နေဝင်တော့မယ့် ညနေခင်းတစ်ခု။ လောကဓံရဲ့ ပူလောင်မှုတွေ၊ အလုပ်ရဲ့ ဖိအားတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေဟာ လေးလံပင်ပန်းလို့နေပါတယ်။ တစ်နေကုန် လှုပ်ရှားရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက နာကျင်နေသလို စိတ်ကလည်း ထိုင်းမှိုင်းလို့နေပါတယ်။ အမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူချင်စိတ်ကလွဲလို့ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး။
လမ်းမီးတိုင်တွေရဲ့ မှိန်ပျပျအလင်းရောင်အောက်မှာ တစ်လှမ်းချင်းစီ လှမ်းနေရင်းနဲ့ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာတဲ့အခါ မျှော်လင့်မထားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ အိမ်တံခါးဝမှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြိုနေတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်။ အေးချမ်းတဲ့ ညနေခင်းမှာ သူ့ရဲ့ မျက်နှာလေးက လမင်းလို ဝင်းပလို့နေပြီး၊ နှုတ်ခမ်းဖျားမှာလည်း ချိုမြိန်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုက ဆင်မြန်းလို့နေပါတယ်။
ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ "အိမ်ပြန်လာပြီလား" လို့ နူးညံ့တဲ့အသံလေးနဲ့ မေးလိုက်တဲ့ သူ့ရဲ့ စကားသံက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ စိတ်အာရုံတွေကို လှုပ်နှိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ သူ့အနားကို ရောက်သွားတဲ့အခါ သူက လက်ကလေးတစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်တော့် လက်တစ်ဖက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပဲ အလုပ်ကနေ သယ်ဆောင်လာတဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေ၊ စိတ်ဖိစီးမှုတွေဟာ ဘာမှမကျန်တော့ဘဲ လေထဲမှာ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး အနားယူမှုဆိုတာ အိပ်စက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ချစ်ရတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးနဲ့ စကားတစ်ခွန်းဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ဒီညနေခင်းမှာ လက်တွေ့ခံစားမိလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို ဖြေဖျောက်ပေးမယ့် အပြုံးပိုင်ရှင်လေးကို ပိုင်ဆိုင်ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော် အခု အပျော်ဆုံးလူသားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။