ကုိယ္မွာမတက္ စာမတတ္ ပါစပ္ကုိက္တတ္သည္။ ဆုိတာက စာ၌ပါေသာအေႀကာင္းအရာအက်င့္သိကၡာကုိ ခႏၶာကုိယ္၌တည္ရွိေအာင္ တတ္ထားဖုိ႔အေရးႀကီးသည္။ စာမွာသာတတ္၍ ခႏၶာကုိယ္၌မတတ္လွ်င္ 'ငါစာတတ္သည္' ဟု အထင္ရွိကာ တဏွာျဖင့္သာယာ၍ မာနျဖင့္တက္ႀကြလ်က္ အမွားဒိ႒ိဟူေသာ ဝါဟတရား ဤသုံးပါးတုိ႔၏ ကုိက္စားဝါးမ်ဴ ိျခင္း ခံရတတ္သည္။
ဒီပဲရင္း ဆရာေတာ္ႀကီး
စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြဟူ၏။ ယေန႔ေခတ္မွာ စာအုပ္စာေပအစား လူႀကဳိက္မ်ားေသာ ဖုန္းမ်ားသည္ လူ႔မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္ေနျပီးလား။ ေမးစရာ။ စဥ္းစားစရာပါ။
ယေန႔ေခတ္လူမ်ား စာမဖတ္ေတာ့ဘူးဟုလည္း ေျပာႀကဆုိႀက၏။ စာျဖင့္လည္း ေရးသားႀကသည္ကုိ ေတြ႔ျမင္ရသည္။
ဟုတ္လည္းဟုတ္။ မွန္လည္းမွန္သည္ဟု ဆုိရမည္။ ဟုိသြားဒီသြားရင္နဲ႔ ပတ္ဝန္က်င္ကုိ အကဲခက္မိ၏။ အခ်ဴ ိ႔လူမ်ား ကြမ္းယာဆုိင္ေဘးတြင္ထုိင္၍ ဖုန္းပြတ္ေနႀကေလ၏။ သူတုိ႔၏လက္ထဲတြင္ ဖုန္းႏွင့္။ေဟာ……တစ္ေယာက္ေတြ႔ပါျပီ။ သူကေတာ့ ရတနာပုံသတင္းစာတစ္ေစာင္ကုိ ကုိင္ျပီး စာဖတ္ေနသည္ကုိ ျမင္ေတြ႔ရသည္။ ထုိလူစာဖတ္ေနသည္ကုိႀကည့္ျပီး စိတ္ထဲက ဝမ္းသာေနမိသည္။ အသြားတြင္ ျမင္ရေတြ႔ရျခင္းပါ။ အျပန္မွာလည္း အသြားတုန္းကကဲ့သုိ႔ ခုနက သတင္းစာဖတ္ေနသည္ကုိႀကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔လက္ထဲတြင္ သတင္းစာမေတြ႔ရေတာ့ပါ။ ထုိလူမွာ ဖုန္းေလးကုိ စိတ္ဝင္စားစြာ ႀကည့္ေနသည္ကုိ ျမင္ေတြ႔ရပါသည္။
စာဆုိတာဘာလဲ။ 'စာဆုိသည္မွာ အကၡရာအေရးအသားျဖစ္သည္'ဟု စာေပပညာရွင္ ဆရာႀကီးမင္းသုဝဏ္က သူေရးေသာေပဖူးလႊာေဆာင္းပါးတြင္ ေဖာ္ျပထားပါသည္။ ေပဆုိတာကေရာ ဘာလဲ။ 'ေပဆုိသည္မွာ ေပပင္ကအရြက္ ျဖစ္သည္။' ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏၤက ဆုိထားပါေသးသည္။ 'ျမန္မာမ်ား အကၡရာ အေရးအသားတတ္လာႀကေသာအခါ ျမန္မာတုိ႔လက္ထပ္တြင္ စာႏွင့္ေပ။ ေပႏွင့္စာ ေပါင္းစည္းမိႀကျပန္သည္။ ဤသုိ႔ ေပါင္းစည္းမိႀကျပန္သည္မွာ အေနာ္ရထာမင္းလက္ထက္က စတင္သည္ဆုိလွ်င္ ႏွစ္ေပါင္း ၉၀၀၀ေက်ာ္ေလျပီ' ဟု ဆရာႀကီးမင္းသုဝဏ္ေရးေသာ အကၡရာအေရးအသားဟု ေခၚသည့္ စာမ်ားပါပဲ။
စာမ်ားကုိ ေပရြက္ႏွင့္လည္းေရးခဲ့ မွတ္ခဲ့ႀကသည္။ ထန္းရြက္ႏွင့္လည္း ေရးသားခဲ့ႀကေသးသည္။ စက်င္ေက်ာက္မွာလည္း ေရးထြင္းခဲ့ႀက၏။ယေန႔ေခတ္တြင္ စာရြက္ေပၚမွာ စကၠဴေပၚမွာ ဖုန္းမ်ားေပၚမွာ အလူမီနီယံသံျပာမ်ားမွာ စာလုံးမ်ဴ ိးစုံျဖင့္ စာမ်ားကုိ အမ်ဴ ိးမ်ဴ ိးေရးသားေနႀကသည္။ စည္းကမ္းမဲ့စြာ အျမင္မေတာ္သည့္ ေနရာမ်ားမွာ စာမ်ားမေရးသားသင့္ပါ။
Author by
MSU-007
