ကံ့ကူလက္လွည့္
ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္တြင္ ဆရာတစ္ေယာက္အျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့ဖူးပါသည္။ စာသင္ၾကားပုိ႔ခ်မႈတြင္လည္း အေျပာအေဟာ အသင္အၾကားေကာင္းသည္ဟု အတန္အသင့္ နာမည္ရခဲ့ပါသည္။ တကၠသိုလ္မေရာက္ေသးမီ ကလည္း ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕၊ “မုိးထိ အလယ္တန္းေက်ာင္း” တြင္ အလယ္တန္းျပဆရာအျဖစ္ ႏွစ္ႏွစ္၊ သုံးႏွစ္ခန္႔ အမႈထမ္းခဲ့ဖူးပါေသးသည္။ ထုိစဥ္ကလည္း သင္ၾကားမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ အတန္အသင့္ နာမည္ရခဲ့သည္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ႂကြားဝါေနျခင္းဟု မထင္ပါႏွင့္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ ဘာမွ် ပင္ပင္ပန္းပန္း ႀကိဳးစားမေနဘဲ ထုိသုိ႔အဆင့္ေလာက္ ထိေအာင္ ေရာက္ႏုိင္ခဲ့သည္မွာ အမွန္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ စာသင္ေကာင္းသည္ဆုိေသာ ဆရာမ်ိဳး ကုိလည္း “ေၾသာ္… စာသင္ေကာင္းတယ္ဆုိပဲ” ဟု ေအာက္ေမ့လုိက္႐ုံမွ်သာ ရွိပါသည္။
စာသင္ၾကားမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ဒူးတုန္ၿပီး လန္႔သြားေလာက္ေအာင္ ႀကံဳရသည္မွာ ၁၉၆၃-၆၄ တစ္ဝုိက္ေလာက္ဆီက ျဖစ္ပါသည္။
သည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က တကၠသုိလ္တြင္ ဆရာျဖစ္ေနေလၿပီ။ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းပိတ္လွ်င္ျဖစ္ေစ၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ေက်ာင္းပိတ္လိုက္လွ်င္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ့္ဇာတိ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕သုိ႔ ျပန္သြားေလ့ ရွိပါသည္။ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕သုိ႔ ျပန္ေရာက္သြားလိုက္လွ်င္လည္း ကၽြန္ေတာ္အမ်ားဆုံး အခ်ိန္ျဖဳန္းေသာ ေနရာမွာ ေရႊအင္းေတာင္ဘုရားႀကီးရင္ျပင္ေပၚရွိ အမ်ိဳးသားျပတုိက္တြင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိျပတုိက္ကုိ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အမႈေဆာင္တစ္ေယာက္အျဖစ္ တက္ႂကြစြာ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သုိ႔ ေရာက္ေနလင့္ကစား ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဝးေရာက္အမႈေဆာင္အျဖစ္ ထည့္သြင္းထားၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ရန္ကုန္တြင္ လုပ္ေဆာင္ဖြယ္ရွိသည္တုိ႔ကုိ လုပ္ေဆာင္ေပးရပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အမႈေဆာင္အဖြဲ႔မွ တက္ႂကြစြာ လႈပ္ရွားသူမ်ားတြင္ မုိးထိေက်ာင္းက မူလတန္းျပဆရာ “ဦးဉာဏ္စိန္” တစ္ေယာက္လည္း ပါဝင္ပါသည္။ မုိးထိေက်ာင္းႏွင့္ ေရႊအင္းေတာင္ဘုရားမွာ ကပ္လ်က္ရွိေနသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပတုိက္ဘက္သုိ႔သြားလွ်င္ ဆရာကုိဉာဏ္စိန္ဆီသုိ႔ ဝင္သြားေလ့ရွိပါသည္။
ကုိဉာဏ္စိန္က မူလကေတာ့ အႏုပညာနည္းျပ (ပန္းခ်ီနည္းျပ) ဆရာ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိစဥ္က ဘာေၾကာင့္ရယ္ မသိ၊ ပန္းခ်ီနည္းျပဆရာမ်ားကိုလည္း စာသင္ဆရာလုပ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ သူက မူလတန္းဆရာအျဖစ္ “သူငယ္တန္း” ကုိ သင္ၾကားေနရပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္က သူႏွင့္ ေထြရာေလးပါးစကားေျပာခ်င္ေသာေၾကာင့္ သူ႔အခန္းဆီသုိ႔ လုိက္သြားပါသည္။ သူသင္ၾကားေနသည္ကုိ အမွတ္မထင္ တေစ့တေစာင္း လွမ္းၾကည့္ေနမိသည္။ ဘာစာမွ သင္သည္လည္း မဟုတ္ပါ။ သင္ပုန္းေပၚတြင္ အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္ေရးေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ အ႐ုပ္က မတ္တတ္ရပ္ေနေသာ လိပ္႐ုပ္။ ထုိစဥ္က ကာတြန္းစာအုပ္မ်ားတြင္ေတြ႔ရေသာ “ဖုိးေရႊလိပ္”မွန္း ကၽြန္ေတာ္သိလုိက္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္သာ သိသည္မဟုတ္ပါ။ သူ႔တပည့္ကေလးေတြကလည္း သိၾကပါသည္။ “ေဟး… ဖုိးေရႊလိပ္ကြ” စသည္ျဖင့္ ေအာ္ၾကပါသည္။ သူက ထုိလိပ္႐ုပ္၏ လက္ထဲသို႔ တုတ္ေကာက္တစ္ခု တပ္ေပးလုိက္ျပန္သည္။ ကေလးေတြက “တုတ္ေကာက္နဲ႔ကြ” ဟု ေအာ္လုိက္ျပန္ပါသည္။ ပါးစပ္တြင္ ေဆးတံတပ္ေပးလုိက္ျပန္သည္။ ကေလးေတြက “ေဆးတံနဲ႔ေဟ့” စသည္ျဖင့္ ေအာ္လုိက္ၾကျပန္ပါသည္။
ထုိအ႐ုပ္ေရးၿပီးမွ ကုိဉာဏ္စိန္က အတန္းထဲရွိ ကေလးမ်ားဘက္လွည့္ၿပီး “တစ္ေန႔မွာ ဖုိးေရႊလိပ္ဟာ မနက္ေစာေစာ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ လမ္းမွာ ဘယ္သူနဲ႔ ေတြ႔သလဲဆုိေတာ့…” ဟု ေျပာလုိက္ၿပီးေနာက္ သင္ပုန္းတစ္ဘက္စြန္းတြင္ အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္ကုိ ေရးေနျပန္ပါသည္။ ကေလးေတြကလည္း ဘယ္သူနဲ႔မ်ား ေတြ႔မည္လဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကျပန္ပါသည္။ စင္စစ္ ကေလးေတြသာမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေစာင့္ၾကည့္ေနမိပါသည္။ သူဆြဲေနေသာပုံမွာ တစ္စတစ္စ ပုံေပၚလာပါသည္။ ကေလးေတြက “ယုန္ကေလး” ဟု တေပ်ာ္တပါးႀကီး ေအာ္လုိက္ၾကျပန္ပါသည္။ ယုန္ကုိလည္း ဟုိဟာတပ္၊ သည္ဟာဆင္လုိက္ရာ မ်က္မွန္နဲ႔ အထုပ္အပုိးနဲ႔ ျဖစ္သြားျပန္ပါသည္။ သူက တစ္ခုခုတပ္ဆင္ေပးလုိက္တုိင္း ကေလးေတြကလည္း တေသာေသာႏွင့္ သေဘာက်ေနၾကပါသည္။ သူက ဆက္၍…
“အဲဒီလုိ ဘဘႀကီး ဦးေရႊယုန္နဲ႔ေတြ႔လုိက္ေတာ့ ဖုိးေရႊလိပ္က ဘယ္လုိလဲ ဘဘႀကီးရဲ႕ ဘယ္ႂကြမလုိ႔လဲ လုိ႔ ေမးလုိက္တယ္”
ေရွ႕ေလွ်ာက္ၿပီး သူဆက္ေျပာေနသည္ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မမွတ္မိေတာ့ပါ။ အမွန္အတုိင္း ေျပာရလွ်င္ ဘာရယ္မဟုတ္၊ သူ႔ပါးစပ္ထဲ ေရာက္လာသမွ် သူစိတ္ကူးေပါက္သမွ်ေတြကုိ ပုံလုိလုိ ဘာလုိလုိ လုပ္ၿပီး ေျပာေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ဆရာကိုဉာဏ္စိန္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္လုိက္ေတာ့ သူ႔ဘာသာသူ သေဘာက်စြာ ရယ္လုိက္ၿပီး “လာေလဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားေကာ နားေထာင္သြားပါဦးလား” တဲ့။
“ေတာ္ပါၿပီဗ်ာ၊ ေက်ာင္းဆင္းရင္သာ ဘုရားေပၚလာခဲ့ပါ” ဟု ရယ္ေမာေျပာဆုိၿပီး ထြက္လာခဲ့ပါသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ သူ႔စာသင္ခန္းထိ ေရာက္သြားျပန္ေတာ့သည္။ ထုိနည္းတူ အ႐ုပ္ေတြေရးၿပီး ေပါက္တတ္ကရ ပုံျပင္လုိလုိ ဘာလုိလုိေတြ ေျပာေနတာကိုပဲ ေတြ႔ရျပန္ပါသည္။ သုံးေလးရက္ေလာက္ရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မေနႏုိင္ေတာ့ဘဲ…
“ခင္ဗ်ားက ဘာစာမွသင္တာလည္း မေတြ႔ရပါကလားဗ်” ဟု ရယ္ကာေမာကာ ေမးလုိက္ေတာ့…
“စာသင္တာဟာ အေရးႀကီးတာမွတ္လုိ႔ဗ်ာ၊ ဘယ္အခ်ိန္သင္သင္ ရတဲ့ကိစၥ” ဟု ရယ္ၿပီး ေျပာပါသည္။ ၿပီးမွ “တကယ္ေျပာတာဗ်… စာသင္တာ ဘယ္အခ်ိန္သင္သင္ျဖစ္တယ္၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေနဖုိ႔လုိတယ္။ ေက်ာင္းကုိ ေၾကာက္စရာႀကီးလုိ႔ ေအာက္ေမ့မသြားဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္ဗ်။ ေက်ာင္းေပ်ာ္ေအာင္ လုပ္ေနရတာဗ်”
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္ “အင္း… သူေျပာတာလည္း ဟုတ္သားပဲ” ဟု ေတြးလုိက္မိသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ေရာက္သြားေတာ့ သူလုပ္ပုံကုိင္ပုံကုိ ၾကည့္ခ်င္သည္ႏွင့္ ေက်ာင္းခန္းအျပင္ဘက္ ျပတင္းေပါက္နားတြင္ ထုိင္ခုံေလးတစ္လုံးကုိ ခ်ၿပီး ၾကည့္ေနမိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အလန္႔ဆုံးကိစၥကို ထုိေန႔တြင္ ေတြ႔ရပါေတာ့သည္။
ေရွ႕ဆုံးတန္းက ကေလးတစ္ေယာက္မွာ တအီအီႏွင့္ ငိုေနပါသည္။ သူဆြဲေနေသာ အ႐ုပ္ေတြကုိလည္း မၾကည့္၊ စာသင္ခန္းအျပင္ဘက္သုိ႔သာ တၾကည့္ၾကည့္လုပ္ၿပီး တအီအီငုိေနပါသည္။ ကေလးၾကည့္ရာဆီကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ မန္က်ည္းပင္ရိပ္တြင္ ထုိင္ေနေသာ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႔ရပါသည္။ ကုိဉာဏ္စိန္ကလည္း ထုိကေလးကို ရွိသည္ပင္ မေအာက္ေမ့။ သူ႔ဘာသာသူ အ႐ုပ္ေတြေရးလုိက္၊ ပုံေျပာလိုက္ လုပ္ေနပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထုိကေလးကိစၥကို ကုိဉာဏ္စိန္ ဘာလုပ္မလဲ ဆုိသည္ကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေနမိပါသည္။ အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ကုိဉာဏ္စိန္က ျပတင္းေပါက္မွ အျပင္သုိ႔ လွမ္းၾကည့္လုိက္ၿပီး…
“ေဒၚေအးသာ စိတ္ခ်လက္ခ် ျပန္စမ္းပါ။ ခင္ဗ်ားမရွိရင္ ခင္ဗ်ားေျမးကုိ က်ဳပ္ ထိန္းႏုိင္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား ရွိေနလုိ႔ကေတာ့ ဒီေကာင္ တစ္သက္လုံး အငိုတိတ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး”
ထုိသုိ႔ေျပာလုိက္ခါမွ ဟုိအေကာင္ကေလးကလည္း အသံျမႇင့္ၿပီး စီခနဲ ငိုလုိက္ျပန္ပါေတာ့သည္။ အဘြားျဖစ္သူ အေဒၚႀကီးကလည္း သူ႔ေျမးကုိ သံေယာဇဥ္မျဖတ္ႏုိင္ဘဲ ေပကပ္ကပ္ လုပ္ေနပါသည္။
“ခက္တယ္ဗ်ာ… ကေလးေတြကုိ ထိန္းရတာ က်ဳပ္က မေၾကာက္ပါဘူး။ အဲဒီလုိ အဘြားႀကီးေတြကုိ ထိန္းရတာ အခက္ဆုံးပဲ” ဟု ညည္းသလုိ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လွမ္းေျပာပါသည္။
“ကဲ မျပန္ခ်င္ရင္ေနဗ်ာ၊ ဒါေပမဲ့ ကေလးမျမင္ေလာက္တဲ့ေနရာ ဟိုဘက္ေထာင့္ကြယ္မွာျဖစ္ျဖစ္ သြားေနစမ္းပါ”
ကိုဉာဏ္စိန္ အထပ္ထပ္ေျပာမွ အဘြားႀကီးလည္း မသြားခ်င္သြားခ်င္ ေထာင့္ကြယ္ကေလးသို႔ ထြက္သြားပါသည္။ သူ႔အဘြားကို မျမင္လုိက္ရေတာ့ ဟုိခ်ာတိတ္ကလည္း ငိုလုိက္သည္မွာ တစ္တန္းလုံး သူ႔ကုိ ဝုိင္းၾကည့္ေနၾကရေအာင္ပင္ ျဖစ္သည္။
ကုိဉာဏ္စိန္ကေတာ့ သူ႔႐ုပ္ေတြကုိ ဆက္ၿပီးေရးျပန္သည္။ ကေလးေတြကလည္း ေခြး႐ုပ္ကေလးကြ၊ ေၾကာင္႐ုပ္ကေလးကြ စသည္ျဖင့္ ေအာ္လုိက္ၾကျပန္သည္။ ဟုိခ်ာတိတ္ကေတာ့ သူမ်ားေတြက စီခနဲေအာ္လုိက္လွ်င္ ကေယာင္ကတမ္း ခဏေလာက္အငိုရပ္လုိက္ၿပီး အ႐ုပ္ကုိ လွမ္းၿပီးၾကည့္လုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ အျပင္လွမ္းၾကည့္၊ အဘြားကိုရွာၿပီးေနာက္ တအီအီ ငိုျပန္ပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထုိကေလးႏွင့္ ကုိဉာဏ္စိန္ကုိၾကည့္ၿပီး စိတ္အုိက္လွပါၿပီ။ ငါဆုိရင္ ဘာလုပ္မလဲ ေတြးလုိက္ျပန္ေတာ့လည္း ဘာမွမလုပ္တတ္ပါ။ ႐ုိက္ႏွက္ပစ္လုိက္ရေအာင္ကလည္း တကယ့္လူမမည္ကေလးကုိ ဒီလုိလုပ္လုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္ပါမည္လား။
ကုိဉာဏ္စိန္ကေတာ့ ခပ္ေအးေအးပါပဲ။ အ႐ုပ္ေတြေရးလိုက္၊ ပုံျပင္ေတြလုိလုိ ေျပာလိုက္၊ ဟုိခ်ာတိတ္ကလည္း ငိုၿမဲပါပဲ။
အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ကုိဉာဏ္စိန္ကလည္း စိတ္ကုန္လာပုံမ်ိဳးႏွင့္ ထုိကေလးကို စိုက္ၾကည့္ေနပါသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူ႔မ်က္ႏွာက ၿပံဳးစိစိပါပဲ။ ဟုိေကာင္က သူ႔ကုိ ဆရာစိုက္ၾကည့္ေနမွန္းသိေတာ့ ခဏမွ် ဆရာကို ျပန္ၾကည့္ၿပီး အငုိတိတ္သြားပါသည္။ ၿပီးေတာ့ စီခနဲ ခပ္က်ယ္က်ယ္ႀကီး ငိုလုိက္ျပန္ပါသည္။
ကုိဉာဏ္စိန္က အတန္းဘက္လွည့္ၿပီး ကေလးမ်ားအား…
“ေဟ့ေကာင္ေတြ… မင္းတုိ႔ေတြ႔တယ္မဟုတ္လား၊ ဒီေကာင္ ေက်ာင္းေရာက္ၿပီ ဆုိကတည္းက ငိုတာ ခုထက္ထိ မတိတ္ဘူးကြ။ ဒီေကာင္မွာ အငို ေတြ အမ်ားႀကီးပါလာတယ္။ သူတစ္ေယာက္တည္း ငိုေနလုိ႔ကေတာ့ ကုန္မွာမဟုတ္ဘူး။ မင္းတုိ႔ပါ ဝုိင္းၿပီး ငိုေပးလုိက္ၾကစမ္းကြာ။ ဒါမွ သူ႔အငုိေတြ ျမန္ျမန္ကုန္မွာ”
က်န္တဲ့ေကာင္ေတြကလည္း သေဘာေပါက္ျမန္လုိက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ တစ္တန္းလုံး မ်က္စိကုိ လက္ဖမုိးႏွင့္ပြတ္ၿပီး တအီးအီး ငုိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လုိက္ၾကသည္မွာ ကၽြက္ကၽြက္ညံသြားပါေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အသံထြက္ေအာင္ ရယ္ေနမိပါသည္။ ဟုိခ်ာတိတ္က သူ႔ေဘးက ကေလးေတြကိုၾကည့္ၿပီး ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ တိတ္သြားေတာ့ ပုိ၍ပင္ ရယ္မိပါသည္။ ကုိဉာဏ္စိန္က…
“ဟုိး… ေတာ္ၿပီ အငုိေတြ ကုန္သြားၿပီ” ဟု လက္တားၿပီး ေအာလုိက္ေတာ့ ကေလးေတြက တဝါးဝါး ရယ္ေမာၿပီး အငိုရပ္သြားၾကပါသည္။
ဟုိအေကာင္လည္း ကေယာင္ကတမ္း အငိုရပ္သြားၿပီး က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္ျဖစ္ေနပါသည္။
ကိုဉာဏ္စိန္ကေတာ့ သူ႔ကုိလွည့္လုိ႔မွ်ပင္ မၾကည့္ေတာ့ဘဲ သူ႔ဘာသာ အ႐ုပ္ေတြေရးလုိက္ ပုံျပင္ကုိ ေျပာလုိက္ လုပ္ေနျပန္ပါသည္။ ဟုိငနဲကေလးကလည္း သူေျပာေနသည့္ ပုံျပင္ကုိ နားေထာင္သလုိလုိလုပ္လုိက္၊ အ႐ုပ္ေတြကုိၾကည့္လုိက္ လုပ္ေနပါသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး သတိရလိုက္ျပန္သည္မသိ။ အီခနဲ ငိုလုိက္ျပန္ပါသည္။ ကုိဉာဏ္စိန္က…
“ဟ… အငိုေတြ မကုန္ေသးဘူးကြ၊ က်န္ေသးတယ္”
ကုိဉာဏ္စိန္ စကားဆုံးေအာင္ပင္ မေျပာလုိက္ရပါ။ တစ္တန္းလုံး တေပ်ာ္တပါးႀကီး ဝုိင္းဝန္းၿပီး ငိုခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လုိက္ၾကျပန္သည္။ သူတုိ႔တစ္ေတြက သည္လုိ ငုိလုိက္ရျခင္းကိုပင္ အရသာေတြ႔ေနၾကပုံ ေပၚေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူတုိ႔ကုိၾကည့္ၿပီး ရယ္လုိ႔သာ ေနရပါေတာ့သည္။
ဟုိငနဲေလးလည္း မငုိဝံ့ေတာ့ေလာက္ေအာင္ပင္ ျဖစ္သြားပါသည္။ ကုိဉာဏ္စိန္၏ စကားႏွင့္ဆုိလွ်င္ေတာ့ “အငို”ေတြ ကုန္သြားၿပီေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္သည္ အထက္တြင္ ေျပာျပခဲ့သည့္အတုိင္း တကၠသိုလ္က ဆရာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိကေလးငယ္ျပႆနာကိုၾကည့္ၿပီး ေခါင္းေျခာက္လုိက္သည္မွာ မေျပာတတ္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ “ဒီကေလးကုိ အငုိတိတ္ေအာင္ လုပ္ပါ၊ မလုပ္ႏုိင္ရင္ မင္းကုိသတ္မယ္” ဟု ဆုိလာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ေသဖုိ႔သာလွ်င္ ရွိပါသည္။ ဘာမွ် တတ္ႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါ။
ေက်ာင္းဆင္းလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကုိဉာဏ္စိန္ ဘုရားဘက္သုိ႔ ထြက္လာၾကေတာ့…
“ကုိဉာဏ္စိန္ ခင္ဗ်ားေတာ္တယ္ဗ်၊ ဟုိေကာင္ အငုိတိတ္သြားေအာင္လုပ္ႏုိင္တာ သိပ္သေဘာက်တာပဲ။ က်ဳပ္ဆုိရင္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ေရာက္ေနမွာ”
“ဒီလုိပဲေလဗ်ာ… သင့္သလုိ ၾကည့္တြယ္လုိက္ရတာပဲ”
သူကေတာ့ သည္လုိပဲ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေျပာပါသည္။ တကယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အဖုိ႔ ခပ္ေပါ့ေပါ့ကိစၥ လုံးဝ မဟုတ္ပါ။ ေၾကာက္စရာ ဧရာမကိစၥႀကီး ျဖစ္ေနတာ အမွန္ပါ။
ကၽြန္ေတာ့္အဖုိ႔ သူငယ္တန္းသင္ၾကားမႈကုိ စိတ္ဝင္စားေနပါၿပီ။ တစိမ့္စိမ့္ေတြးၿပီး လန္႔ေနသေလာက္ အထင္ႀကီးေနမိပါၿပီ။
ေနာက္တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ့ ဟုိခ်ာတိတ္ကုိ သတိထားၿပီး ၾကည့္လုိက္မိပါသည္။ ငိုေတာ့ ငိုထားဟန္ တူပါသည္။ သူ႔အဘြားကိုေတာ့ မေတြ႔ရပါ။ ကြယ္ရာေထာင့္ တစ္ေနရာရာတြင္ တစိုးရိမ္ရိမ္ ေစာင့္ေနလိမ့္ဦးမည္ ထင္ပါသည္။
ကုိဉာဏ္စိန္၏ သင္ခန္းစာကေတာ့ တစ္ဆင့္တက္သြားပါၿပီ။
သ႔ူအမူအရာက ျမဴးျမဴးရႊင္ရႊင္၊ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ၊ ေပ်ာ္စရာႀကီး။ အသံကလည္း ၾကည္ၾကည္ခ်ိဳခ်ိဳ။
“ကဲ… ဒီေန႔ေတာ့ မင္းတုိ႔ကုိ ဆီးသီးေကၽြးမယ္။ ဆီးသီးစားၾကမလားေဟ့”
“စားမယ္”
တစ္အုပ္ႀကီး ေအာ္ၿပီး ေျဖလုိက္ေသာအသံ။
“ဆီးသီးစားခ်င္တဲ့သူ လက္ညႇိဳးေထာင္”
တစ္တန္းလုံး လက္ေထာင္ၾကပါသည္။ ဟုိခ်ာတိတ္ကုိ သတိထားၿပီး ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူမ်ားလုိ လက္မေထာင္ပါ။ ကုိယ္ကုိ ေရွ႕ခပ္ကိုင္းကုိင္းၫြတ္ၿပီး ပါးစပ္ေဟာင္းေလာင္းႏွင့္ ကုိဉာဏ္စိန္ကုိ ေမာ့ၾကည့္ ေနပါသည္။ ဆီးသီး တကယ္ေကၽြးမွာလား ဟု စဥ္းစားေနပုံရပါသည္။ သူသာမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကုိဉာဏ္စိန္ကုိ ဘာေတြ အႀကံအဖန္လုပ္ဦးမလဲ ဟု ေတြးေနမိပါသည္။ ဘယ္လုိမွ မွန္းလုိ႔မရ႐ုိးအမွန္ပါ။
ကုိဉာဏ္စိန္ အလုပ္စပါၿပီ။
သင္ပုန္းေပၚတြင္ လိေမၼာ္သီးေလာက္ “ဝ” လုံးတစ္ခုကုိ ဝုိင္းစက္ေနေအာင္ ေရးလုိက္ပါသည္။ ထုိ “ဝ” လုံး ေပၚတြင္ အညႇာကေလးတစ္ခ်က္ တပ္လုိက္ပါသည္။
“ကဲ… ေဟာဒီမွာ ဆီးသီးတစ္လုံး ဘယ္သူ အလ်င္စားမလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္စားမယ္၊ ကၽြန္မစားမယ္” ဟူေသာ အသံမ်ား ညံသြားပါသည္။
“ဟုတ္ၿပီ … မင္းက အငယ္ဆုံးမုိ႔ မင္းကုိ အရင္ေကၽြးမယ္။ ေရာ့… စားစမ္း”
ဟုေျပာၿပီး သင္ပုန္းေပၚက ဆီးသီး႐ုပ္ကုိ လက္ႏွင့္ယူခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍ ခပ္ငယ္ငယ္ကေလး တစ္ေယာက္ကို လွမ္းပစ္ေပးလုိက္ပါသည္။ ထုိကေလးက ဆီးသီးကို ဖမ္းယူေလဟန္ေဆာင္၍ ပါးစပ္ထဲထည့္လုိက္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး “ႁမြမ္ႁမြမ္” ႏွင့္ စားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပါသည္။ တစ္တန္းလုံး တဝါးဝါး ရယ္ၾကပါသည္။
“ကၽြန္ေတာ္လည္း စားဦးမယ္” “ကၽြန္မကိုလည္း ေပးပါဦး” စေသာ အလုအယက္ ေတာင္းဆုိသံမ်ားမွာ ဆူေနပါသည္။ ကုိဉာဏ္စိန္က ဆီးသီးေတြကုိ ေရးလုိက္၊ ပစ္ေပးလိုက္ တႁမြမ္ႁမြမ္ႏွင့္ စားလုိက္ၾကႏွင့္ တကယ့္ ေပ်ာ္စရာႀကီးပါပဲ။
“ခ်ိဳရဲ႕လားေဟ့”
“ခ်ိဳတယ္ဆရာ”
“ကဲ… ဟုိအေကာင္လည္း အငုိေတြ ကုန္သြားၿပီ။ မင္းလည္း တစ္လုံးစားလုိက္ဦး”
ကုိဉာဏ္စိန္က ဆီးသီးတစ္လုံးကုိ ေကာက္ေရးလုိက္ၿပီး ဟုိခ်ာတိတ္ကုိ လွမ္းပစ္ေပးလုိက္ေယာင္ ျပဳလိုက္ပါသည္။
ခ်ာတိတ္က ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနေသး၍ ဘာမွမလုပ္ပါ။
“သူက မစားခ်င္ေသးဘူးတဲ့၊ မင္းက ယူစားလုိက္စမ္းကြာ” ဟု ေဘးက ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေျပာလုိက္ေတာ့ ထုိကေလးကလည္း အလြယ္တကူပင္ ေကာက္စားခ်င္ေယာင္ေဆာင္လုိက္ပါသည္။
သင္ပုန္းေပၚတြင္လည္း ဆီးသီးေတြ ျပည့္ေနပါၿပီ။ သင္ပုန္းကို ဖ်က္လုိက္ပါသည္။ ဆီးသီးအသစ္တစ္လုံးကုိ ေရးလုိက္ပါသည္။ ဝုိင္းဝုိင္းစက္စက္ မဟုတ္ပါ။ ဘဲဥပုံလုိလုိ ရွည္ေမ်ာေမ်ာ ျဖစ္ပါသည္။
“ဒီဆီးသီးက မဝုိင္းဘူး၊ အခ်ဥ္မ်ိဳးကြ၊ ေရာ့ စားၾကည့္စမ္း မခ်ဥ္ဘူးလား”
ကေလးတစ္ေယာက္ကုိ လွမ္းေပးလိုက္ေတာ့ စားခ်င္ေယာင္ေဆာင္၊ ႐ႈံ႕မဲ့ၿပီးမွ …
“ခ်ဥ္တယ္ဆရာ” ဆုိေတာ့ အားလုံးက သေဘာက်ၿပီး ရယ္ၾကပါသည္။
ဤသုိ႔ ဆီးသီးပိန္ပိန္ေတြ၊ ႐ႈံ႕႐ႈံ႕ေတြ၊ ရွည္ရွည္ေတြေရးၿပီး ပစ္ေပးလုိက္လွ်င္ ကေလးေတြက ခ်ဥ္တယ္ဆရာ ဟု ေျပာၾကပါသည္။ ဝုိင္းဝုိင္းစက္စက္ဆီးသီးကို ေရးေပးလုိက္လွ်င္ ခ်ိဳတယ္ ဟု ေျပာၾကပါသည္။
ကေလးေတြ ဆီးသီးစားတမ္း ကစားရသည္ကုိ ေပ်ာ္ေနၾကသည္မွာေတာ့ အမွန္ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ျပတုိက္ရွိရာဘက္ကုိ ထြက္လာၾကေတာ့…
“ဟုိခ်ာတိတ္ ဒီေန႔ေတာ့ မငိုေတာ့ဘူးဗ်”
“သူ႔အဘြားကို မျမင္ရေတာ့လုိ႔ေပါ့ဗ်ာ။ အိမ္က လူႀကီးတစ္ေယာက္ေယာက္ပါလာရင္ ဒီလုိပဲ ငုိေနတတ္ ၾကတယ္ဗ်။ သူႀကီးေတြမပါရင္ ခဏပါပဲ။ ကေလးေတြပဲဗ်ာ၊ ခဏရွိေတာ့ သူတုိ႔ကေလးခ်င္း ကစားၾက၊ သူမ်ား ကစားတာကုိ ၾကည့္ၾကနဲ႔ပဲ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ခက္ေနတာက လူႀကီးေတြဗ်။ အထူးသျဖင့္ အဘြားေတြက အဆုိးဆုံးပဲ။ “ယာဖ်က္ေတာ့ သခြား၊ ေျမးဖ်က္ေတာ့ အဘြား” ဆုိသလုိေပါ့ဗ်ာ။ အဘြားႀကီးေတြ ဆုိေတာ့ ေျမးကိုဖ်က္ဖုိ႔ကလြဲလို႔ တျခားအလုပ္ကလည္း မည္မည္ရရ မရွိေတာ့ဘူး မဟုတ္လား”
“ဆရာကုိ ဘာမွ လာၿပီးဆရာမလုပ္တာ၊ ၾသဇာမေပးတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ”
“အမယ္… အဲဒါမ်ိဳးလည္း တစ္ခါတေလ ရွိေသးသဗ်။ သူတုိ႔ကေလး၊ သူတုိ႔ေျမးကို ေရွ႕တန္း ဆရာနဲ႔နီးနီး ထားခ်င္ၾကတာေတြေပါ့။ ကေလးေတြမွာ အရပ္အေမာင္းက တူတာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္က အရပ္နိမ့္တဲ့ ကေလးေတြကုိ ေရွ႕က၊ နည္းနည္းျမင့္တာေတြကို ေနာက္က၊ အတန္းကို ၾကည့္လုိက္ရင္ ပတၱလားစီထားသလုိ ျဖစ္ေနေစခ်င္တယ္။ အဲဒါ သူတုိ႔ကေလးကို ေရွ႕ထားေပးပါ။ ဘာညာနဲ႔ လာၿပီးေျပာတတ္ၾကတယ္။ “ခင္ဗ်ားတုိ႔ ကေလးကုိလည္း သင္ေပးမွာပါ။ မတတ္မွာ မစုိးရိမ္ပါနဲ႔” လုိ႔ ေျပာယူရတယ္။ သူငယ္တန္းမွာ လူႀကီးေတြ အကဲအပါဆုံးေပါ့ဗ်ာ။ ဟုိဘက္အထက္တန္းေတြ ေရာက္ေတာ့လည္း ဂ႐ုစိုက္ မေနေတာ့ျပန္ဘူး။ ရယ္စရာလည္း အေကာင္းသား။ ဒီေတာ့ သူငယ္တန္းဟာ မိဘနဲ႔ ျပႆနာအႀကံဳဆုံးေပါ့ဗ်ာ”
“သူတုိ႔သားသမီးကုိ ႐ုိက္တာ ျပဳတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ျပႆနာႀကံဳၾကရမယ္ ထင္တယ္”
“တစ္ခါတေလလည္း ႀကံဳရတာေပါ့ဗ်ာ။ နည္းေတာ့နည္းပါတယ္။ ဒီေနရာမွာေတာ့ ကုိင္တြယ္တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမအေပၚမွာလည္း မူတည္တတ္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ကပဲ ခင္ဗ်ားလူ ထြန္းေရႊႀကီး သူ႔သားကုိ ေက်ာင္းလာအပ္ သြားပါေကာ။ သူေျပာသြားလုိက္ပုံကေတာ့ က်ဳပ္မွာ ရယ္ေတာင္ရယ္ေနရေသးတယ္။ “သူငယ္ခ်င္းေရ” တဲ့။ “ကဲ… ငါ့သားကို မင္းဆီ အပ္ခဲ့ၿပီ၊ လိမၼာေအာင္သာ ၾကည့္တြယ္ေပေတာ့ကြာ၊ သူမ်ားေတြကေတာ့ မက်ိဳးမပဲ့ရင္ၿပီးေရာ၊ ႐ုိက္ပါဆရာလု႔ိ ေျပာတာပဲ။ ငါ့သားကုိေတာ့ မလိမၼာရင္ ေဆာ္သာေဆာ္ကြာ၊ မေတာ္တဆ ေသသြားရင္ေတာ့ အလြမ္းေျပၾကည့္လုိ႔ရေအာင္ လြယ္အိတ္ကေလးကိုေတာ့ ျပန္ပုိ႔လုိက္ပါကြာ” တဲ့ေလ”
ကၽြန္ေတာ္က ရယ္လိုက္မိပါသည္။
မူလတန္း၊ အထူးသျဖင့္ သူငယ္တန္းသင္ရေသာ ဆရာ၊ ဆရာမတုိ႔၏ ဘဝကုိ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ စိတ္ဝင္စား ေနမိပါသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေသာအခါ သင္ခန္းစာ ေနာက္တစ္ဆင့္ တက္သြားသည္ကုိ ေတြ႔ရျပန္ ပါသည္။
“ဒီေန႔ေတာ့ မင္းတုိ႔က ဆီးသီးေရာင္းၾက၊ ငါကဝယ္မယ္၊ ဆီးသီးငါးလုံးကို တစ္မတ္ေပးမယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆီးသီး အခ်ဥ္ေတြကို မဝယ္ဘူး”
ဝလုံးကုိ ဝုိင္းဝုိင္းေရးတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္လုိက္ပါၿပီ။
“ေနာက္ၿပီး ေဟာဒီလုိ ေဟာဒီလုိ ေရးတဲ့ ဆီးသီးကို မဝယ္ဘူး။ အဲဒီဆီးသီးမ်ိဳးေတြက အပုပ္ေတြ”
သူက သင္ပုန္းေပၚတြင္ လက္ဝဲရစ္ ေရးျပလုိက္ပါသည္။ ထုိမွ် မကေသးပါ။ “ဒီလုိ ေရးရမယ္” ဟု ကေလးမ်ားကို ေက်ာခုိင္းၿပီးလွ်င္ လက္ကုိ လက္ယာရစ္ၿပီး အထပ္ထပ္ ေဝ့ျပပါသည္။
“ဘယ္လုိ၊ ဘယ္လုိေရးမလဲ”
“ဒီလုိ ဒီလုိ ေရးရမယ္”
ကေလးေတြကလည္း သူတုိ႔လက္ကုိ လက္ယာရစ္ ေဝွ႔ယမ္းၿပီး ေအာ္ၾကပါသည္။
“ဘယ္လုိေရးရင္ ဆီးသီးအပုပ္လဲ”
“ဒီလုိ ဒီလုိေရးရင္ ဆီးသီးအပုပ္”
လက္ေတြကို လက္ဝဲရစ္ ေဝွ႔ျပၾကပါသည္။
လက္ယာရစ္ေရးျခင္းကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေဝွ႔ယမ္းေလ့က်င့္ၾကေစၿပီးေနာက္ ဆီးသီးေတြေရးၾကရန္ ခုိင္းလိုက္ ပါသည္။ ကေလးေတြကလည္း သူတုိ႔သင္ပုန္းကေလးမ်ားတြင္ အားႀကိဳးမာန္တက္ ေရးေနၾကပါသည္။
ဝလုံးကို လက္ယာရစ္ေရးၾကေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးလုိက္သည္ မွန္ေသာ္လည္း တကယ္ လက္ေတြ႔အားျဖင့္ ေရးသည္ မေရးသည္ကုိ ဆရာကုိဉာဏ္စိန္ လုိက္ၿပီး စစ္ေနႏုိင္သည္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ဘယ္လုိမ်ား သိႏုိင္ပါ့မလဲ ဟု ကၽြန္ေတာ္ စိတ္တြင္ ေတြးေနမိပါသည္။
“ေဟာဒီမယ္ဆရာ၊ သူက ဆီးသီးကို ေဟာဒီလုိ ေဟာဒီလုိႀကီး ေရးေနတယ္၊ သူ႔ဆီးသီးက အပုပ္ႀကီးဆရာ”
ကေလးတစ္ေယာက္က လက္ကုိ လက္ဝဲရစ္ေဝွ႔ျပၿပီး လွမ္းတုိင္လုိက္ပါသည္။ အတုိင္ခံရေသာ ကေလးက ခ်က္ခ်င္းဖ်က္ပစ္ၿပီး “ဒီလုိ ဒီလုိ ေရးတယ္ဆရာ” ဟု လက္ယာရစ္ ေဝွ႔ယမ္းၿပီး ျပလုိက္ပါသည္။
အင္း… သည္လုိေတာ့လည္း သူ႔ဟာသူ ျပႆနာရွင္းသြားသားပဲ ဟု ေအာက္ေမ့လုိက္ပါသည္။
ဆီးသီးငါးလုံးစီ ေရးၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္စီလာၿပီး ျပၾကပါသည္။ ကိုဉာဏ္စိန္က ဆီးသီးေတြကိုၾကည့္ၿပီး ဟုိအလုံးက ပိန္တယ္။ ဒီအလုံးက မဝုိင္းဘူး။ ေနာက္ကို အဲဒီေလာက္ခ်ဥ္ရင္ မဝယ္ဘူး။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဝယ္လုိက္မယ္ စသည္ျဖင့္ ေျပာၿပီး ေျမျဖဴႏွင့္ အမွန္ျခစ္ေပးလုိက္ပါသည္။ ကေလးေတြ ဝမ္းသာအားရ ျပန္သြားၾကပါသည္။
အငိုသန္ေသာခ်ာတိတ္ကလည္း ဆီးသီးငါးလုံးေရးၿပီး ေရာက္လာပါသည္။ ကုိဉာဏ္စိန္က သူ႔သင္ပုန္းကုိ ယူၾကည့္လုိက္ၿပီး …
“အံမယ္… ဒီေကာင္က လူကငုိေပမယ့္ ဆီးသီးကေတာ့ အခ်ိဳသားပဲ။ ဘယ္ဆုိးလုိ႔လဲကြ” ဟု ခ်ီးမြမ္းၿပီး အမွတ္ေပးလုိက္ပါသည္။
ဟုိခ်ာတိတ္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျပန္ေျပးသြားပါသည္။
ကေလးအားလုံးမွာ သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ ဆီးသီးလာေရာက္ျပေနၾကပါသည္။ ဟုိခ်ာတိတ္က မၾကာခဏ လာၿပီးျပေနသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္…
“အံမာ … ဒီေကာင့္ဆီးပင္က တယ္သီးလုိက္ပါလား ခ်ိဳလည္း ခ်ိဳတယ္ေဟ့”
ခ်ာတိတ္ ေက်ာင္းေပ်ာ္သြားပါေလၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ကုိဉာဏ္စိန္ႏွင့္ တပည့္မ်ား၏ ဆီးသီးေရာင္းပြဲႀကီးကုိၾကည့္ရင္း ေပ်ာ္ေနမိပါသည္။
သုိ႔ႏွင့္ ေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္းထုိးလုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ ကုိယ့္လြယ္အိတ္၊ ပစၥည္း စသည္တုိ႔ကို ကိုယ္စီကုိယ္ငွ သိမ္းၾကယူၾကပါသည္။ သည္အခါတြင္မွ သတိထားၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းခန္း ေဘးနံရံ သစ္သားတန္းတြင္ သံခၽြန္ေတြ႐ုိက္ထားၿပီး ထီး၊ ဦးထုပ္ စသည္တုိ႔ကုိ စနစ္တက် ခ်ိတ္ထားၾကရေၾကာင္းကို ေတြ႔လုိက္ပါသည္။ ထုိထုိေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိ သူတုိ႔တစ္ေတြ ယူၾကၿပီးေနာက္ အားလုံး မတ္တတ္ရပ္ေနၾကရ ပါသည္။
“စာအုပ္ပါဘီလား”
ကုိဉာဏ္စိန္က ေအာ္ေမးလုိက္ပါသည္။
“ပါ ဘာဘီ” ကေလးေတြကေအာ္ၿပီး စာအုပ္ကုိ ေျမႇာက္ျပရပါသည္။
သူတုိ႔အတုိင္ေဖာက္ေအာ္ပုံမွာ ႐ုိး႐ုိးအသံမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ သံခ်ပ္တုိင္သလုိ ခပ္ဆင္ဆင္ပါ။
“ေပတံ … ပါ… ဘီး လား”
“ပါ… ဘာ… ဘီ”
ေက်ာင္းသားတုိ႔တြင္ ပါၿမဲပစၥည္းမ်ားကုိ တစ္ခုစီေအာ္ၿပီး ေမးပါသည္။ အားလုံးေမးၿပီးမွ အငယ္ဆုံးကေလးမ်ား အတန္းမွစ၍ တစ္တန္းစီ တန္းစီၿပီး ထြက္ရပါသည္။
“ခင္ဗ်ားအလုပ္ကလည္း ၿပီးပဲမၿပီးႏုိင္ဘူး၊ တယ္႐ႈပ္ကုိးဗ်ား”
“ဒီလုိပဲ ကုိယ့္လူေရ… ခင္ဗ်ားတုိ႔လုိ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားႀကီးေတြ သင္ရတာမဟုတ္ဘူး။ ကေလးေတြ ဆုိေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းၿပီဆုိရင္ အိမ္ျပန္ခ်င္ေဇာနဲ႔ ဟုိဟာက်န္၊ ဒီဟာေမ့နဲ႔။ ဦးထုပ္ေပ်ာက္ ထီးေပ်ာက္ျဖစ္ရင္ မိဘေတြက ဆရာ့ဆီကုိ လာတုိင္ေတာ့တာဗ်။ ဆရာအထိန္းအသိမ္းညံ့ရာ ေရာက္တာေပါ့ဗ်ာ”
သူက ေျပာရင္းဆုိရင္း ခုံေတြေအာက္သို႔ ငုံ႔ၾကည့္ၿပီး ဟုိဟာရွာသလုိလုိ ဒီဟာရွာသလုိလုိ လုပ္ေနျပန္ေသာေၾကာင့္..
“ဘာရွာေနတာလဲဗ်”
“ဘာေတြမ်ား က်န္ရစ္ခဲ့ေသးသလဲလုိ႔ ရွာရတာေပါ့ဗ်ာ။ ခုနက က်ဳပ္ေအာ္တဲ့စာရင္းထဲမွာ မပါတဲ့ ဂ်င္တုိ႔၊ ေဂၚလီတုိ႔ ဘာတုိ႔ညာတုိ႔ ဆုိတာေတြေပါ့ဗ်ာ။ က်န္ေနရစ္ခဲ့ရင္ သိမ္းထားၿပီး ျပန္ေပးရတာေပါ့။ ကေလးေတြကိုးဗ်။ အမုိက္ကေလးေတြ ဘာသိတတ္ၾကတာ မွတ္လုိ႔”
“ခင္ဗ်ားအခန္းထဲက နံရံသစ္သားတန္းေတြမွာ သံခၽြန္ေလးေတြစီၿပီး ႐ုိက္ထားတာကို ေတြ႔တယ္”
“ေအးဗ်ာ… ထီးေတြ၊ ဦးထုပ္ေတြ၊ လြယ္အိတ္ေတြ စာေရးစားပြဲေပၚမွာ ရွိေနရင္ ႐ႈပ္လြန္းလုိ႔”
“အဲဒီလုိ သံခၽြန္ဖိုးေတြ ဘာေတြက်ေတာ့ ေက်ာင္းက ထုတ္ေပးသလား”
“ဘယ္ေပးလိမ့္မလဲဗ်ာ”
“ခင္ဗ်ားက အိတ္စိုက္ေပါ့”
“မစိုက္ရပါဘူးဗ်ာ၊ ေက်ာင္းသားမိဘေတြထဲက သံဆုိင္ေတြရွိေနတာပဲ။ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ သုံးခ်င္လုိ႔ဆုိၿပီး ႏႈိက္လာခဲ့တာပါပဲ”
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံး ရယ္လိုက္မိၾကပါသည္။
“ဆီးသီးကေတာ့ ဝလုံးအတြက္ လုပ္လုိက္တာေပါ့ေနာ္”
“ဒါေပါ့ဗ်ာ၊ ဆီးသီးကမွ အညႇာတပ္ေနရေသးတယ္။၊ ဝလုံးဆုိေတာ့ ဘာမွလုပ္ဖုိ႔ေတာင္ မလုိေတာ့ဘူးေပါ့။ ဝလုံးေရးၾကရေအာင္ဆုိရင္ ကေလးေတြ ဘယ္မွာေပ်ာ္ေတာ့မလဲ၊ ဆီးသီးေရာင္းၾကရေအာင္ဆုိေတာ့ ခင္ဗ်ားျမင္တဲ့ အတုိင္းပဲ။ လက္မလည္ေအာင္ အမွတ္ေပးေနရတာပဲ မဟုတ္လား။ သူတုိ႔လည္းေပ်ာ္၊ သူတုိ႔ေပ်ာ္ေတာ့ က်ဳပ္လည္း ေပ်ာ္ေပါ့ဗ်ာ”
သူက ေျပာရင္း ရယ္လုိက္ပါသည္။
ထုိေနာက္ ဆယ္ရက္ေလာက္မွာ ဝလုံးေတြခ်ည္း အေရးခုိင္းေနပါသည္။
“ခင္ဗ်ား ဝလုံးသင္ခန္းစာကလည္း ၾကာလွခ်ည္လားဗ်၊ ၿပီးပဲမၿပီးႏုိင္ေတာ့ဘူး”
“ျမန္မာအကၡရာေရးတာမွာ ဝလုံးဟာ အေျခခံပဲဗ်။ ဝလုံးကုိ လက္မေသရင္ လက္ေရးဘယ္ေတာ့မွ မလွဘူး။ လက္ေရးလွဖို႔ဟာ သူငယ္တန္းမွာ က်င့္ရတာဗ်။ ပထမတန္း၊ ဒုတိယတန္းေရာက္သြားရင္ လက္ေရးလွေလ့က်င့္ဖုိ႔ အခ်ိန္မရေတာ့ဘူး။ က်ဳပ္အတန္းက တက္သြားတဲ့ကေလးေတြမွာ လက္ေရးမလွတာ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ လက္ေရးမလွတာကုိေတြ႔ရင္ ခပ္ပ်င္းပ်င္း ခပ္ဖ်င္းဖ်င္း သူငယ္တန္းဆရာနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရလုိ႔သာ ေအာက္ေမ့ေပေရာ့။ က်ဳပ္က အဲဒီလုိ အထက္တန္းဆရာေတြက အထင္ေသးမခံခ်င္ဘူးဗ်”
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္ လက္ေရးအလြန္ညံ့လွေသာ တကၠသိုလ္ကေက်ာင္းသားမ်ားကုိ သြားၿပီးသတိရလုိက္ မိပါသည္။ သူတို႔သည္လည္း ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွ၍ ကုိဉာဏ္စိန္ေျပာသလုိ ခပ္ပ်င္းပ်င္း၊ ခပ္ဖ်င္းဖ်င္း ဆရာ၊ ဆရာမမ်ိဳးႏွင့္ သူငယ္တန္းတြင္ ႀကံဳခဲ့ၾကရလိမ့္မည္ ဟုထင္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ငယ္ဆရာ ဆရာဦးစံေရႊေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေရးအတန္အသင့္ ေကာင္းခဲ့သည္ကုိေတြး၍ ကြယ္လြန္သူဆရာကုိ သတိရ ေက်းဇူးတင္လုိက္မိ ပါသည္။
ကုိဉာဏ္စိန္က ဆက္၍…
“အဲဒီထက္ပိုၿပီး ဂ႐ုစိုက္ရတာက အဆြဲအငင္ပဲဗ်။ အဲဒါေတြက်ရင္ေတာ့ ပုိၿပီး ဂ႐ုစိုက္ရတယ္။ ရရစ္ကုိ အေပၚကစၿပီး ဆြဲတာေတြ၊ သေဝထုိးကုိ အေပၚကစၿပီး ဆြဲတာေတြ အို၊ ကုိ၊ မုိ တုိ႔လုိ စာလုံးေပါင္းေတြမွာ လုံးႀကီးတင္ကုိ အလ်င္စၿပီး ေရးၾကတာမ်ိဳးေတြလုိ အမွားေတြေပါ့ဗ်ာ။ ေသခ်ာျဖည္းျဖည္းေဆးေဆးေရးရင္ေတာ့ မသိသာလွဘူးေပါ့။ လက္ေရးကုိေသာ့ၿပီး ျမန္ျမန္ေရးလုိက္ၿပီဆုိရင္ အဆြဲအငင္ စနစ္မက်တဲ့လက္ေရးဟာ အလြန္ ဖတ္ရတာ ခက္သြားတယ္ဗ်”
ကေလးငယ္၏ တစ္သက္တာအတြက္ကုိ အေျခခံပႏၷက္႐ုိက္လုိက္ရေသာ သူငယ္တန္းဆရာ၏ဘဝႏွင့္ တာဝန္ကုိ အလြန္႐ုိေသလာမိပါသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာတုိင္းျပည္ ပညာေရးစနစ္မ်ားတြင္ သူငယ္တန္းသင္ေသာဆရာကုိ သီးသန္႔အရည္အခ်င္းရွိေစလ်က္ လစာျမင့္ျမင့္ႀကီး ေပးထားၾကသည္ ဟူေသာအခ်က္ကို သေဘာေပါက္လာမိ ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ဆံပင္ညႇပ္ဆရာ ကိုသိန္းေမာင္ႀကီး ေျပာဖူးေသာစကားကုိလည္း သြားၿပီး သတိရလုိက္ မိပါေသးသည္။
“ကေလးေခါင္းဆုိေတာ့ ငယ္တာေၾကာင့္ ဆံပင္ညႇပ္ခကုိ တစ္ဝက္ေပးရတာေတာင္ မ်ားေသးတယ္လုိ႔ ထင္တတ္ၾကေသးတယ္။ ဓားျပတ္သြားမွာ ေၾကာက္ရတာကတစ္မ်ိဳး ငိုတာကတစ္မ်ိဳး၊ ႐ုန္းတာက တစ္မ်ိဳး။”
အင္း… ကုိဉာဏ္စိန္တုိ႔ ကုိသိန္းေမာင္ႀကီးတုိ႔လုပ္ငန္းခ်င္းက ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲလား ဟု ေအာက္ေမ့မိပါသည္။
ဤသုိ႔လွ်င္ ဝလုံးသင္ခန္းစာၿပီးေတာ့ ေနာက္တစ္ဆင့္ တက္လုိက္ျပန္ပါသည္။
သင္ပုန္းေပၚတြင္ က၊ခ၊ဂ၊ဃ၊င ဟူေသာ အကၡရာ ငါးလုံးကုိ ေရးလုိက္ပါသည္။ ၿပီးမွ တစ္တန္းလုံးကို မတ္တတ္အရပ္ခုိင္းလုိက္ပါသည္။
“မင္းနာမည္ ဘယ္သူလဲ”
“ေမာင္ေက်ာ္ျမင့္ပါခင္ဗ်”
လက္ပုိက္ၿပီး ေျဖပါသည္။
“မင္းနာမည္ေကာ”
“ေမာင္ထြန္းစိန္ပါခင္ဗ်”
“ညည္းနာမည္က ဘယ္သူလဲ”
“ေၾကာ့ယဥ္ဝင္းပါရွင့္”
“အံမယ္… တယ္ေကာင္းတဲ့နာမည္ပါလား၊ ကဲ…ကဲ… ညည္းနာမည္ကေကာ”
“မတည္ၾကည္ဝင္းပါရွင့္”
“ဟဲ့… ငါ့တပည့္ေတြနာမည္က ေကာင္းလွခ်ည္လား၊ ညည္းနာမည္ကေကာ”
“နီနီေအးပါရွင့္”
ဤသုိ႔လွ်င္ ေက်ာင္းသားအေတာ္မ်ားမ်ားကုိ နာမည္ေလွ်ာက္ၿပီး ေမးပါသည္။ ၿပီးမွ…
“ကဲ… ၾကည့္စမ္း မင္းတုိ႔အားလုံးမွာ နာမည္ေတြ ရွိၾကတယ္။ နာမည္မရွိတဲ့လူမ်ား ရွိသလားေဟ့”
“မရွိပါဘူးခင္ဗ်”
“ေအး… မင္းတုိ႔အားလုံးမွာ နာမည္ရွိၾကသလုိ သူတုိ႔မွာလည္း နာမည္ရွိတယ္”
သင္ပုန္းေပၚရွိ ကႀကီးခေခြးအကၡရာမ်ားဆီကုိ လက္ညႇိဳးထုိးၿပီး ေျပာလုိက္ပါသည္။
“ညည္းနာမည္က ဘယ္သူလဲ”
“ျဖဴႏွင္းေဝပါဆရာ”
“ေအး… သူ႔နာမည္က ကႀကီးတဲ့၊ မွတ္ထား၊ ၾကားလား၊ ဘယ္သူလဲ”
“ကႀကီးပါ ဆရာ”
“ညည္းနာမည္က ဘယ္သူလဲ”
“သႏၲာၿပံဳးပါဆရာ”
“ေအး… သူ႔နာမည္က ခေကြးတဲ့မွတ္ထား၊ ၾကားလား”
ဤသုိ႔အားျဖင့္ ကႀကီး၊ ခေကြးမ်ားကို မိတ္ဆက္သင္ၾကားေပးသြားပါသည္။ မၾကာမီမွာပင္ သူတုိ႔အားလုံး အကၡရာမ်ားကုိ မွတ္မိသြားၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တကၠသုိလ္ဆရာမ်ားအဖုိ႔ မိမိသက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္မ်ားတြင္ တုိးတက္ျမင့္မားေအာင္ ရွာေဖြ ဖတ္႐ႈၾကရပါသည္။ ႀကံစည္စဥ္းစားၾကသည္မွာ မွန္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ တပည့္မ်ားအား ဘယ္ပုံဘယ္နည္း သင္ၾကား ပုိ႔ခ်ရမည္ ဆုိသည့္ကိစၥအတြက္ကုိေတာ့ မူလတန္း၊ သူငယ္တန္းသင္ၾကားသူ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားေလာက္ ႀကံစည္ အားထုတ္ရသည္ဟု မထင္မိပါ။
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမ်ား ျပန္ဖြင့္ၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္သုိ႔ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေလာက္တြင္ ေတာင္တြင္းႀကီးသုိ႔ ျပန္ေရာက္သြားပါသည္။ ယခင္အတုိင္း ကုိဉာဏ္စိန္၏ သူငယ္တန္းသို႔လည္း ေရာက္သြားျပန္ပါသည္။
ကေလးေတြက စာေတြ အေတာ္ေလး ဖတ္ႏုိင္ေနၾကပါၿပီ။ ေက်ာင္းဆင္းခါနီးေရာက္ေတာ့ ကေလးေတြ သံေပါက္ကဗ်ာ ရြတ္ၾကပါသည္။ ထုိသံေပါက္ေတြကုိ အကုန္လုံး ကၽြန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ဆုိလုိရင္း အဓိပၸာယ္ အခ်ိဳ႕ကုိေတာ့ သတိရေနပါေသးသည္။ အိပ္ရာဝင္ ေျခေဆးရမည္။ ဘုရားကန္ေတာ့၊ မိဘကန္ေတာ့ ဆုိတာေတြလည္း ပါပါသည္။ ထုိထုိေသာ လိမၼာေရးျခားရွိေစမည့္ကိစၥမ်ားအျပင္ (ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္) “အလွဴေပးေၾကာင္း၊ ထမင္းေရာင္း၊ ေတာင္းႀကီးကိုသာ ကန္ပစ္ပါ” ဆုိတာလည္း ပါေနပါသည္။ စကားလုံးကေတာ့ တိတိက်က် မွန္ခ်င္မွ မွန္ပါမည္။ ကေလးမ်ားမွာ သံေပါက္ကုိ ဆုိၾကရာတြင္ ပါးစပ္က ဆုိ႐ုံသာမဟုတ္။ ကိုယ္ဟန္အမူအရာလည္း လုပ္ၿပီ?