ผ่านไปนานแค่ไหน ไม่รู้ เพียงแต่กำลังเพลิดเพลินกับการใช้ชีวิตที่ลุ้นว่าจะเป็นอย่างไร เมื่อตอนย้ายมาแรกๆ ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าอะไรๆ ก็เริ่มมองเห็นว่าการอยู่ห่างจากบ้านเมืองของตัวเอง ไม่ได้ยากเลย เพียงแค่หาสิ่งที่เรารักให้เจอ แล้วจะลืมวันเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
Photo by The Docks
ตอนที่เราย้ายมาแรกๆ ต่างก็กังวลว่าจะใช้ชีวิตแบบไหน เพราะต่างภาษา (เป็นภาษาที่ 3 สำหรับเราทั้งคู่) แต่สุดท้าย ไม่ได้น่ากลัวเลย ถึงแม้ว่าจะยังพูดภาษาที่ 3 ไม่ได้ก็ตาม 😁
เพื่อนๆ ที่เจอกันที่นี่ ต่างก็มาจากสังคมที่เจอกันแบบไม่ต้องนัดหมาย เพราะเราทำกิจกรรมเดียวกัน ที่ต่างคนต่างชอบ จึงไม่เหงาเลย เพราะเริ่มมีเพื่อนใหม่ตั้งแต่เดือนแรกที่ย้ายมา
เวลาว่างก็จะนัดกันออกไปทานข้าวร้านใหม่ๆ ออกไปทำกิจกรรมร่วมกันเกือบทุกๆ สัปดาห์
แรกๆ ก็ปรับตัวกับอากาศที่แปรปรวน ทั้งหนาว ทั้งชื้น แต่เนื่องจากเรายังใหม่ จึงไม่ได้มีความกังวลหรือลำบากอะไร ออกจะตื่นเต้นมากกว่า
แถมยังทำให้การปลูกพืชผักเป็นเรื่องง่ายขึ้นไปอีก เพราะฉะนั้นเลยทำให้เจองานอดิเรกใหม่ที่ทำอยู่บ้านได้โดยไม่ต้องรบกวนใคร คือปลูกผักที่กินเองนั่นเอง แต่เนื่องด้วยเราพักอพาร์ทเมนต์ที่ไม่มีระเบียง พริกที่ปลูกไว้จึงต้องทำการผสมเกสรเองทุกๆ วัน ยิ่งเห็นผลลัพธ์ที่ได้ยิ่งทำให้เราขยันและสนุกกับการปลูกเพิ่มขึ้นไปอีก จนสุดท้ายแล้ว แฟนผู้ที่เห็นความสุขเล็กๆ นั้นจึงสนับสนุนอีกแรง ด้วยการย้ายที่พักใหม่ มีระเบียงรอบ 2 ด้าน นั่นจึงเป็นเหตุให้เกิดสวรรค์บนระเบียงขึ้นมาทันที
จึงเริ่มปลูกกะเพรากินเอง เพราะท่ีนี่ขาดตลาดมาก แม่ค้าบอกถ้าหมดฤดูก็ไม่มีขายอีกเลย เมล็ดก็ได้มาจากตลาดสดครั้งสุดท้ายที่ไปซื้อมาที่มีดอกทั้งกำ แทบไม่มีใบเพราะมันแก่มาก นั่นจึงเป็นความโชคดีที่เราได้เก็บเอามาปลูกเองซะเลย
สำหรับการใช้ชีวิต เพื่อไปจ่ายตลาดที่นี่ จำเป็นต้องมีรถมอเตอร์ไซค์ไว้ เพราะสะดวกและง่ายต่อการเดินทาง ตอนที่อยู่กรุงเทพฯ ก็มีคันนี้ที่ซื้อเองเอาไว้ขี่ไปทำงานและตะลอนในกรุงเทพฯ ถือว่าสะดวกมาก แถมคำนวณค่าใช้จ่ายแล้วค่ารถแต่ละวันสามารถผ่อนได้ 1 คันเลยจริงๆ และนั่นก็คือที่มาของการซื้อรถมอเตอร์ไซค์คันแรกเป็นของตัวเอง
ตอนนี้ก็มีลิงน้อยเพิ่มมาเป็นสมาชิกอีก 1 ตัว กำลังฝึกให้เค้าเคยชินกับการนั่งรถไปไหนมาไหน เพื่อลดความตื่นกลัวกับเสียงและความวุ่นวาย พอโตและแข็งแรงแล้วก็จะฝึกให้นั่งซ้อนซะเลย
ด้านล่างเผยให้เห็นแค่บางส่วนที่เป็นสวนสวรรค์บนระเบียง
