10-2-2019 ေန႔ ရတနာပုံသတင္းစာတြင္ ဖတ္လိုက္
ရသည္။ မြန္ျပည္နယ္၊ ေရးၿမိဳ႕၊ ရန္ႀကီးေအာင္
ရပ္ကြက္႐ွိ ေ႐ွးေဟာင္းက်ဳံးႀကီးအတြင္းမွ ငါး
ေကာင္ေရ အေျမာက္အမ်ား ေအာက္စီဂ်င္ျပတ္၍
ေသဆုံးခဲ့ေၾကာင္း ဖတ္လိုက္ရသည္။ ေရနည္းၿပီး
ငါးအေကာင္ေရမ်ားျခင္းႏွင့္ ေရညွိမ်ားေၾကာင့္
ေအာက္စီဂ်င္ျပတ္ကာ ေသဆုံးရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း
ေရးသားေဖာ္ျပထားသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ မႏၱေလးမွာလည္း က်ဳံး ရိွသည္ကို
သိျကမည္ျဖစ္သည္။ မႏၱေလး က်ဳံး အတြင္းမွာ
လည္း ငါးမ်ားေျမာက္မ်ားစြာရိွသည္။ ထိုငါးမ်ား
ကို လြန္ခဲ့ေသာ ၄ ၅ ၆လခန္႔က ေပါင္မုန္႔မ်ားေကြၽး
ခဲ့ၾကသည္။ ထိုငါးစာ ေပါင္မုန္႔ မ်ားကို က်ံဳးေဘး
ပလက္ေဖာင္းေပၚ တြင္ ႂကြတ္ႂကြတ္အိတ္မ်ားျဖင့္
ထည့္ကာ ေရာင္းခ်သူမ်ားရိွသည္။ ထိုသူတို႔
ေရာင္းခ်ေသာ ေပါင္မုန္႔ မ်ားကို ဝယ္၍ ငါးစာ
ေကြၽးရာဝယ္ ေကြၽးသူမ်ားေသာေၾကာင့္ ငါးမ်ားက
ေပါင္မု႔န္မ်ားကို ကုန္ေအာင္မစားနိူင္ေပ။
ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ အတူ လမ္းေလွ်ာက္ လိုက္လာေသာ
တူမမ်ားက သူတို႔စားမကုန္ေသာ ေပါင္မုန္႔၊
မုန္႔ႂကြပ္ႏွင့္ ဘီစကစ္မ်ားကို ငါးေကြၽးရန္
ယူလာၾကသည္။ အခ်ိဳ႕မုန္႔မ်ားမွာ သိမ္းဆည္း
ထားသည္မွာၾကာ၍ ရက္လြန္ေနသည္မ်ားလည္း
ရိွေပမည္။ အဆိုပါ ရက္လြန္ေနေသာ အစာမ်ားကို
စားမိေသာ ငါးမ်ားသည္ ေရာဂါရ၍ေသႏိူင္ေပ
သည္။
ငါးမ်ားမစားေသာ ေပါင္မုန္႔ အစအနမ်ားက
က်ဳံးေရျပင္ေပၚ ေပါေလာေပၚေနေလသည္။
ထိုအျပင္ ငါးမ်ားကိုေကြၽးေသာ ေပါင္မုန္႔
အစအနမ်ားကို ခိုမ်ားက လာေရာက္စားေသာက္
ၾကျပန္သည္။ ထိုအခါ ခိုေတြက တ႐ုန္း႐ုန္း
ငါးေတြက တဝုန္းဝုန္းျဖင့္ က်ံဳး ေဘးမွာ
စည္ကားေနပါေတာ့သည္။ က်ဳံး အတြင္းငါး
မမွ်ားရဟု ေရးသားထားေသာ္လည္း ငါးခိုးဖမ္း
သူမ်ားလည္းရိွေသးသည္။ ၇၃လမ္းဖက္မွ ငါးစာ
ေကြၽးၿပီး ၇၇လမ္းဖက္မွာေတာ့ ငါးမႇ်ားသူမ်ား
ရိွေလသည္။
သို႔ေသာ္ သိ္ပ္မၾကာခင္အခ်ိန္မွာ ငါးေသမ်ားကို
က်ဳံးေဘး လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ျမင္လာခဲ့သည္။
ငါးစာေကြၽးသည့္ေနရာတြင္ က်ံဳးေရမ်ားမွာ
ေနာက္က်ိလာသည္။ ခိုေခ်းမ်ားက
က်ံဳးပလက္ေဖာင္း လမ္းေလွ်ာက္သည့္ေနရာ
မ်ားႏွင့္ စတီးလက္ရမ္းသံပိုက္လုံးမ်ားတြင္
ေပက်ံေနေတာ့သည္။ ၾကာ႐ွည္လာပါလ်ွင္
ငါးမ်ားေသေၾကလာမည္။ ပလက္ေဖာင္းမ်ား
သည္လည္း ခိုေခ်းမ်ားျဖင့္ညစ္ပတ္လာႏူိင္
ေပသည္။
ေနာက္ပိုင္းမၾကာခင္ မႏၱေလး ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္
သာယာဌာနမွ ငါးစာမေကြၽးရန္ က်ဳံးစတီးလက္ရမ္းမ်ားတြင္ စာမ်ားကပ္ထားေလသည္။ ထိုအခါ တူမမ်ားက ငါးစာေကြၽးတာ ငါးေလးေတြ အစာစားရတာေပါ့။သူတို႔လုပ္တာနဲ႔ ငါးေလးေတြ အစာ
မစားရေတာ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ မွာ သူတို႔ကို ေျပာျပရသည္။သမီးတို႔ေကြၽးတာေတြက ငါးေလးေတြရဲ႕
အစာမွမဟုတ္တာ။ သူတို႔စားမိေတာ့ ေရာဂါ
ျဖစ္ၿပီး ေသကုန္တာေပါ့။ သဘာဝအတိုင္း
သူ႔တို႔အစာ သူတို႔႐ွာစာတာက အႏၱရာယ္ကင္း
တယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ တာဝန္ရိွသူေတြက
ငါးေလးေတြမေသေအာင္ အခ်ိန္မီတားၿပီး
သတိေပးတာေပါ့။
”ေအာ္ ဂလိုလား မသိပါဘူး၊ ပလက္ေဖာင္းမွာ
ခိုေခ်းေတြလည္း မရိွေတာ့ဘူးေနာ္”
ေျပာဆိုကာ လွ်ာထုတ္ၿပီး ဇက္ကေလးမ်ားပု
သြားၾကပါေတာ့သည္။
