လူတစ္ေယာက္သည္အမ်ားစက္ဆုပ္ရြံရွာမႈကုိခံရၿပီးခ်မ္းသာၾကြယ္၀ေနႏုိင္၏။ ထုိနည္းတူ အမ်ား၏ေမတၱာကုိခံယူလ်က္လည္းပစၥည္းဥစၥာရွားပါးလ်က္ရွိတတ္၏။ မိမိ၏ ဓနဥစၥာကုိမွန္မွန္ကန္ကန္ ညဏ္ပညာျဖင့္အသုံးျပဳေသာအခါမွသာ အမ်ား၏ ေမတၱာႏွင့္ခ်မ္းသာသုခကုိတြဲဖက္ခံယူႏုိင္ေပသည္။ တစ္ဖက္တြင္းပစၥည္းဥစၥာရွားပါးသူအေနႏွင့္ မိမိသည္သူတစ္ပါးတုိ႕ မိမိအေပၚမတရားသျဖင့္ တင္ၾကေသာ ၀န္ကုိထမ္းပုိးေနရသူသာျဖစ္ပါတကား ဟုမွတ္ယူုလိုက္မိသည့္အခါ၌သာ တကယ္နိမ့္ပါးႏုံခ်ာေသာ ဘ၀သုိ႕ဆုိက္ေရာက္သြားေပသည္။