[ ႏွင္းျမဴအလြင့္ (၂) ]

ညဦးက ေသာက္ခဲ့တဲ့ Espresso တစ္ခြက္ရဲ႕ တန္ခိုးနဲ႔ ကိုယ္တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ ...။ ဘယ္လိုပင္ႀကိဳစားေပမယ့္လည္း ကိုယ့္မ်က္လံုးေတြ ျပဴးေၾကာင္ေနကာ အိပ္ယာေပၚမွာ လူးလြန္႔ခဲ့ရင္း ..
ခုေတာ့ မနက္ခင္းကို မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္နဲ႔ ဧည့္၀တ္ျပဳေနရတယ္ ...။
အခ်ိန္က အာ႐ုဏ္ဦးကိုေက်ာ္ကာ နံနက္ခင္းထဲေခါင္းတိုး၀င္လာခဲ့ၿပီ။ ကိုယ္အသိခ်င္ဆံုးအရာတစ္ခုအတြက္ ခ်က္ခ်င္းပဲျပဳမႈလိုက္တယ္ ....
" အလို "....
လိႈက္ ခနဲ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာမႈနဲ႔အတူ ...
ျပတင္းတံခါးအဖြင့္မွာ စိမ့္ခနဲ တိုး၀င္လာတဲ့ ေလနဲ႔ေအးျမတဲ့ ျမဴႏွင္းေတြရဲ႕ ေပြ႔ဖက္မႈကို ခံစားလိုက္ရတယ္။
ပိန္းပိတ္ေနတဲ့ ျမဴႏွင္းေတြၾကားမွာ ... ယူကလစ္ေတြက ... က်ိဳးတို႔က်ဲတဲ မပီ၀ိုးတ၀ါးသာ ... ။
... ေသခ်ာခံစားၾကည့္ရင္ သက္၀င္ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လိုပါပဲ ...
" ကြယ္ ... ႏွင္းေတြက်လိုက္တာ "..
ကိုယ့္လက္ကေလးအျပင္ထုတ္လို႔ ျမဴႏွင္းအခ်ိဳ႕နဲ႔ ထိေတြ႕ေစမိတယ္ ... ေအးလိုက္တာ ႏွင္းရယ္..။
ျဖတ္ခနဲ သတိရမိရဲ႕ ....
.. သူလာမွာလား ....
ခုလိုျမဴႏွင္းေတြ ပိန္းပိတ္ေအာင္က်တိုင္း သူလာေနက်ေလ ... သူလာမယ္လို႔ေတာ့ ကိုယ္ထင္တယ္ ...။
ညကကိုယ္အေတြးမ်ားစြာနဲ႔ ၾကယ္ေႀကြအလြင့္မွာ ဆုေတာင္းခဲ့တာ ... မွန္ခဲ့ေလသလား ...။ သို႔တည္းမဟုတ္ ... တုိက္ဆိုင္မႈေလပဲလား ကိုယ္ေတြးျဖစ္လိုက္ေသးတယ္ ..။
ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ .... ႏွင္းေတြ သိပ္သိပ္သည္းသည္းက်ခဲ့ၿပီေလ ... တကယ့္ကို သိပ္သိပ္သည္းသည္း..။
....................................................
ဥာဏ္မ်ားတတ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ျပံဳးမိပါတယ္ ..။ တစ္ညလံုး အိပ္မရတဲ့ေကာင္ ခုေတာ့ အိပ္ယာထဲမွာ ေစာင္အထပ္ထပ္နဲ႔ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ ...။
ကိုယ့္အိမ္တခါး၀မွာ တပ္ထားတဲ့ ဘဲလ္ တီးသံေလးကို နားစြင့္ရင္ ႏွင္းေတာထဲက သူ႔ပံုစံကို မွန္းဆေနမိတယ္ ...။
ေသခ်ာတာကေတာ့ သူလက္အိတ္စြပ္လာမွာ မဟုတ္တာပဲ ။ .. သူ႕အတြက္ သိုးေမႊးဆြယ္တာလက္အိတ္ကေလး ကိုယ့္လက္ေဆာင္အျဖစ္၀ယ္ေပးပါရဲ႕ ...
ဒါေပမယ့္ တစ္ခါမွ မသံုးဘူး ...
ကိုယ္ေပးတာ မသံုးလုိ႔ သူဘာသာလည္း ၀ယ္သံုးလားမွတ္တယ္ ... မ၀ယ္ပါဘူး ....။ လက္အိတ္စြပ္ထားရတာ .. ျမဴႏွင္းေတြကို ထိေတြ႔မခံစားႏုိင္ဘူးတဲ့ေလ ...။
ကိုယ္က လက္ေတြအရမ္းေအးၿပီး ထံုက်င္ေနမွာေပါ့လို႔ေျပာတဲ့အခါ .. ကိုယ္ဂ်ာကင္လက္ႏိႈက္အိတ္ထဲ သူ႕လက္အစံုကို ထည့္ျပတယ္ ..။ ၿပံဳးစိစိနဲ႔......။
" ဟူး.." မေျပာေတာ့ပါဘူး ေကာင္မေလးရယ္...
မင္းေလးက သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္းပါတယ္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

အခ်ိန္ေတြ ၾကာလြန္းလိုက္တာလို႔ ကုိယ္ေရရြတ္မိေနတယ္ ....
ဘာလို႔မ်ား သူမလာေသးပါလိမ့္ ..
နာရီကိုၾကည့္ေတာ့ ၇ နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။ အိမ္အျပင္မွာႏွင္းကေတာ့ က်ဆဲပါပဲ ....
အိမ္တံစက္ၿမိတ္စြန္းမွာ ႏွင္းစက္တို႔ တြဲခိုရင္း တေျဖာက္ေျဖာက္က်ေနသံကေတာင္ သူ႔ေျခသံလားလို႔ ကိုယ့္ကို အထင္မွားေစတယ္. ...
မိန္းကေလးရယ္ ... လာခဲလိုက္တာ ...။
အိပ္ယာထက္မွာ လူးလြန္႔ရင္း ကိုယ့္စိတ္ေတြသိပ္မြန္းက်ပ္လာတယ္ ....
ကိုယ့္အေတြးေတြကလည္း ဂေယာက္ဂယက္ ...
ခုလိုႏွင္းျမဴေတြ သိပ္သိပ္သည္းသည္း က်တိုင္း တစ္ရက္ကေလးမွ သူပ်က္ကြက္ခဲ့တာ မဟုတ္ ...။
ဘာလို႔မ်ား သူလာလိမ့္မယ္လို႔ ကိုယ္တထစ္ခ် ယံုၾကည္ေနရလည္း .....။ ကိုယ္လည္း မသိဘူး ... ( မသိစိတ္ပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္ .. )
ဒါမွ မဟုတ္ ကိုယ့္ဆီလာရင္း သူမ်ားတစ္ခုခု ....။
" ........... "
ကိုယ္ဆက္မေတြးေတာ့ ....
အိပ္ယာထက္က၀ုန္းခနဲ ထ.... အိမ္အျပင္ကို ထြက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္ ....။
" မျဖစ္ပါေစနဲ႔ ... "
" မျဖစ္ပါေစနဲ႔ ... "
" ဟင့္အင္း ... မဟုတ္ပါဘူး ... "
" ကိုယ္ေတြးမိေနသလို မဟုတ္ရပါဘူး... "
ကိုယ့္စိတ္ေတြ တကယ့္ကို ေယာက္ယက္ခတ္ရင္း .. ျမက္ခင္းေတြနဲ႔ ေျမသားအိအိေတြအေပၚနင္းျဖတ္လာခဲ့တယ္...။
မ်က္လံုးအစံုကို ျမဴေတာအုပ္အုပ္ထဲေနရာလပ္မက်န္ရွာေဖြရင္း အရိပ္အေယာင္တစ္ခုျဖစ္ျဖစ္ေတြ႕ေလမလား .... ကိုယ္အားစုိက္ရွာတယ္ ...။
" မိန္းကေလး ရယ္ .... မင္းဘယ္ဆီမွာလဲ ...."....။
အသိစိတ္နဲ႔လူ ျပန္ကပ္မိေတာ့ .. ကိုယ့္ေခါင္းမွာ ေခါင္းစြပ္ေလးမပါခဲ့တာသတိျပဳမိတယ္... ေခါင္းထက္မွာ ႏွင္းမိုးေတြ ရြဲရြဲစိုေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီး .. ကိုယ္စိတ္ေတြဂေယာက္ဂယက္နဲ႔ .. စီးခဲ့မိတာ ရုိးရိုးေျခညွပ္ဖိနပ္ ...။
ျမက္ရိုင္းပင္ရွည္ ေတြေပၚနင္းျဖတ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ေျခဖမိုးေတြမွာ ေသြးစို႔ေနတဲ့ရွရာေတြ ... ေျမနီစိုိစုိဗြက္ေတြနဲ႔ ... ။ ... ဟူးးး.. ငါသိပ္ကို အသိစိတ္မဲ့ခဲ့တာပါလား...။
အိမ္နားပတ္၀န္းက်င္ဘယ္မွာမွ ရွာလို႔မရ။ .. ေခါင္းေအးေအးထား .. စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေအာင္စုစည္းရင္း .. ျဖစ္ႏုိင္ေျခေတြကို တစ္ခုျခင္းစဥ္းစားမိတယ္ ...။
အိမ္နားမွာမရိွဘူးဆိုရင္ ...
"လမ္းမဘက္ "
" လမ္းမဘက္ ... မွာ ရွာၾကည့္ရမယ္ "
သူနဲ႔ကိုယ္ တိက်တဲ့ခ်ိန္းဆိုမႈမ်ိဳးမရိွပါပဲ သူကိုယ့္ဆီလာတယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနတဲ့စိတ္က ၿမဲၿမံစြာ..။
ကိုယ့္ေခါင္းက ႏွင္းရည္ေတြစင္သြားေအာင္ လက္နဲ႔ထိုးဖြခါထုတ္ရင္း .... လမ္းမဘက္ကို ေျပးထြက္လာခဲ့တယ္...။
အႏၱရာယ္ေတာ့ ၾကီးသည္။ လမ္းမမွာက ကားအသြားအလာက သိပ္က်ဲသည္မဟုတ္... ။
ႏွင္းျမဴေတြရဲ႕ၾကားမို႔ ကားဟြန္းတီးသံေတာင္ တိုးညွင္းညွင္းသာၾကားရတတ္သည္။ ေနာက္ၿပီကားတိုင္းလိုလိုက ႏွင္းကြဲမီးတပ္ထားသည္မဟုတ္တတ္...။
တပ္သည့္ကားရွိသလို ... မတပ္သည့္ကားရိွသည္။ ဤေဒသက ကားေတြက တပ္ထားၾကေပမယ့္... ခရီးသြားကားေတြက တပ္မည္မဟုတ္ ..။ ကားလမ္းေပၚလူျဖစ္ျဖစ္၊ တိရိစၦာန္ျဖစ္ျဖစ္ ရိွေနလွ်င္ သိပ္ကိုအႏၱရာယ္မ်ားေသာအေျခအေနပါ။
ခုလည္း ကိုယ္ကိုတိုင္ ကားလမ္းမေပၚမွာ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ရင္းရွာေဖြေနေပမယ့္ နားႏွစ္ဖက္ကိုအစြမ္းကုန္နားစိုက္ေထာင္ေနရသည္။ ကားဟြန္းတီးသံေတြက ႏွင္းထုကို မဖံုလႊမ္းႏုိင္ေသး ....
တစ္ခ်က္တခ်က္ ဟြန္းသံၾကားရ႐ံုရိွေသး .. အနားကေန ေ၀ါခနဲ ျဖတ္ျဖတ္သြားတဲ့ ကားေတြကိုၾကည့္ရင္း ကိုယ့္စိတ္ေတြ ပိုပိုၿပီးေလးလံလာေနတယ္ ....။
အႏၱရာယ္တစ္စံုတစ္ခုမ်ား သူ႔ဆီက်ေရာက္ေနၿပီလား ... မျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ ကိုယ္ဆုေတာင္းေနမိသည္မွာလည္း လြန္ခဲ့ေသာ နာရီ၀က္ကတည္းက ျဖစ္သည္။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ေယာက္ယက္ခတ္ေနေသာ စိတ္အလ်ဥ္နဲ႔ ဘယ္လိုပင္ ေဇာေခၽြးပ်ံစြာ ကိုယ္လိုက္ရွာေပမယ့္ သူ႔ကို မေတြ႕။
လမ္းမထက္မွာလည္း လူရိပ္လူေယာင္ဟူ၍ လံုးဝမျမင္ရ...။
" ဟူးးးးး..."...
အေၾကာင္းတစ္ခုခုရိွလို႔ သူမလာတာပဲ ေနမွာပါ... "
ကိုယ္စိတ္ေလ်ာ့လိုက္ရင္း ေျဖေတြးပဲေတြးေနလိုက္ေတာ့တယ္ ....
ႏွင္းျမဴၾကားထဲကေနလံုးကို မပီဝိုးတဝါးျမင္ရေတာ့ အခ်ိန္ေတြကို သတိရမိရဲ႕ ...
ကိုယ့္လက္ကနာရီေလးရဲ႕ အခ်ိန္ကာလညႊန္ျပမႈက .. 9:04 ။
ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔သာ ကိုယ့္ရဲ႕သစ္လံုးအိမ္ကေလးကို ျပန္ခဲ့ေတာ့တယ္ ...။ ..
ဒီေန႔အတြက္ မင္းနဲ႕မေတြ႔ရေတာ့ဘူးေကာင္မေလးရယ္ ...။
ေနာက္ၿပီး ...
ကိုယ့္ယံုၾကည္မႈ တစ္စြန္းတစ္စ ထိရွခဲ့တယ္ ထင္ရဲ႕ ...။
..............................................................................................

(ဆက္ရန္)

Writer by : Lay Cho
#MSU-061