ကြၽႏ္ုပ္ စက္မႈသိပၸံေက်ာင္းသားဘဝက ရန္ကုန္မွ ၁၁၂ ကီလို မုိင္အားျဖင့္ ၇၀မုိင္ခန္႔ကြားေဝးေသာ ဝါးခယ္မျမဳိ့သို႔သြားေရာက္ ပညာသင္ၾကားရသည္။ ဝါးခယ္မျမဳိ့မွာ ႐ွည္ေမ်ာမ်ာပံုစံ႐ွိၿပီး လည္စရာပတ္စရာ သိပ္မ႐ွိ။ သို႔ေသာ္ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေကာင္း၏။ ဝါးခယ္မျကိုးတံတားေပၚက လွမ္းၾကည့္လ်ွင္မူ ျမဳိ့၏အလွကို ေကာင္းေကာင္းခံစားႏုိင္၏။ ႐ွည္ေမ်ာေမ်ာျမဳိ့ႀကီး၏ တစ္ဖက္စြန္းတြင္ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ အစိုးရစက္မႈလက္မႈသိပၸံေက်ာင္း ႀကီးတည္႐ွိ၏။
ေရာက္စတုန္းက ေက်ာင္း၏ပံုစံမွာ မခမ္းနား၊ ႏွစ္ခ်ဳိ့ေနေသာ နံရံေတြေပၚကို လမ္းေအာက္႐ွိ ျမက္ခင္းတပ္မႀကီးက ဝါးျမဳိလုနီးနီးျဖစ္ေနသည္။ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ျမက္ပင္႐ွည္မ်ား ဂ်ိဳႂကြ၍ေနႏုိင္သည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။ ဝသုန္ကာလအဆံုး၏ ေဘာပြဲရာသီေရာက္လ်ွင္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး၏ တစ္ခ်က္လႊတ္အမိန္႔ျဖင့္ စိမ္း႐ွည္႐ွည္ျမက္ပင္ရွည္တုိ႔ တပ္ဆုတ္သြားရစျမဲသာ။ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားအတြက္အေဆာင္မူကား ကြၽႏ္ုပ္ၾကည့္ဖူးေသာ ျမန္မာသရဲကားမ်ားထဲမွ သရဲအိမ္လို ေ႐ွးက်ေသာနံရံမ်ားႏွင့္ ပင့္ကူအိမ္အလိပ္လိပ္ႏွင့္။ ေက်ာင္းသားတုိ႔အတြက္ canteen မွာကား လူႏွစ္ရာခန့္အတြက္ ႏွစ္ဆုိင္ဆုိေလေတာ့ ဆုိင္ေသးေသးေလးတစ္ဆုိင္တြင္ လူတစ္ရာမဆန္႔ဆန္႔ေအာင္ႁပြတ္သိပ္ထုိင္ရမည့္ကိန္းလားမေျပာတတ္။ အထူးသျဖင့္ ေမဂ်ာအကုန္တူေသာ breakခ်ိန္မ်ားတြင္ တဂြီဂြီျမည္ေနေသာ ဗုိက္ကို အသာအယာပြတ္သတ္ရင္း လူျပည့္ေနေသာcanteenကို အေဝးတစ္ေနရာကေနသာ လွမ္းၾကည့္ရင္းအဆာေျဖရသည့္ေန႔မ်ားကို အမွတ္ရမိ၏။ ထို႔စဥ္တုန္းက စာေရးသူသည္ မိမိတက္ေရာက္ရမည့္ ႏုိင္င့ံအက်ိဳးျပဳမည့္ အင္ဂ်င္နီယာေလာင္းမ်ားေမြးထုတ္ေပးမည့္ အစိုးစက္မႈသိပၸံႀကီး၏ ႐ူပကာကို႐ႈစား၍ အနည္းငယ္ေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားမိသည္မွာအမွန္။
ကြၽႏ္ုပ္ ေက်ာင္းစတက္တုန္းက ေဘာ္ဒါအေပါင္းအသင္းရယ္လို႔ ေရေရရာရာမ႐ွိ။ နဂိုေအးေအးလူလူေနတတ္ေသာဗီဇႏွင့္ တည္လြန္းေသာမ်က္ႏွာထားေၾကာင့္ ေဘာ္ဒါေကာင္း လြယ္လြယ္ႏွင့္မရခဲ့။ ဤသို႔ကြၽႏ္ုပ္၏အထီးက်န္ညမ်ားျဖတ္သန္းရင္း ႏွစ္လယ္ေလာက္ေရာက္ေလေတာ့ အေဆာင္အေပၚထပ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အေတာ္ေလးရင္းႏွီးခြင့္ရလာ၏။ ကြၽႏု္ပ္မွာ ဖုန္းေဆာ့ဝဲပိုင္းႏွင့္ပတ္သတ္၍ မေတာက္တေခါက္ျပဳျပင္တတ္ေလရာ သူတုိ႔ႏွင့္ ပို၍ရင္းႏွီးခြင့္ရလာ၏။ သူတုိ႔အကူအညီလုိတုိင္း ကြၽႏ္ုပ္ဆီအားကိုးတႀကီးလာၾကသည္။ ကြၽႏု္ပ္မွာ မိတ္ေဆြလည္းတုိး ပညာလည္းတုိးျဖစ္၍ ပိတီအျပံဳးမ်ားအျပည့္ျဖင့္။ ထုိစဥ္အခါမွ ကြၽႏု္ပ္ႏွင့္ ေမဂ်ာတူသူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ့ အေဆာင္၌႐ွိသည္ကို သတိထားမိ၏။ မၾကာခင္ ေမဂ်ာတူသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ လည္းရင္းႏွီးလာ၏။
ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ကြၽႏ္ုပ္မွာ ဂိမ္းအဆိပ္သင့္ေနၿပီျဖစ္သည္။ ပထမႏွစ္ကတည္း နည္းနည္းပါးပါးေဆာ့ခဲ့သည္ျဖစ္၍ ဒုတိယႏွစ္တစ္ႏွစ္လံုး ႐ူး႐ူးမူးမူး ဂိမ္းကိုေဆာ့ခဲ့သည္။ အင္တာနက္ဂိမ္းျဖစ္၍ ပို၍စြဲလမ္းသြား၏။ သို႔ေသာ္ ဂိမ္းကားကြၽႏ္ုပ္ဝါသနာတစ္ခုမဟုတ္သည္ျဖစ္၍ အျပင္းေျပ အားသည့္အခ်ိန္ေဆာ့သည္မွတစ္ပါး အျခားမ႐ွိ။ ကြၽႏု္ပ္မွာ ထုိစဥ္တုန္းက ဤေက်ာင္းႏွင့္ပတ္သတ္၍ ႀကီးႀကီးမားမားမွန္းထားသည္မ႐ွိ၍ ေက်ာင္းသံုးႏွစ္တာကာလေလးမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနဖုိ႔သာဆံုးျဖတ္ထား၏။ ထုိႏွစ္တြင္းက အေဆာင္တြင္းအေျပာင္းအလဲႀကီးတစ္ရပ္ ျဖစ္ခဲ့ျပန္သည္။ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ အေပၚထပ္မွ ေဘာ္ဒါတစ္ခ်ဳိ့က အသစ္ဖြင့္ခါစ အေဆာင္သစ္တစ္ခုကိုေျပာင္းရန္ စိတ္အားထက္သန္ေနၾကျခင္းပင္။ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔မွာ အခ်င္းခ်င္းရင္းႏွီးခင္မင္ေနၾကၿပီျဖစ္၍ တစ္ဦးေျပာင္းလ်ွင္ က်န္သူမ်ားလည္း မေနခ်င္ေတာ့။ စိတ္တူကုိယ္တူျဖစ္ေနၾက၏။ သို႔ေသာ္ ကြၽႏ္ုပ္အပာအဝင္ေမဂ်ာတူတူသူငယ္ခ်င္း ၅ေယာက္တုိ႔မွာ ေျပာင္းရႏုိးႏုိး ဆက္ေနရႏုိးႏုိးျဖင့္ ေဝခြဲရခက္ေနခ်ိန္ျဖစ္၏။ မၾကာမီတြင္ပင္ က်န္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး တျခားအေဆာင္သစ္ဆီသို႔ေျပာင္းကုန္ၾက၏။ အေဆာင္မွဴးေတာင္ သိလိုက္ပံုမရ။ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ ၅ေယာက္မွာ အေဆာင္မွဴးကိုအားနာ၍ ေနက်န္ခဲ့၏။ ဤသို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ့ထြက္သြားၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ အေဆာင္မွာ ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္လာခဲ့သည္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္၍ ေျပာလိုက္ဆုိလိုက္ ေနာက္လိုက္ေျပာင္လိုက္ျဖင့္အတူတူျဖတ္သန္းခဲ့ျကေသာ သူငယ္ခ်င္းအခ်ဳိ့ ဆံုး႐ႈံးရေတာ့ စိတ္ထဲမေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရသည္ေတာ့အမွန္။ ထုိအေဆာင္သစ္ႀကီးမွာ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔အေဆာင္ႏွင့္ မ်က္ေစာင္းထုိးတြင္႐ွိ၍ေတာ့တစ္မ်ဳိး စိတ္သက္သာရာရ၏။ ထုိအခ်ိန္မ်ားအတြင္းတြင္ ကြၽႏု္ပ္ႏွင့္ေမဂ်ာတူ သူငယ္ခ်င္း၄ေယာက္ႏွင့္ပိုၿပီးရင္းႏွီးလာ၏။ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ ၅ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္မတူေသာစ႐ိုက္႐ွိၿပီး ဝါသနာခ်င္းလည္းမတူၾက၊ ဘဝအေျခအေနခ်င္းလည္းမတူၾကေပ။ ဤသို႔ျဖင့္ ဒုတိယႏွစ္တစ္ႏွစ္မွာလည္း ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပန္ေလသည္။
တတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္း႐ွိေဘာ္ဒါေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပံုစံေျပာင္းကုန္ၾကသည္။ အေၾကာင္းမွာ AGTI၏ ေနာက္ဆံုးႏွစ္တြင္ ထူးခြၽန္စြာေအာင္ျမင္သူမ်ားကို BEဘြဲ႔တန္းတက္ခြင့္ေပးေသာေၾကာင့္ပင္။ ကြၽႏ္ုပ္အျဖစ္ကဲ့သို႔ ေက်ာင္းသားမိဘ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက AGTIကိုမျမင္ဖူးခင္ကတည္းက BEပါေအာင္လုပ္ဆုိတဲ့ commandကို ဦးေႏွာက္ထဲတစ္ခါတည္း ႐ိုက္ထည့္ေပးလိုက္၍ျဖစ္မည္။ ကြၽႏ္ုပ္ကိုယ္တုိင္လည္း ထုိအခ်ိန္တုန္းက ဝါသနာမဟုတ္သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ နည္းပညာႏွင့္အလွမ္းကြာသြားမည္စိုး၍ကတစ္ေၾကာင္း BEကိုစိတ္ထဲမထည့္ထားခဲ့။ တတိယႏွစ္တြင္ ကြၽႏ္ုပ္တုိ႔မွာ ေက်ာင္းပင္မွန္မွန္မသြားေတာ့ က်ဴ႐ွင္မွန္မွန္တက္ၿပီး စာေမးပြဲနီးမွ စာလုပ္ၾက၏။ ကြၽႏ္ုပ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္လည္း တစိတ္တည္းတစ္ဉာဏ္တည္းျဖစ္၍ တက္ညီလက္ညီ ေက်ာင္းေျပးၾကသည့္ေန႔မ်ားကိုမွတ္မိေသး၏။ သို႔ေသာ္ နည္းပညာေက်ာင္းျဖစ္ေလရာ သင္ခန္းစာမ်ား လက္ေတြ႔မ်ားလြတ္ကုန္မည္စိုး၍ roll call ေက်ာင္းတက္ေရာက္စာရင္း မ်ားျဖင့္ ေက်ာင္းပ်က္သူနည္းေလေအာင္ ခ်ဳပ္ကိုင္ထား၏။ ၎င္းကိုအေလးမထားဘဲ ေက်ာင္းဆက္တုိက္ပ်က္ေနလ်ွင္ ေနာက္တစ္ႏွစ္အတြက္ ႀကိဳတင္ဘိုကင္ လုပ္ထားၿပီးမွ ျပန္ရမည္မွာအေသအခ်ာ။ သို႔ျဖစ္၍ တစ္ပတ္တြင္ တစ္ရက္၊ အလြန္ဆံုးႏွစ္ရက္ ႏႈန္းျဖင့္သာ ပ်က္ၾက၏။ ေက်ာင္းပ်က္၍မည္သည့္အႏွစ္သာရမ်ဳိးခံစားရသနည္းဟုေမးလွ်င္ ထူးထူးျခားျခားမ႐ွိ။ ညဖက္တြင္ ဂိမ္းတုပ္ေကြးပိုးက မအိပ္ရေအာင္ ဒုကၡေပးသျဖင့္ မနက္ဖက္တြင္ အနည္းငယ္မ်ွပိုအိပ္လို၍သာ။ မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္ျပန္လ်ွင္လည္း စာအုပ္ကိုဖြင့္မည့္အစား ဖုန္းကုိသာဖြင့္မည္ကိုလည္း မိမိကိုမိမိသိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိေန႔မ်ားတြင္ ေနမထိထိုင္မသာ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ တစ္ပါးသူမ်ားေက်ာင္းသြားေနခ်ိန္တြင္ မိမိမွာမသြားဘဲ အေဆာင္တြင္ အိပ္ေနရေသာ အခ်ိန္မ်ားမွာ ကြၽႏု္ပ္အတြက္ မခ်ဳိၿမိန္လွသည္မွာအမွန္။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္လည္း ရက္ဆက္ေက်ာင္းမပ်က္လိုျခင္းပါသည္တမံု။ ကြၽႏု္ပ္၏တတိယႏွစ္အတြက္ ထူးျခားခ်က္မွာ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားႏွင့္ နီးနီးကပ္ကပ္ေနခြင့္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာလည္း ဆရာ၊ဆရာမမ်ား၏ တပည့္မ်ားကိုေအာင္ေစလိုေသာစိတ္ျဖင့္ အတန္းထဲ႐ွိေက်ာင္းသားအားလံုးကို အာရံုစိုက္ၿပီး ထိန္းမတ္ေပးမႈေၾကာင့္သာျဖစ္၏။ ဆရာ၊ဆရာမမ်ား၏ သေဘာေကာင္းမႈႏွင့္ ေစတနာ႐ွိမႈက ကြၽႏု္ပ္အတြက္ မွတ္ေက်ာက္တင္ေလာက္၏။ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ဆိုးသေလာက္၊ အခ်ိန္မေလးစားသေလာက္၊ မုိက္မဲသေလာက္ သူတုိ႔က ကြၽႏု္ပ္တုိ႔အေပၚစိတ္မပ်က္။ အျမဲသြန္သင္ဆံုးမေနဆဲပင္။ စာမလုပ္သည့္ေက်ာင္းသားက စာမရ၍ပူပန္သည္မ႐ွိဘဲ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားက ပို၍ပူပန္ၿပီး ႀကိဳးစားကူညီေပးေနသည္ကို နားမလည္ႏုိင္ျဖစ္ရသည္။ ဆရာမ်ားႏွင့္ ယခုအခါမွနီးနီးကပ္ကပ္ေနဖူး၍လား ေတာ့မေျပာတတ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ အစရိယဂုေႏၲာ အနေႏၲာဟု ေျပာၾကသည္ျဖစ္မည္။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္အတြက္ စာသင္ခ်ိန္မ်ားမွာလည္း တျဖည္းျဖည္းကုန္ဆံုးလာသည္မွာ ဒုတိယႏွစ္ဝက္စာေမးပြဲႀကီးပင္ နီးကပ္လာၿပီျဖစ္သည္။ စာေမးပြဲေျဖရန္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္အလိုကိုေရာက္သည္ႏွင့္ ကြၽႏု္ပ္ႏွင့္ ေဘာ္ဒါတစ္သိုက္မွာ စာေမးပြဲအတြက္ စာမျဖစ္မေနလုပ္ရေတာ့သည္။ ေခါင္းထဲ႐ွိ မေပးထားေသာႏႈိးစက္ႀကီးက စာေမးပြဲေနာက္ဆံုးေန႔ထိ စာလုပ္ရန္ တဂြမ္ဂြမ္သတိေပးေနေပဦးမည္။
ထုိႏွစ္စာေမးပြဲေျဖခ်ိန္မ်ားသည္ ကြၽႏု္ပ္အတြက္ အိပ္မက္ဆုိးမ်ားပင္ျဖစ္၏။ အေၾကာင္းမွာ စာမရ၍ေတာ့မဟုတ္။ ႏွစ္စကမလိုခ်င္ခဲ့ေသာ BEမွာ စာေမးပြဲစေျဖသည့္ေန႔ေရာက္မွပင္ တဖြားဖြားလိုခ်င္လာ၍ျဖစ္၏။ ထုိအခ်ိန္မွလိုခ်င္၍မရေတာ့ေၾကာင္း ကြၽႏု္ပ္သိသည္။ ပထမႏွစ္ဝက္တုန္းက ကြၽႏု္ပ္အမွတ္ေကာင္းထားေသာ္လည္း BEအတြက္မူ အမွတ္အျပည့္နီးပါးရေနမွ အဆင္ေျပမည္ကိုသိေနေသာေၾကာင့္ပင္။ ပထမ တစ္ဘာသာမွာ လြယ္ကူ၍ အခက္အခဲမ႐ွိေအးေအးေဆးေဆးေျဖဆုိၿပီးေနာက္ ဒုတိယတစ္ဘာသာေျဖဆုိရမည့္ေနသိုိ႔ေရာက္လာ၏။ ထုိဘာသာမွာ အင္ဂ်င္နီယာဘာသာရပ္ ပီသလြန္း၏။ ၄နာရီနီးပါးေလာက္ၾကာမည့္ စာမ်ားကို ၃နာရီအတြင္းၿပီးစီးေအာင္ တြက္ခ်က္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိအရာကို ကြၽႏု္ပ္ဂ႐ုမမူခဲ့ ရထားသည့္ ေဖာ္ျမဴလာမ်ား မေမ့ေစရန္သာအာရံုစိုက္၍ စာေမးပြဲခန္းထဲဝင္၏။ ထုိေန႔၏ ႐ိုက္ခ်က္ကားျပင္းထန္လွ၏။ ၅ပုဒ္ေျဖရသည္တြင္ ၄ပုဒ္သာမွီၿပီး က်န္အပုဒ္ကို စိတ္ျဖင့္သာတြက္၍မွီေတာ့သည္။ တစ္ပုဒ္ဟူသည္ကား တစ္ပုဒ္အေလ်ွာက္ကံၾကမၼာအေျပာင္းအလဲအမ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္လာႏုိင္သည္မဟုတ္ပါေလာ။ ထုိ႔ေန႔မွ စ၍ BEပုိးမွပိုၿပီးထႂကြလာရသည္။ အရက္ကိုေျပာသည္ေတာ့မဟုတ္။ AGTIၿပီးလ်ွင္ အစိုးရအသိအမွတ္ျပဳ အင္ဂ်င္နီယာ diplomaကို ဘြဲ႔ဝတ္စံု အခမ္းအနားျဖင့္ ေပးအပ္သည္။ diplomaျဖစ္၍ ဘြဲ႔ေတာ့မဟုတ္။ ဤသံုးႏွစ္တြင္ထူးခြၽန္ၿပီး ေပါင္းကူးတက္ခြင့္ရလ်ွင္ TUတြင္ ၄ႏွစ္ထပ္တက္ၿပီး BEဘြဲ႔ယူခြင့္ရမည္ျဖစ္သည္။
ထုိေန့ၿပီး စေန၊တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မ်ားတြင္ ကြၽႏ္ုပ္စိတ္မ်ားမွာေထြျပားလ်က္။ တစ္ႏွစ္အက်ခံၿပီး ေနာက္တစ္ႏွစ္ျပန္ႀကိဳးစားလ်ွင္ ျဖစ္လာႏုိင္မည္ဆုိသည့္ အေတြးေလးတစ္ခု။ တစ္ဖက္ကလည္း BEပါႏုိင္မည့္အခြင့္အေရးဟူသည္ ဇြဲ၊လံု႔လ သာမက ကံ လည္းလုိေပေသးသည္မုိ႔ မရင္းရဲ။ စာသင္နွစ္တစ္ႏွစ္အတြက္ မိဘမ်ားကြၽႏု္ပ္တြက္ ကုန္က်ေသာ စရိတ္ကို ကြၽႏု္ပ္ေကာင္းေကာင္းနားလည္သည္။ ေအာင္လ်က္ႏွင့္က်ေနသလိုခံစားရမည့္စိတ္ကိုလည္း ကြၽႏု္ပ္တြက္ဆမိသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ အေတြးႏွစ္ခုလြန္ဆြဲရင္း ေနာက္ဆံုးဘာသာေျဖဖုိ႔ တစ္ဘာသာအလိုတြင္ေတာ့ ကြၽႏု္ပ္စိတ္ထဲ႐ွိ အေတြးမုန္တုိင္းမ်ားအားျဖဳိလွဲႏုိင္ခဲ့ၿပီ။ ထုိအခါမွ ကြၽႏု္ပ္အနည္းငယ္ ေန၍ထုိင္၍ေကာင္းသလုိခံစားရသည္။ အေၾကာင္းမွာ အေကာင္းဆံုးႀကိဳးစားၿပီး ကံအေပၚပံုအပ္ထားလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ BEမပါ၍လည္း စိတ္ထဲ႐ွိေတာ့မည္မဟုတ္၊ ပါခဲ့လ်ွင္ေတာ့ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာမိမည္။ မေတာ္တဆ က်ခဲ့လ်ွင္လည္း ေနာက္ႏွစ္အတြက္ အခြင့္အေရးတစ္ခုဟု စိတ္ထဲတြင္ မွတ္ယူၿပီး ရင္ဆုိင္လိုျခင္းျဖစ္၏။ ဤသို႔ျဖင့္ ေနာက္ဆံုးဘာသာေျဖဆုိအၿပီးတြင္ေတာ့ မုန္တုိင္းအၿပီးေလျပည္ရဲ႕အရသာကို ခံစားရေလၿပီ။ လြတ္လပ္ေသာအရသာ၊ ေပါ့ပါးေသာအရသာျဖစ္၏။
စာေမးပြဲေျဖၿပီးညဆုိေလေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္ ေသာက္ျကစားျကေပ်ာ္ၾကပါးၾက ျဖင့္ကုန္ဆံုးၾက၏။ ထုိေန႔ကား ေဘာ္ဒါမ်ားျဖင့္ ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ ေကာင္းေကာင္းေပ်ာ္ခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ၿပီးေလေတာ့ ခြဲခြာရမည့္အခ်ိန္ကိုပင္ ေရာက္လာခဲ့ေလၿပီ။ ယခုအခါတြင္မူ ယခင္ႏွစ္မ်ားကဲ့သုိ႔ တဒဂၤ ခြဲခြာျခင္းမဟုတ္။ တသက္လံုးလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားႏုိင္သည္။ စာေမးပြဲအၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ တတိယနွစ္သင္က်ြနု္ပ္တုိ့ဆရာ၊ဆရာမမ်ားက ကြၽႏု္ပ္တုိ႔အားလံုးအား ေရခဲမုန္႔ေခၚေကြၽး၏။ ထုိေန႔ကား ေက်ာင္းသားမ်ားအားလံုး အတြက္ေနာက္ဆံုးေတြ႔ဆံုပဲြ ဆုိလ်ွင္လည္းမမွား။ ေက်ာင္းသားမ်ားကဆရာမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖင့္ အမွတ္တရဓာတ္ပံုမ်ား႐ိုက္ၾက၊ အခ်င္းခ်င္းစၾကေနာက္ၾကျဖင့္ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလွ၏။ ဆရာ၊ဆရာမတစ္ခ်ုိ့မွာမူ ျပံဳးခ်ိဳခ်ဳိမ်က္ႏွာဝန္းထဲတြင္ မသိမသာ စိုရြဲေနေသာ မ်က္ရည္စမ်ားျဖင့္။ သံုးႏွစ္တာ သင္ၾကားေပးခဲ့ေသာ တပည့္ရင္းမ်ားျဖစ္ေလေတာ့ သူတုိ႔လည္း ႏွေျမာတသျဖစ္မိမွာအမွန္။ ယခင္က စိတ္ပ်က္ဖြယ္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမွာ ယခုမူ အမွတ္ရစရာမ်ားအျပည့္ျဖင့္။ ေရခဲမုန္႔စားအၿပီး ျပန္ၿပီေျပာေတာ့ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ကိုပထမနွစ္ကတည္းက သင္ၾကားေပးသူ ေမဂ်ာ၏ သက္ႀကီးဝါႀကီး ဆရာမတစ္ဦး၏ ျပံဳးရယ္ေနေသာအျပံဳးမ်ား မဲ့သြားၿပီး စိတ္မေကာင္းေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ျပန္ႏႈတ္ဆက္၏။ ဤသို႔ျဖင့္ ကြၽႏု္ပ္၏ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန တစ္ခ်က္ျပန္ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အေဆာင္သို႔ျပန္၏။ ထုိ႔ေနာက္ ထမင္းစားရန္ စားေနၾကထမင္းဆုိင္သို႔ ဝင္၍ ခရီးအတြက္အစာျဖည့္ရ၏။ ထမင္းဆုိင္မွ အေဒၚမွာ အေတာ္သေဘာေကာင္းသူျဖစ္ၿပီး စကားလည္းခ်ဳိ၏။ ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ သူ႔ဆုိင္တြင္႐ွိသမ်ွဟင္းငါးအစုံျဖင့္ ဧည့္ခံ၏။ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔စားေသာက္ေနခ်ိန္တြင္ စိတ္မေကာင္းေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ေဘးနားမွထုိင္၍ဧည့္ခံ၏။ သံုးႏွစ္တာ ကာလလံုး အားေပးခဲ့ေသာ ေဖာက္သည္လည္းျဖစ္ သံေယာဇဥ္ လည္း႐ွိေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ ဝါးခယ္မတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့မည့္ၿမိဳ႕ခံ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာလည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားျပန္ၾကေတာ့မည္ျဖစ္၍ ေနမထိထုိင္မသာျဖစ္ေနၾကသည္ကိုလည္း ျပန္ျမင္ေယာင္မိေသး၏။
မည္သည့္ေနရာသြားသြား အမွတ္ရစရာလူေတြ ေနရာေတြ႐ွိေနေလေတာ့ ကြၽႏု္ပ္မွာ ဆက္ၿပီး မလည္ပတ္လိုေတာ့။ ဝါးခယ္မျပည္သူမ်ား၏ ခ်စ္စဖြယ္ေဖာ္ေရြတတ္ေသာ အေလ့တစ္ခုေၾကာင့္ လည္း ကြၽႏု္ပ္မွာ ဝါးခယ္မျမဳိ့ေလးကို သံေယာဇဥ္တြယ္ေနခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ မၾကာခင္မွာ ကြၽႏု္ပ္ျပန္ရေတာ့မည္ျဖစ္၍ ေခါင္းထဲတြင္ ဘာမွဖိအားမေပးခ်င္ေတာ့။ အမွတ္တရမ်ားကို ရင္ထဲတြင္သိမ္းထား၍ ဝါးခယ္မျမဳိ့ ကားဂိတ္ကိုေရာက္လာခဲ့သည္။ သံုးႏွစ္တာကာလတြင္ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာရင္းႏွီးခဲ့ေသာ ကိုယ့္ထက္တစ္တန္းငယ္ ECကဂ်ဴနီယာေကာင္မေလးက ကြၽႏု္ပ္ကို ကားဂိတ္တြင္လာႏႈတ္ဆက္၏။ ေက်ာင္းသံုးႏွစ္အတြင္း အရင္းႏွီးဆံုး ခင္မင္ဖူးေသာ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္၏။ ထုိေန႔တြင္ပင္ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ရန္ကုန္ကကားလမ္းေၾကာင္းမ်ားပိတ္၍ ကားမ်ားအလြန္ေနာက္က်၏။ ၁၂:၄၅လက္မွတ္ျဖင့္ကားေစာင့္ေနခဲ့ေသာ ကြၽႏု္ပ္မွာ ၃နာရီခြဲမွ ကားေပၚတက္ခြင့္ရေလ၏။ ထုိအခ်ိန္ထိ ထုိေကာင္မေလးမွ မျပန္ေသး။ ကားထြက္သြားေတာ့မွ ျပန္သြားသည္။ ကြၽႏု္ပ္မွာ အားကလည္းနာ ကားကလည္းမလာႏွင့္ ေနမထိထိုင္မသာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာမဆန္း။ ဝါးခယ္မႀကိဳးတံတားေပၚသို႔အေရာက္တြင္ ဝါးခယ္မႏွင့္ပတ္သတ္ေသာအမွတ္တရမ်ားစြာကို ပါကင္ပိတ္ပီး ရင္ထဲတစ္ေနရာတြင္ မွတ္ေက်ာက္တင္ကာ မ်က္လံုးမွိတ္ တဒဂၤ ေမွးစက္ရင္း ရန္ကုန္သုိ႔ ျပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။
Author - Ye Htet Hein
Photo Credit - Google, Aung Ko Oo