Güne başlarken, pazartesi sendromu yaşarken veya geleceği hayal ederken enerjimizin yeterli olmadığını hissediyoruz. Belki de tatillerin daha uzun sürdüğü mesailerin daha kısa olduğu hayalleri paylaşırken bir şeyler yapma arzumuzu yani motivasyonumuzu kaybediyoruz. Aslında bizi hayata bağlayan birşeyler yapma isteğimiz... O halde onu diri tutmaya başlayabiliriz.
İnsanın harekete geçmesi genellikle iç motivasyon ve şartlar gereği başlasa da hareketi yani o işi yapma arzusunu devam ettiren hayallerimizdir. Sürekli, ölçülebilir, geliştirilebilir, büyük ama ulaşılabilir hedeflerse hayala giden yoldaki önemli dönemeçler önemli kontrol noktalarıdır. Çocuğunun doktor olmasını isteyen ailenin ona okumayı öğretmesi ilk hedef olabilir mesela. Yada yıllar sonra şirketin genel müdürü olmak isteyen çalışanın ilk terfisini hedef listesine yazması gibi. Aramızda kalsın aşık olduğumuzdaki ilk merhaba da sayılabilir.
Büyük düşünmek motivasyon için eşsiz değerde bir yöntemdir. Kendinizi o an var olan şartların ve hatta uzun vadede olması öngörülen şartların çok ötesinde düşünmeniz yaratıcı yenilikler oluşturma dürtülerini harekete geçirecektir. Aslında severek yapacağınız bir şey bulmak ve yaptığınız en iyi şeyi keşfetmek harika bir başlangıç olacaktır. Düşüncelerinizi en iyi olduğunuz konu üzerine inşa etmek fark yaratacaktır. Büyük düşünün, küçük düşünceler sizi ancak zaten var olan hedeflere taşıyabilir.
Herzberg'in kuramına göre standart,normal,iyi vs olarak adlandırılan çalışma ortamları kişinin motivasyonunu arttırmıyor ancak kötü olarak adlandırılıyorsa motivasyon bir kuş gibi elimizden uçup gidiyor ve evet o projeyi asla bitiresiniz gelmiyor. Fiziki koşullara ek olarak ekip içindeki iletişim, kişilerin birbirine destek olma kültürü yani her şeyiyle çalışma ortamından bahsediyoruz. Hepsini bir anda ve tek başımıza tabiki değiştiremeyebiliriz. Ama neden o ilk gülümseme bizden gelmesin. Yada masanıza renk katacak ve sizin büyüteceğiniz bir çiçeğe ne dersiniz? Unutmayın, çalışma ortamınızı sizin açınızdan oluşturan en büyük etmen sizsiniz. Hadi değişme ve değiştirme zamanı.
İyi yaptığınız bir iş için kendinizi mutlaka ödüllendirin. Büyük düşünüp oluşturduğunuz hayallerinizdeki her hedef harika bir ödülü hakediyor. Harika mı? Aslında hayır. O an yüzünüzü gülümsetecek bir güce sahip olması yeterli. Bi kahve? Belki küçük bir mola? Sevdiğiniz bir yemek? Belki de bi haftasonu tatili? Küçük, minik ama hakettiğiniz bir ödül.
Parkinson yasasına göre bir iş, ona ayrılan süreyi dolduracak şekilde genişler. Yani bir iş için bir hafta ayırmayı öngörüyorsanız daha kısa sürede bitirme ihtimaliniz kalmıyor. Dolayısıyla zamanlamanızı mümkün olan en kısa süreye göre planlamak bireyi o sürede işi bitirmek için motive eden bir güç oluşturuyor. Ofiste sürekli çok işi olduğunu söyleyen, şikayet eden ama son anda işleri yetiştiren arkadaşı hatırladınız mı? Üstelik bu şekilde kendinize,çevrenize ve işinize ayırabileceğiniz bir çok yeni vaktiniz olacak. Belki yeni projeler yapabilirsiniz.
Mükemmeliyetçiliği tanımlamak gerekirse, ulaşılması imkansız, gerçek dışı standartlar belirleme eğilimi diyebiliriz. Özellikle günlük hayatımızda bu üstün standartlara ulaşma isteği o an odaklanmaya çalıştığımız işle ilgili motivasyonumuzu bir anda yok edebilir. Yaptığınız işle ilgili olarak ulaşılması güç standartlar belirlerseniz, işin daha başında yada daha ilk adımlarında iş büyür ve aslında baş edemeyeceğinizi düşündüğünüz bir noktaya ulaşır. Oysa ihtiyacınız olan o büyüyen dağı delmek değil tünelin kapısını açmak. Unutmayın sağlıklı bir şekilde elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışmakla mükemmeliyetçilik arasında fark vardır.En iyiyi başarmak için çaba gösterenler başarılı olmak yada hedeflerine ulaşmak için gösterdikleri bu çabadan zevk alırlar. Ama mükemmelliyetçilik, sizi soğutup çaba gösterme isteğinden fersah fersah uzağa götürebilir.
Aynı anda bir çok işe bir çok göreve emek verilmesi gereken bir çok göreve koşmak içsel olarak bizleri iyi hissettirse de egomuzu yükseltse de taşıyabileceğimizden fazla yük almak hem fiziksel hem de ruhsal problemlere yol açacaktır. Ardından gelen moral bozukluğu, yetersizlik duygusu, yapmaya planladıklarınıza dair çaba gösterme isteğinin azalması bir sizi tüm hedeflerinizden saptırabilir. Baş edebileceğiniz kadar iş yüklenmek bir sonraki adımda daha fazlasını, yani hayallerinizi gerçekleştirmenize yetecek motivasyonu da size sunacaktır.
