💃ကႀကိဳး႐ုပ္💃

💃ကႀကိဳး႐ုပ္💃

မနက္မိုးလင္းေတာ့က်မစိတ္ပူစြာသူရိွရင္တည္းခိုတဲ့ေနရာကိုလိုက္သြားေတာ့ တည္းခိုခန္းေဂွ့မွာငုတ္တုတ္ထိုင္ေနေသာသူ

'တညလံုးမအိပ္ဘူးလား'ေခါင္းခါျပေနေသာသူ
အကိုငယ္သေဘာမတူတာကိုသူ႔စိတ္ကသိေနတဲ့အတြက္ မေန႔ကရင္းသူေနေသာေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕သို႔လိုက္ခဲ့ဖို႔ေျပာတယ္။

လက္ထပ္ဖို႔ရက္ကအခ်ိန္၁လခြဲေတာင္လိုေနတဲ့အတြက္အဲ့အခ်ိန္ထိသူကမေစာင့္ႏိုင္

က်မကငယ္ေသးတဲ့အတြက္သူေျပာတဲ့စကားေတဆိုေမေမ့ကိုတိုင္ပင္မိ

'ေမေမကိုမင္းထြဋ္ကသူ႔ေနာက္လိုက္ဖို႔ေျပာတယ္'

'လိုက္စရာမလိုဘူးသမီးေလးေမေမစီစဥ္ေပးမယ္သေဘာတူေအာင္စိတ္မပူနဲ႔ေနာ္'ေမေမအဲ့လိုေျပာထားတဲ့အတြက္

'ကႀကိဳးမလိုက္ခဲ့ရင္ကိုအိမ္မျပန္ဘူးေလ်ွာက္သြားပစ္မွာ'

'ဟင္'အိမ္ကိုျပန္မေရာက္ေလ်ွာက္သြားသူ႔အိမ္ကစိတ္ပူမွာ မထူးဘူးသူ႔ေနာက္လိုက္ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္

အဝတ္ေတြႀကိဳတင္မစီစဥ္ထားတဲ့က်မသူရိွရာၿမိဳ႕ကိုအဝတ္တထည္ကိုယ္တခုနဲ႔လိုက္ခဲ့ေတာ့တယ္။

သူ႔အိမ္ေရာက္ေတာ့ သူ႔အိမ္သားအားလံုးကထမင္းစားေနၾကတယ္။

ဘယ္သူတဦးတေယာက္မွမႀကိဳဆိုၾကဘူး
က်မစိတ္ထဲဝမ္းနည္းမိတယ္သူနဲ႔လိုက္ခဲ့တာမွားသြားၿပီလား

က်မမွာဘာအဝတ္ထည္မွမပါလာေတာ့သူ႔ေမေမရဲ႕အဝတ္ေတြက်မဝတ္ဖို႔ယူလာခဲ့တယ္။

ညေရာက္ေတာ့ေမေမတို႔ကိုသတိရတယ္။တခါမွမခြဲဖူးေတာ့စိတ္ကအိမ္ျပန္ခ်င္ေနတယ္။ဖုန္းဆက္ခ်င္ေပမဲ့လဲေဖေဖနဲ႔အကိုငယ္ကစိတ္ဆိုးေနေသးေတာ့ ဖုန္းမဆက္ျဖစ္ခဲ့ျပန္ဘူး။

သူနဲ႔လိုက္ခဲ့ကတည္းကက်မဘယ္မွမသြားျဖစ္အခန္းထဲမွာဘဲေအာင္းေနတယ္ အိမ္ကလဲဘယ္သူနဲ႔မွမရင္းႏွီး ရင္းႏွီးေအာင္လဲက်မမိဘကလႊဲပီးအျခားလူကိုခြၽဲႏြဲ႔စကားေတြမဆိုတတ္။

ေန႔လည္ေလာက္က်ေတာ့ ကိုမင္းထြဋ္ကအျပင္သြားဖို႔လာေခၚတယ္။

'အခ်စ္အျပင္သြားရေအာင္ လိုမဲ့ပစၥည္းေတြဝယ္ရမယ္ေလ'သူနဲ႔ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းခဲ့ေတာ့

ကိုမင္းထြဋ္ရဲ႕ညီကိုမ်ိဴးထြဋ္အမ်ိဴ းသမီးကျပံဳးၿပီးႀကိဳဆိုတယ္။

'အျပင္သြားၾကမလို႔လားကိုႀကီးခက္ခက္ေခၚသြားလိုက္မယ္ေလ တခ်ိဴ႕ပစၥည္းေတြက်မိန္းကေလးခ်င္းမွေကာင္းတာ'

'ေအးေအးအဲ့ဆိုသြားႏွင့္က်ကိုႀကီးအေနာက္ကလိုက္ခဲ့မယ္'မခက္ဆိုင္ကယ္ထုတ္ေနေတာ့ စကားသံတခ်ိဴ႕

'အမေလးတည့္ေနလိုက္ၾကတာၾကည့္လို႔ကိုမရဘူး'

မဇာျခည္ေျပာစကားကိုက်မနားမလည္သူဘာေၾကာင့္ဒီလိုေျပာသလဲဆိုတာ သူလဲက်မကိုၾကည္ပံုမရ

လမ္းေရာက္ေတာ့မခက္ကိုေမးၾကည့္မွ သူေျပာတဲ့စကားကိုက်မသေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။

အဲ့ေၾကာင့္က်မအိမ္ေရာက္ခါစသူက်မကိုမၾကည္တာသေဘာေပါက္တယ္။သူတို႔ေနတဲ့အခန္းကိုက်မတို႔၂ေယာက္ကိုေပးလိုက္ေတာ့ ကိုခါတိုင္းေနတဲ့အခန္းကိုေရာက္သြားေတာ့သိပ္မၾကည္ေပ။

က်မကိုတို႔အိမ္ေရာက္ေတာ့သူတို႔အိမ္ရဲ႕အထာေတြကိုမသိေပ။

က်မအိမ္မွာဆိုဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွၾကည့္စရာမလိုဘဲကိုယ္လုပ္ခ်င္တာျဖစ္ခ်င္ရာကိုမိဘအကိုေတြကခြင့္ျပဳၿပီးသား

ခုမွေရာက္ခါစဆိုေတာ့က်မအတြက္အေနရၾကပ္သလို ေႏြးေထြးစြာႀကိဳခဲ့တာမခက္တေယာက္တည္းရိွေတာ့ က်မအားငယ္ခဲ့သမ်ွ မခက္ကိုရင္ဖြင့္ဖစ္တယ္။

ေစ်းေရာက္ေတာ့က်မလိုတာေတြမခက္ဘဲအကုန္ဝယ္ေပးခဲ့တယ္။ခဏအၾကာကိုေရာက္လာမွ က်မဝတ္ဖို႔အထည္ေတြခ်ဴ ပ္ဝတ္ဖို႔ သူနဲ႔ခင္မင္တဲ့ဆိုင္သို႔ထြက္ခဲ့တယ္။

ဆိုင္ထဲေရာက္ေတာ့အထည္ေတြခ်ဴပ္ဖို႔ကိုယ္တိုင္း တိုင္းၿပီးအိမ္ျပန္ခဲ့ေတာ့တယ္။

အိမ္ခန္းထဲေရာက္ေတာ့

'ကို ကႀကိဳးေရာက္လာလိူ႔အိမ္ကလူေတြကအဲ့လိုေတြျဖစ္ကုန္တာလား'

'ေနသားမက်ေသးလို႔ပါကြာ တခုခုဆိုကိူ႔ကိုေျပာေလကြာဟုၿပီလား'ကိုဝယ္ေပးတဲ့ပစၥည္းေတြကမ်ားေတာ့ အထုတ္ေတြေနရာခ်ရင္း ေအာက္ထပ္ဆင္းမယ္အလုပ္

'အမေလးအကိုႀကီးတို႔မ်ားမိန္းမငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးရလာေတာ့ပစၥည္းေတမ်ားဝယ္ေပးလိုက္တာသူတို႔အိမ္ကမရိွ႐ွာဘူးနဲ႔တူတယ္ ဘယ္လိုမိန္းမမ်ားေကာက္ယူလာလဲမသိဘူး'မဇာျခည္အေျပာကိုက်မစိတ္ထဲကေထာင္းခနဲဖစ္သြားတယ္။

က်မေအာက္ကိုဆင္းလာတာျမင္ေတာ့

'ဟဲ့ေက်ာ္ထြဋ္ငါတို႔အိမ္မွာဆိုနင္သိလားငါ့မိဘေတြကျပည့္စံုေအာင္ထားေပးတာ'ကႀကိဳးကိုရြဲ႔ေနတဲ့စကားေတြဆိုတာက်မသိလိုက္တယ္။

ကိုယ့္စိတ္ကိုထိန္းရင္အေနာက္ဘက္သို႔ထြက္ခဲ့တယ္။

ေမေမ့ကိုသတိရလိုက္တာ ဒီစကားေတြေျပာျပလိုက္ရင္စိတ့္မေကာင္းျဖစ္မွာလဲံေၾကာက္တယ္။ထိုင္ေနရင္းမခက္ေရာက္လာတယ္။

'ညီမေလးဒီမွာေနတာအဆင္ေျပရဲ႕လား'က်မမ်က္ႏွာပ်က္ေနတာမခက္ရိပ္မိတယ္ က်မေခါင္းခါျပလိုက္ရင္

'အိမ္ကိုသတိရတယ္မခက္'မ်က္ရည္ေတြက်လာတာျမင္ေတာ့မခက္စိတ္မေကာင္းမိ

'ကို႔အိမ္မွာေနရတာသူတို႔အိမ္ကကႀကိဳးကိုမၾကည္ၾကဘူးနဲ႔တူတယ္ ကႀကိဳးအတြက္အဆင္မေျပဘူး'ဟီးခနဲငိုခ်လိုက္တယ္

'ညီမေလးရယ္အိမ္ေထာင္က်ၿပီးရင္ၾကံဳရမွာဘဲမခက္လဲဒီလိုဘဲၾကံဳခဲ့ရတာဘဲ ဘာဘဲဖစ္ဖစ္ေျပာတိုင္တိုင္ပင္ပင္ေပါ့'ခဏေတာ့ ကိုကက်မတို႔အနားေရာက္လာတယ္။ညားခါစဇနီးေမာင္ႏွံဆိုေတာ့ က်မသူ႔အနားကေပ်ာက္သြားရင္စိတ္ပူစြာလိုက္႐ွာတဲ့သူ က်မမ်က္ရည္ေတြကိုျမန္ျမန္သုတ္လိုက္ရင္း

'ဘယ္ေတြသြားေနတာလဲလို႔ေအာက္ထပ္ဆင္းသြားတာၾကာေတာ့လိုက္လာတာ'

'ကႀကိဳးၿမိဳ႕မွမဟုတ္တာထြက္မေျပးပါဘူးစိတ္ခ်ပါ'သူတို႔အိမ္ေရာက္တာ၅ရက္ေက်ာ္ၿပီ က်မအိမ္လြမ္းေနတာသူသိေနတယ္ထင္ပါရဲ႕

'ညက်ရင္ေမေမတို႔ဆီဖုန္းဆက္လို႔ရလားဟင္'သူေခါင္းၿငိမ့္ျပတယ္။က်မအဝတ္ေတြပို႔ေပးဖို႔ရယ္ အိမ္ကိုသတိအရမ္းရေနတာေတြရယ္

ကိုတို႔အိမ္မွာအိမ္မႈကိစၥတာဝန္ေတြဘယ္လိုခြဲလုပ္ၾကလဲက်မမသိေပမဲ့ ထမင္းစားၿပီးလို႔ပန္းကန္ေဆးၾကမယ္ဆိုရင္ မဇာျခည္တို႔ကသက္သက္ မခက္တို႔ကသက္သက္

ညအိပ္ရာဝင္ေတာ့ကို႔ကိုက်မေမးၾကည့္တယ္ ဘာေၾကာင့္ဒီလိုေတြျဖစ္သလဲဆိုတာ

'ကိုဘာလိူ႔ပန္းကန္ေတြကိုအဲ့လိုခြဲေဆးၾကတာလဲ'

'ခက္ခက္နဲ႔ဇာျခည္ကမတည့္ဘူးေလ ခုကႀကိဳးေရာက္လာေတာ့ခက္ခက္နဲ႔ဘဲတပူးတြဲတြဲဆိုေတာ့သူ႔မွာပိုေျပာစရာရိွတာေပါ့'ကႀကိဳးခုမွသေဘာေပါက္တယ္ ဒါေၾကာင့္အဲ့မိန္းမမွာ မိစၦာရေတြဖစ္ေနတာေပါ့

'ကို႔ကိုေမးဦးမယ္ ေန႔လည္ကဝယ္ေပးတဲ့ပစၥည္းေတြမ်ားေတာ့လဲေျပာတယ္ေလ'

'သူတိူ႔ကိုလဲကိုဝယ္ေပးပါတယ္ကြာ 'ကိုနဲ႔စကားေျပာၿပီး ေမေမ့ဆီဖုန္းဆက္ဖို႔အျပင္အထြက္

ဖုန္းကမရိွေပမဇာျခည္သူ႔အိမ္ႏွင့္ေျပာေနေတာ့ကႀကိဳးေစာင့္ရဦးမယ္။ည၈နာရီထိုးလဲမၿပီးေပ။

စိတ္မ႐ွည္အိပ္ခန္းထဲဝင္လာေတာ့

'ကိုတို႔အိမ္မွာဒီဖုန္းတလံုးဘဲရိွတာလားၾကာလိုက္တာေျပာေနတာအရည္မရအဖတ္မရေတြ'

'စိတ္႐ွည္ပါကြအဝတ္ေတြပို႔ေပးဖို႔အေမ့ကိုေျပာထားၿပီးၿပီ'

'ဟင္ကိုဘယ္အခ်ိန္ဆက္လိုက္တာလဲကႀကိဳးလဲမသိရပါလား အိမ္ကိုလြမ္းပါတယ္ဆိုမွ ဟီး...ဟီး...'နဲ႔ငိုပလိုက္တယ္။

ေနာက္တရက္မနက္ထလာေတာ့အိမ္မႈက္ိစၥေတြဘယ္လိုလုပ္ဖို႔ကိုကသင္ေပးေရာ သူသင္ေပးသမ်ွကႀကိဳးလိုက္ၿပီးသင္ယူရတယ္။

ေယာကၡမေစ်းကျပန္လာေတာ့ဟင္းခ်က္စရာေတြျခင္းအျပည့္ က်မကူလုပ္တာမႀကိဳက္လိူ႔လားမသိ ခဏေတာ့မဇာျခည္က

'အေမေစ်းကျပန္လာၿပီလားေပးေပးဇာျခည္လုပ္လိုက္မယ္"ကႀကိဳးအနားကေနေကာ့ေတာ့ေကာ့ေတာ့ နဲ႔ထြက္သြားေတာ့တယ္။

က်မလဲသူတို႔နားမွာေနတာမႀကိဳက္လို႔လားေပါ့လုပ္စရာရိွတာလုပ္ေပးၿပီး အိမ္ေပၚအခန္းထဲဝင္ခဲ့ေတာ့တယ္။

အိပ္ခန္းထဲမွာငုတ္တုတ္ေလးေတာင္စဥ္းစားေျမာက္စဥ္းစားနဲ႔စဥ္းစားရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္။

'အခ်စ္ထမင္းစားရေအာင္ေလ'ပါးျပင္ကိုဖြဖြေလးနမ္းမွက်မလန္႔ႏိုးသြားတယ္

'ဟင္ဘယ္အခ်ိန္ကျပန္ေရာက္တာလဲ'ျပံဳးျပၿပီး

'ကိုျပန္ေရာက္တာၾကာၿပီအခ်စ္အိပ္ေမာက်ေနတာေလးကိူၾကည့္ေနတာ'က်မျပံဳးမိရင္း

'ေအာက္ထပ္မွာအလုပ္ေတြမလုပ္ဘူးလား'

'ကိုတို႔အိမ္ကကႀကိဳးေရာက္လာတာမႀကိဳက္ၾကဘူးလားဟင္အမွန္ဆိုဒီအလုပ္ေတြမလုပ္တတ္ရင္သင္ေပးရမွာေပါ့ၿပီးေတာ့ကို႔အေမကအဲ့လိုႀကီးေနေနေတာ့ မႀကိဳက္ရင္မႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္းပြင့္လင္းစြာေျပာျပေလ ၅ရက္ေက်ာ္ေနၿပီအျမဲတမ္းမ်က္ႏွာေတြကအဲ့လိုလုပ္ထားမွာလား'

'ကႀကိဳးေနထိုင္ရခက္မွန္းကိုသိပါတယ္ကြာ'

'ၿပီးေတာ့မဇာျခည္ေျပာသလိုကႀကိဳးအိမ္ကမဆင္းရဲပါဘူး ရိွသင့္သေလာက္ရိွတယ္ ကႀကိဳးမိဘေတြကိုမျမင္ဖူးဘဲနဲ႔ေျပာစရာမလိုဘူး ျပသနာလဲမလုပ္ခ်င္ဘူးျဖစ္လဲံမျဖစ္ခ်င္ဘူး'

'ကိုသူတို႔အစားေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာလာပါထမင္းသြားစားရေအာင္'

'ကႀကိဳးမစားခ်င္ဘူးကို႔ဘာသာသြားစားပါ'

'အခ်စ္ကိုသူတို႔ေျပာမွာေပါ့အလုပ္လဲမလုပ္ေတာ့ထမင္းလဲမစားဘူးဆိုတဲ့သေဘာျဖစ္သြားလိမ့္မယ္'

'ေျပာခ်င္ရာေျပာဂ႐ုမစိုက္ဘူးၾကည္ခ်င္ၾကည္မၾကည္ခ်င္ေနေတာ့ကႀကိဳးဘယ္သူ႔အေပၚမွအျပစ္လုပ္ထားတာမဟုတ္ဘူး'ကိုလဲလက္ေလ်ွာ့ကာကႀကိဳးအနားကထြက္သြားေတာ့တယ္။

က်မတကယ္စိတ္ပ်က္ပါၿပီဒါေတာင္က်မဘဝရဲ႕အစဘဲရိွေသးတယ္

အကိုငယ္ကဒါေတြသိခဲ့လို႔တားခဲ့တာကႀကိဳးသေဘာေပါက္ပါၿပီ။

မ်က္ရည္ေတြတသြင္သြင္စီးက်ေနတာကိုခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္လိုက္တယ္။

ခုမွအကိုငယ္ေစတနာေတြကိုကႀကိဳးအသိမွတ္ျပဳမိတယ္။

ေန႔ကရက္ ရက္ကေနလသို႔အခ်ိန္ေတြဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းမသိလိုက္

က်မတို႔မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ရက္ကနီးလာၿပီ ေမေမကႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားေလာက္ၿပီေမေမ့ဆီက်မဖုန္းေခၚလိုက္တယ္။

'ေမေမဖိတ္စာေတြ႐ိုက္ၿပီးၿပီလားသမီးသူငယ္ခ်င္းေတြေရာ'

'ေမေမအမ်ားႀကီးမဖိတ္ထားဘူးသမီးခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့သူေမေမတို႔ရံုးကဆရာမေတြဒီေလာက္ဘဲ'

'သမီးေရာက္မွဘဲသူငယ္ခ်င္းေတြကိုဖိတ္လိုက္ပါ့မယ္ ေမေမေနေကာင္းတယ္မလားေဖေဖေကာ'

'ေနေကာင္းတယ္သမီးေကာအဆင္ေျပတယ္မလားသမီးေဖေဖကဖိတ္စာဖိတ္ဖို႔သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဆီသြားတယ္'

'ေမေမတို႔ဖို႔ဘာဝယ္ခဲ့ရမလဲ'

'သမီးၾကည့္ဝယ္ခဲ့ေလ သမီးေဖေဖအႀကိဳက္ေတြသမီးသိပါတယ္'

"ဟုကဲ့ေမေမသမီးဖုန္းခ်ေတာ့မယ္ေနာ္'

'ေကာင္းပါၿပီသမီးေလး'ေမေမနဲ႔စကားေျပာၿပီး ဖုန္းကိုျပန္သြားထားမယ္လုပ္

'ေက်ာ္ထြဋ္ဖုန္းကဘယ္ေရာက္သြားျပန္တာလဲေနာက္တခါဖုန္းကိုတေနရာမွာသိမ္းထားရမယ္လူေတြလဲမလြယ္တာလစ္ရင္လစ္သလိုဘဲ'သူေျပာခ်င္တဲ့သေဘာက ကႀကိဳးကဘဲမဟုတာလုပ္ေနသလို

ကႀကိဳးလဲသူ႔ေ႐ွ႕ဘဲဖုန္းကိုခ်ၿပီးအိပ္ခန္းထဲျပန္ဝင္သြားတယ္။

ပြစိပြစိနဲ႔အ႐ူးတေယာက္လိုေရရြတ္ေနေသာမဇာျခည္ကိုက်မတခုခုျပန္ေျပာလိုက္ခ်င္မိ။

က်မတို႔မဂၤလာပြဲအတြက္ျပင္ဆင္စရာရိွတာျပင္ဆင္ရင္းအိမ္ကိုျပန္ရမယ္ဆိုေတာ့အတိုင္းမသိေပ်ာ္မိတယ္။

သူနဲ႔လိုက္လာမွအိမ္လြမ္းတဲ့အရသာကိုတေျဖးေျဖးသေဘာေပါက္လာေတာ့တယ္။က်မတို႔ခရီးသြားမွာကို ကိုေက်ာ္ထြဋ္တို႔လင္မယားလဲလိုက္မယ္ဆိုေတာ့

'ကိုမခက္တို႔ကိုေရာ ဇာျခည့္အစားမခက္ကိုေခၚသြားခ်င္တာ ကႀကိဳးကဇာျခည္နဲ႔မွမခင္တာသူတို႔ေတြလိုက္မွာကိုဘာလို႔မေျပာတာလဲ'ကႀကိဳးမ်က္ႏွာစူပုတ္ပုတ္ႏွင့္ျပန္ေျပာတယ္။

'ခက္ခက္တို႔ကအိမ္ေစာင့္ရမယ္ေလအခ်စ္ရဲ႕'

'ေတာ္ပါဒါကႀကိဳးကိုတမင္မေျပာဘဲစီစဥ္ထားၾကတာမလားအဲ့ဒီဟိုလူေ႐ွ႕တမ်ိဴ းဒီလူေ႐ွ႕တမ်ိဴ းအခ်ိဴရည္သကာေလာင္းေနတဲ့မိန္းမနဲ႔မဆက္ဆံခ်င္ပါဘူး'

'စိတ္ေကာင္းထားပါကြာခ်စ္ကလဲ'

"မထားႏိုင္ပါဘူးကိုယ့္အေပၚမေကာင္းရင္ေဂ်ာင္းဘဲအဲ့လိုလူေတြကကိုယ့္စိတ္နဲ႔ဘယ္လိုမွေပါင္းမရဘူး ႐ွင္လဲအဲ့မိန္းမကိုအေရးသိပ္ေပးေနတာသတိလဲထား'ေျပာၿပီးအနားကထြက္ခဲ့တယ္။

ေနာက္တရက္မနက္ခရီးသြားမယ္ဆ္ိုေတာ့ မခက္ကိုႏႈတ္ဆက္ခ်င္ေပမဲ့ သူတို႔ေတြေၾကာင့္က်မအားနာမိ။ကားေပၚေရာက္ေတာ့ သူတို႔လင္မယားကဆိုင္ကယ္နဲ႔က်မတို႔ေတြကကားတစီးနဲ႔ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။

ဘယ္ေနရာေရာက္ေနလဲအိမ္ကိုဖုန္းဆက္ၿပီးေျပာတယ္။

က်မတို႔ရိွရာၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ေတာ့ေမေမတို႔ဘက္ကအားလံုးစီစဥ္ထားေပးတယ္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ေမေမက

'သမီးအမ်ိဴ းသားကိုတည္းခိုတဲ့ေနရာမွာထားခဲ့ရသလား'

'ေမေမမသိေသးပါဘူးသမီးပင္ပန္းေနလို႔ေမေမတို႔အခန္းမွာအိပ္လို႔ရမလား"ေမေမေခါင္းၿငိမ့္ျပကာ ကႀကိဳးေမေမတို႔အခန္းအနံ႔ေလးေမေမ့အိပ္ရာေလးကိုလြမ္းေနတာေခါင္းခ်တာနဲ႔အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။

အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာမွႏိုးလာတယ္။

'သမီးႏိုးလာၿပီလားေရေသာက္ၿပီးခဏေနေရခ်ိဴ းလိုက္ပါလားလန္းသြားေအာင္'

'ဟုကဲ့ေမေမ'အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့မဇာျခည္ကေရာက္ေနၿပီ မ်က္ႏွာကျမင္တဲ့အတိုင္း က်မကိုအိမ္မွာလိုမႏိွမ္ဘဲျပံဳးျပေနတယ္။

က်မလဲမဲ့ျပံဳးျပံဳးျပလိုက္ပါတယ္။

လူေတြကေတာ္ေတာ့ကိုဂုဏ္ပကာသနမက္ပါလားဆိုတာ။