နေဝင်စအချိန်ဟာ အနီရောင်နဲ့ ရွှေရောင်တွေ ရောပြွမ်းနေပေမယ့် ကျွန်တော့်ဘဝကတော့ ညဘက်ကောင်းကင်လို မှောင်မိုက်နေခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ နေ့တိုင်း ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အခက်အခဲတွေဟာ မိုးရွာပြီးနောက် ပေါ်လာတဲ့ ဗွက်အိုင်တွေလိုပါပဲ။ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်ကျော်နေပေမယ့် နောက်တစ်ခုက အဆင်သင့် စောင့်နေပြန်တယ်။ အိမ်မက်တွေဟာ တောက်ပတဲ့ ကြယ်တွေလိုပဲ။ လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာနေပေမယ့် တစ်ခါတလေတော့လည်း ရောင်ခြည်လေးတွေက ကျွန်တော့်ကို လင်းလက်စေပါတယ်။
အရာအားလုံးဟာ လွယ်ကူနေတယ်လို့ လူတွေက ထင်ကြပါတယ်။ ဘဝဆိုတာ ကောင်းကင်ပြာလို ရှင်းလင်းပြီး တိမ်တိုက်ဖြူတွေလို ပေါ့ပါးနေမယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ဘဝဆိုတာ မုန်တိုင်းတွေ၊ လှိုင်းကြီးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ပင်လယ်ပြင်လိုပါပဲ။ ဒီပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ ကျွန်တော်ဟာ ရွက်လွင့်စက်ပျက်နေတဲ့ လှေငယ်လေးတစ်စင်းလို ရုန်းကန်နေရတယ်။ ရေစီးကြောင်းတွေက ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ဆွဲခေါ်နေပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တွေကတော့ လှော်တက်ကို မလွှတ်သေးပါဘူး။
လူတွေက ပြောကြပါတယ်။ “ဒီအတိုင်းပဲ နေလိုက်တော့ပါလား။ ဘာလို့ဒီလောက်ထိ ပင်ပန်းခံနေရတာလဲ” တဲ့။ ကျွန်တော် ပြန်မဖြေခဲ့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲက မီးကို မမြင်နိုင်လို့ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်မက်တွေက ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှင်စေတာပါ။ တစ်နေ့မှာ ဒီအခက်အခဲတွေအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင် နေဝင်ချိန်အပြီးမှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့်လို တောက်ပလာမယ်လို့ ယုံကြည်နေတယ်။
ခဏခဏ ပြိုလဲမိတယ်။ တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာ ပြန်မထချင်တော့လောက်အောင်ကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြိုလဲတိုင်း ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော် သတိပေးတယ်။ "မင်း အခု လဲကျနေတယ်ဆိုတာ အဆုံးသတ်မဟုတ်ဘူး။ အခက်အခဲတွေကို မင်းရှေ့က ပယ်ရှင်းဖို့ အားယူနေတာပဲ" လို့ပေါ့။
ဒီကနေ့ ညမှာလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ နေဝင်ချိန်က မှောင်မိုက်နေပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြယ်တွေဟာ မကြာခင် ထွက်ပေါ်လာတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒီလို မှောင်မိုက်တဲ့ ညတွေကနေတစ်ဆင့်ပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ဆီကို လှမ်းနေတယ်ဆိုတာ ယုံကြည်မိပါတယ်။ ဘဝဆိုတာ ပန်းခင်းလမ်းမဟုတ်ပေမယ့် ကျောက်ခဲတွေ၊ ချောက်ကမ်းပါးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပေမယ့် အဲဒီလမ်းဆုံးမှာ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခု စောင့်ကြိုနေတယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်။