယ္တဲ့ ...။
ဆား႐ုပ္တုရပ္ေနတဲ့ေျမႀကီးဟာ ခိုင္မာတည္တံ့ေနေပမယ့္ ....သူ႔ေ႐ွ႕မွာေတြ႕ရတဲ့အရာႀကီးဟာ တစ္ခ်ိန္လံုးလႈပ္႐ွားေနတယ္.......ခိုင္မာမႈမ႐ွိတဲ့ အႏၱရာယ္နဲ႔မကင္းတဲ့ အရာႀကီးပါလားလို႔ သူယူဆမိတယ္.......ၿပီးေတာ့ လိႈင္းလံုးႀကီးေတြရဲ႕ က်ယ္ေလာင္တဲ့အသံေတြနဲ႔ ၾကက္သီးထစရာအသံေတြလည္း သူၾကားေနရတယ္. .....သူ႔အတြက္အရမ္းထူးဆန္းအံ့ၾသစရာတစ္ခုျဖစ္ေနတေပါ့.....။
အဲ့ဒါေၾကာင့္ စူးစမ္းတဲ့အေနနဲ႔လွမ္းေမးလိုက္တယ္....။
တစ္ခ်က္ေလာက္ ေျပာလို႔ရမလား..။ "ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ".။
"ငါဟာ ပင္လယ္ "
အဲဒီ့အရာကတံုးတိတိအေျဖျပန္ေပးတယ္...။.ဆား႐ုပ္ကဆက္ေမးတယ္..."မင္း ဘာလဲဆိုတာ ငါတစ္ကယ္သေဘာမေပါက္ဘူး.....၊ မင္းဘာလဲဆိုတာ ငါသေဘာေပါက္ေအာင္ နည္းလမ္းေလးမ်ား႐ွိမလား."
ပင္လယ္က ျပန္ေျပာတယ္." ငါ့ကိုလာၿပီး ထိေတြ႕ၾကည့္ေလ."....တဲ့ .။
ဆား႐ုပ္ေလးလည္း ျဖည္းျဖည္းျခင္း သူ႔ေျခေထာက္ကို ပင္လယ္ထဲထည့္လိုက္တယ္....။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ "ပင္လယ္" ဆိုတာ သယ္ယူထိေတြ႕လို႔ရတဲ့အရာပါလားလို႔ ၾကည္ႏူးေနတယ္...။ .ဒါေပမဲ့ သူ႔ေျခေထာက္ကို ျပန္ထုတ္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ သူ႔ေျခေထာက္ေလးေတြ ေပ်ာက္သြားတာကိုေတြ႕ရေတာ့ သူအရမ္းလန္႔သြားၿပီး ထေအာ္လိုက္မိတယ္....။
"ဟာ ငါ့ေျခေထာက္ေတြေပ်ာက္ကုန္ၿပီ.မင္း ငါ့ကိုဘာလုပ္လိုက္တာလဲ "လို႔ေမးေတာ့ "ပင္လယ္" က ျပန္ေျပာတယ္....။
"မင္း တစ္ခုခုကို နားလည္သေဘာေပါက္ခ်င္ရင္ တစ္ခုခုေတာ့ေပးရစျမဲပဲ "တဲ့.....
အဲဒါနဲ႔ ပင္လယ္က ဆား႐ုပ္ကို တျဖည္းျဖည္းေပြ႕ဖက္ေပ်ာ္ဝင္ေစတယ္......၊ ဆား႐ုပ္ကလည္း ပိုပိုၿပီးနားလည္ သေဘာမေပါက္ေသးဘူး. ..
ပင္လယ္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ပဲ အထပ္ထပ္ေမးေနတယ္...၊ .ေနာက္ဆံုး ပင္လယ္က ဆား႐ုပ္ရဲ႕တစ္ကိုယ္လံုးကို ေပ်ာ္ဝင္သြားေစေတာ့မွ ပင္လယ္က တစ္ခ်က္ျမည္တမ္းလိုက္တယ္......
"တကယ္ဆိုေတာ့ ပင္လယ္ဆိုတာ ငါပါပဲ" လို႔...။
SMT-66
photo credit ... google image
