Steemit members အားလံုး မဂၤလာပါရွင္။
သူမ်ားေတြရဲ႕ အလြမ္းpostေလးေတြ ဖတ္မိေတာ႔မွ မဆီမဆိုင္ ကိုယ္လည္း လြမ္းသလိုလို သတိရသလိုလို ခံစားမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔က သူတို႔ သက္ဆိုင္သူကို လြမ္းၾကတယ္။ အလြမ္းကေန ခံစားခ်က္ေတြ ျဖစ္လို႔ စာအျဖစ္ ခ်ေရးထားၾကတယ္။ ကိုယ္ေရာ ဘယ္သူ႔ကို လြမ္းတာလဲ။ သူမ်ားေတြ ေရးထားတဲ့ အလြမ္းpostေတြ ဖတ္တိုင္း ကိုယ္လည္း ဝမ္းနည္းသလို လြမ္းသလိုလို ျဖစ္မိတာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ကိုယ့္မွာလည္း လြမ္းစရာ သက္ဆိုင္သူ မရွိဘဲနဲ႔မ်ား ဘာလို႔ လြမ္းသလိုလို သတိရသလိုလို ျဖစ္မိတာ ဘာေၾကာင့္လဲ ျပန္ဆန္းစစ္ ၾကည္႔မိေတာ႔မွ ဒီခ်ိန္ထိ တစ္ေယာက္တည္း ေနလာတာ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မလြမ္းဘူး၊သတိမရဘူးလို႔ ထင္ထားပင္မယ္႔ တစ္ေယာက္ေသာသူကိုေတာ႔ လြမ္းသား။ သူက ခ်စ္သူလည္း မဟုတ္ခ႔ဲဖူးပင္မယ္႔ ဘဝမွာ ျပန္ဆုံဖို႔ အေတာင္းတဆုံးသူ။ သူနဲ႔ေဝးကြာသြားတာ ႏွစ္ေပါင္းမနည္းေတာ႔ ။
သူ႔ကို စေတြ႔ခ်ိန္က သစ္ရြက္လႈပ္ရင္ေတာင္ စိတ္ကစားတက္တ႔ဲ အရြယ္၊ ဘဝရဲ႕ ေျခလွမ္းစဖို႔တြက္ ကိုယ္က အေကာင္းဆံုး ေရြးခ်ယ္နိုင္ရဖို႔ ၾကိဳးစားေနရတ႔ဲ အရြယ္၊ ဒီလိုအရြယ္မွာ စိတ္ကစားျပီး လမ္းေၾကာင္းေလး တစ္ခ်က္လြဲလိုက္တာနဲ႔ ဘဝက ေျပာင္းလဲသြားနိုင္တယ္ ဆိုတာ သူမ်ားေတြ သိလားမသိလားေတာ႔ မသိ၊ ကိုယ္ကေတာ့ သိေနခ႔ဲတာ။ ဘာလို႔ဆို ငယ္ငယ္က ဘဝမွာ အာလုံးက ေခ်ာေမြ႕ေနတာ မဟုတ္ေတာ့ စိတ္ကစားေနဖို႔ထက္ ဘဝေပးအသိက ပိုလို႔မ်ားေန ဒီအေၾကာင္းေတြေၾကာင္႔နဲ႔ပဲ အခုခ်ိန္ထိ သူနဲ႔ ကိုယ္ ျပန္မဆုံ ျဖစ္ခ႔ဲတာေပါ႔။ ကံတရားတို႔႔ ဖူးစာမပါတာလို႔ပဲ ေျပာရမွာေပါ႔ေနာ္။
သူန႔ဲ စေတြ႔ခ်ိန္က အရမ္းကို ေပ်ာ္ခ႔ဲဖူးတာ အမွန္ပါ။ ေက်ာင္းစာကို အေလးေပးေနရတာမို႔ အေပ်ာ္ေတြကို သိုဝွက္ထားခ႔ဲမိတာ အမွန္။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ ကိုိုယ္မို႔ သူငယ္ခ်င္း ဆိုတဲ့စည္းေလးကို သူ႔ဘက္က မေဖာက္ဖ်က္လာေအာင္ ကိုယ္ကပဲ တားခ႔ဲမိတာ အမွန္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အခုေန သူ႔ကိုလြမ္းတာ ကိုယ္႔အပစ္နဲ႔ကိုယ္ေပါ႔ေနာ္။ သူက တကယ္ကို ရုိးသားျပီး ေအးေဆးလြန္းတာမို႔ ကိုယ့္ဘက္က တားဆီးထားတ႔ဲ စည္းေလးကို မေဖာက္ဖ်က္ခ႔ဲ။ ကိုယ့္အေပၚေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ အျဖစ္သာ ရပ္တည္ေပးခ႔ဲတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ဆႏၵေတြကို အလိုက္တသိသာ ျဖည္႔ဆည္းေပးခ႔ဲ။ ေက်ာင္းစာကိုသာ အေလးေပးေနေသာ ကိုယ့္ကို စိတ္မကြပ္ခ႔ဲ က်ဴရွင္ျပန္တိုင္း စက္ဘီးေလးနဲ႔ သူလိုက္ပို႔ၿမဲ သူ႔အိမ္နဲ႔ ကိုယ္႔အိမ္က ေတာင္နဲ႔ေျမာက္၊ က်ဴရွင္လႊတ္လို႔ ကိုယ္လည္း ေက်ာင္းသူ သူလည္း ေက်ာင္းသား ၊မိုးကခ်ဳပ္ေနတာေတာင္ သူ႔အိမ္သူမျပန္ ကိုယ့္ကိုအရင္ ျပန္လိုက္ပို႔ျမဲ သူလိုက္ပို႔တိုင္း စက္ဘီးေနာက္က ထိုင္စီးရင္း ရင္ခုန္မႈနဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ သူမျမင္ေအာင္ ကိုယ္ဟန္ေဆာင္ထားခ႔ဲရတာ အေမာပါ။
ဒီလိုနဲ႔ သူနဲ႔ကိုယ္ စာေမးပြဲေတြ ၿပီးေတာ႔ ျပန္မဆုံ ျဖစ္ခဲ့။ ကိုယ္ထင္ထားတာက တစ္ၿမိဳ႕တည္းေနတာမို႔ သူေနတ႔ဲေနရာသာ ကိုယ္အတိအက် မသိတာ ကိုယ္ေနတဲ့ေနရာ သူသိတာမို႔ အခုလို ျပန္မဆုံ ျဖစ္လိမ္႔ဘူး ေတြးကို မေတြးခ႔ဲမိတာ ကိုယ္႔အမွားပါ။ သူလည္း ကိုယ္ရွိတ႔ဲ အရပ္ကို ေပၚမလာ ကိုယ္လည္း သူရွိတ႔ဲ အရပ္ကို မသြားႏိုင္နဲ႔။ ႏွစ္ေယာက္သား ေဝးမယ္႔ကံ ပါလာတယ္ပဲ ေျပာရမလားပဲ။ ကိုယ္စားေမးပြဲေအာင္ေတာ႔ တကၠသိုလ္တက္ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသ သြားသြား သူ႔ကို ရွာမိ ေရာင္လို႔ေတာင္ မဆုံျဖစ္ သူ႔အေၾကာင္းေတြလည္း မၾကားရ တစ္ျခားသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လည္း အဆက္အသြယ္က ျပတ္သြားေတာ႔ သူဒီျမိဳ႕မွာေကာ ရွိေသးရဲ႕လား ဆိုတာ မသိ။ ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္လာလိုက္တာ သူ႔ကို လြမ္းလို႔ သတိေတြရေနပင္မယ္႔ ဘဝဆိုတာ ခံစားမႈ ရပ္တည္ေနလို႔မွ မရတာဆိုေတာ့ အလုပ္မွာ နစ္ျမဳပ္ရင္း ဘဝတြက္ပဲ ရွင္သန္လာခ႔ဲမိတာ နွလုံးသား တံခါးကို သူ႔ေၾကာင္႔ပဲ ပိတ္ခ႔ဲမိတယ္ ထင္ပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္မသိ မိသားစုနဲ႔အလုပ္ၾကားမွာသာ ေပ်ာ္ေနခ႔ဲမိတယ္။
အလြမ္းသီခ်င္းေလးေတြ ၾကားတိုင္း အခုလိုအလြမ္း postေတြ ဖတ္မိတိုင္း အလြမ္းရုပ္ရွင္ေတြ ၾကည္႔မိတိုင္းေတာ႔ သူ႔ကိုလြမ္းဆဲပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း အခ်ိန္ကာလ ေျပာင္းလဲသြားျပီမို႔ အခုေန ျပန္ေတြ႕လည္း သူလည္း ေျပာင္းလဲ ေလာက္ေရာေပါ႔။ သူ႔ကေတာ့ ကိုယ့္ကို လြမ္းလား မလြမ္းလားေတာ႔ မသိ ကိုယ္ကေတာ့ အလြမ္းနဲ႔ ပက္သက္တဲ့ တိုက္ဆိုင္မႈေတြ ရွိတိုင္း သူ႔ကို လြမ္းဆဲပါ။ ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ တစ္ဖက္သက္ အလြမ္းပဲ ျဖစ္မွာပါ။ သူေျပာင္းလဲ သြားသည္႔တိုင္ ရုိးသားစြာနဲ႔ ဘဝမွာ တစ္ခါေလာက္ေတာ႔ ျပန္ဆုံခ်င္ပါေသးတယ္ တစ္ခါက ရင္ခုန္ခ႔ဲဖူးေသာ သူငယ္ခ်င္းေလးရယ္။
အာလုံးလည္း အလြမ္းနဲ႔ ကင္းေဝးႏိုင္ၾကပါေစေနာ္။
Author@ayemomo(MSC-051)
Photo by google