လြမ္းေမာခဲ႔ရေသာ
ေန႔ရက္မ်ားစြာတို႔သည္
ငါ့အားက်ီစားသန္ႀကေလသည္။
ခံစားရေသာ ငါကိုယ္တိုင္ကမူ
ထိုေဝဒနာ၏ ႏွိပ္စက္မႈေႀကာင့္
ပင္ပန္းဆင္းရဲႀကီလွေပ၏။
ဆည္းဆာခ်ိန္၏အလင္းသည္
တစ္ေန႔တာအား ေနာက္ဆံုး
ႏႈတ္ဆက္ဟန္ျဖင့္ အစြမ္းကုန္
အလင္းဓါတ္ေပးသြားခဲ႕ေသး၏။
သူ၏အလင္းအား
ငါ့ကိုယ္ခႏၲာေပၚအား ထိုးက်ေစေသာအခါ
သက္ဆိုင္ခဲ႔ဖူးသူအား
သတိရမိသည္။
ဤသို႔အခါမ်ားတြင္
ဆုပ္ကိုင္ခဲ႕ဖူးေသာ လက္တစ္စံုအား
သတိရတမ္းတ လြမ္းေမာမိပါသည္။
အသံအားျပန္လည္ႀကားေယာင္မိသလို
အေတြ႔အားလည္း ျပန္လည္ေတာင့္တမိပါ၏။
ယခုအခါ၌ ငါ့ႏွလံုးသားကား
ဟင္းလင္းျပင္ပမာ ရွိေနရပါေတာ့သည္။
source
Author>>>
