ေအာင္ေအာင္ သူ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ႏွင့္ပါတ္သက္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ကၽြန္ေတာ့ကို ေျပာျပသည္မွာ ထို မိန္းခေလး ႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးလ်င္ခ်င္းမိုင္တြင္သာ တသက္လံုး အေျခခ် ေနထိုင္ေတာ့ မည့္ အေၾကာင္းျဖစ္ပါသည္။ သူ႔အေနျဖင့္ သူငယ္ ခ်င္းအေပါင္းအသင္းမ်ားက ထိုမိန္းခေလး ၏ ေနာက္ေၾကာင္းကို သိရွိထားသူမ်ား ျဖစ္ၾကသျဖင့္ သူ႔ေမြးရပ္ေျမတြင္ အေျခခ်ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။
ေနာက္ထပ္ေရွ႕ေရး ျဖစ္ေသာ သားသမီးမ်ား ေမြးဖြားလာေသာအခါ အရပ္ ပတ္ဝန္းက်င္ ၏ ေမးေငါ့ စရာ ျဖစ္လာႏိုင္ေသာေၾကာင့္သူ႔ အေနျဖင့္ ထိုမိန္းခေလး ႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးလ်င္ ခ်င္းမိုင္တြင္သာ တသက္လံုး ေနထိုင္သြားရန္ ဆံုးျဖတ္ထားေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့ အေနျဖင့္ လက္ေတြ႕ဘဝ သည္ စိတ္ကူးယဥ္ ထားသည္ႏွင့္ မ်ားစြာကြာျခားေၾကာင္းကို ေအာင္ေအာင္အား မည္သို႔ မွ် ရွင္းျပရန္ မတတ္ႏိုင္ပါ။
သူ႔အေနျဖင့္ ေမြးရပ္ေျမကို စြန္႔ခြာရန္ အထိ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ျဖစ္ေနသျဖင့္ မည္သူ ဘာေျပာေျပာ သူ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္းသာ လိုက္နာသြားရန္ ယတိျပတ္ စြန္႔လြတ္ထားပံုရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ရလ်င္ အားသည္ႏွင့္ ေအာင္ေအာင္ႏွင့္ စကားစျမည္းေျပာျဖစ္ပါသည္။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ ကုမၸဏီ တူေသာ္လည္း လုပ္ရေသာ အလုပ္မွာ မတူပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ျငမ္း အလုပ္ျဖစ္ၿပီး ေအာင္ေအာင္မွာ piping လုပ္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္အ ေဆာင္ေရာက္မွ စကားေျပာျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ အျမင္တြင္ ေအာင္ေအာင္မွာ ျပည့္တန္ဆာ တေယာက္၏ ခ်ဳပ္ကိုင္ခံထားရသူ (ဝါ) အညာမိ ေနသူ တေယာက္အျဖစ္ ျမင္မိပါသည္။ သို႔ေသာ္သူရွင္းျပေသာ သူဘဝေရွးေရး အေၾကာင္းကို နားေထာင္ရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့ တြင္ ဒြိဟ ျဖစ္လာပါေတာ့သည္။
အျခားတဖက္ျဖစ္ေသာ မိန္းခေလး ဘက္ကို ျပန္လည္ ေတြးၾကည့္ ေသာအခါ ျပည့္ တန္ဆာ တေယာက္၏ စကားသည္ အဘယ္မွ်ေလာက္ယံုရမည္နည္း ဟူေသာ ေမးခြန္း ထြက္ေပၚလာသလို ကၽြန္မလို ျပည့္တန္ဆာ တေယာက္အေနျဖင့္ လင္ေကာင္း သားေကာင္ ရႏိုင္ခြင့္ မရွိဘူးလားဟူ ေသာ ေမးခြန္းလည္း ထြက္လာပါသည္။
ထို႔အျပင္ ထို မိန္းခေလး အေနျဖင့္ ေအာင္ေအာင့္ကို တကယ္ခ်စ္လ်င္ သူ႔ဘဝအတြင္းသို႔ ဆြဲ ေခၚရက္မည္ မဟုတ္ဟုလည္း ထင္မိပါသည္။ အျခားတဖက္မွ စဥ္းစားၾကည့္လ်င္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳး အသိုင္းအဝိုင္းမ်ားတြင္ ယ်ဥ္ေက်းမႈအေနျဖင့္ ျပည့္တန္ဆာ ဟူေသာ အလုပ္အကိုင္မွာ အမ်ားလက္ခံႏိုင္စရာ မဟုတ္ေသာ အလုပ္အကိုင္ျဖစ္ပါသည္။
သို႔ေသာ္ ျပည့္ တန္ဆာ အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ေနၾကေသာ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အားလံုး ကၽြန္မေတာ့ ျဖင့္ တခ်ိန္က်ရင္ နာမည္ႀကီး ေၾကးစား ျပည့္တန္ဆာမ တေယာက္ျဖစ္ကို ျဖစ္ရမယ္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖင့္ ထို အလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ေနၾကသူမ်ားမဟုတ္တန္ရာ။ ဘဝေပးအေျခ အေန ေၾကာင့္ သို႔ မဟုတ္ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ထိုအလုပ္ကို မသတီ ေသာ္လည္း ေငြရလြယ္သျဖင္ လုပ္ကိုင္ ေနၾကသူမ်ားဟု ထင္မိပါသည္။ ဤသည္မွာ ကၽြန္ေတာ့ စိတ္တြင္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဒြိဟကို အေကာင္းအျမင္ျဖင့္ ေဖၚျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။
ေအာင္ေအာင္ ႏွင့္ ပါတ္သက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့ အေနျဖင့္ မည္သို႔ မွ် ထင္ျမင္ခ်က္ မေပးလိုပါ။ ကံကို ယိုးမယ္ဖြဲ႕ မည္ေလာ ၾကမၼာ ကို အျပစ္တင္မည္ေလာ။ အာင္ေအာင္ အေနျဖင့္ အခ်စ္၏သူရဲေကာင္း တာဝန္ယူ တတ္သူ လူစြမ္း ေကာင္း တေယာက္ျဖစ္သည္ (သို႔ မဟုတ္ ) မိုက္႐ူးရဲဆန္သူ၊ မိန္းမတေယာက္အတြက္ မိမိ ဘဝကို ေရဆုန္ ေမ်ာလိုက္သူတေယာက္ ျဖစ္သည္ကို ေတာ့ စာဖတ္သူတို႔သာ သင့္ေတာ္သလို ထင္ျမင္ခ်က္ေပးေစခ်င္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့ အေနျဖင့္ ေတာ့ေအာင္ေအာင္အား လက္မထပ္မွီ ေျခာက္လ အလိုတြင္တခါ ေဆးစစ္ရန္ႏွင့္ လက္ထပ္ခါနီး တလအလို ခန္႔တြင္ထပ္မံေဆးစစ္ရန္သာ ၫြန္ၾကားေပးႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ၂၀၀၈ ႏွစ္လယ္ေလာက္တြင္ ေအာင္ေအာင္ စကၤပူကို ေက်ာခိုင္း၍ ခ်င္းမိုင္သို႔ တကယ္ထြက္သြားခဲ့ၿပီျဖစ္ပါသည္။ ဤသည္မွာ ေအာင္ေအာင္ႏွင့္ ပါတ္သက္သမွ် ကၽြန္ေတာ္ၾကံဳဆံုခဲ့ ရေသာ လူ႔သေဘာလူ႔မေနာပင္ျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္ထပ္ ကၽြန္ေတာ္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရေသာ အေပါင္းအသင္း မိတ္ေဆြမ်ားမွာ ယမကာမွီဝဲ တတ္သည့္ အေပါင္းအသင္းမ်ားျဖစ္ပါသည္။ အရက္ကို ကၽြန္ေတာ္ အပါအဝင္ ေယာက္်ားေလး နီးပါးတိုင္း ေသာက္တတ္ပါသည္။ အရက္ေသာက္တတ္သည္မွာ ကိစၥမရွိေသာ္လည္း အရက္မူးလာလ်င္ ျပဳမႈေသာ အျပဳအမႈမ်ား မွာ ျပသနာ ျဖစ္လာတတ္သည္။
ကၽြန္ေတာ္အရက္ေသာက္ရျခင္း ႀကိဳက္၍ ေသာက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မူးယစ္ရီေဝေသာ အရသာက စကားေျပာေကာင္း ေစသလို , စိတ္ျမဴးႂကြေစ၍ သီခ်င္းဆိုလ်င္လည္း စိတ္ခံစားမႈကို အျပည့္ အဝရေစ၍ ျဖစ္ပါသည္။ တနည္းအားျဖင့္ ႀကိဳက္၍ ေသာက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ ေသာ္ ဘယ္ေသာအခါမွ မူးေမွာက္လဲဒီအထိ မေသာက္ပါ။
သတ္မွတ္ခ်ိန္ တခုအထိ ေရာက္သည္ႏွင့္ တနည္း ဆိုရေသာ္ လစ္မစ္ ျပည့္ သည္ႏွင့္ ဆက္မေသာက္ေတာ့ပါ။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ ထပ္မေသာက္၍ စိတ္ဆိုး ေစကာမူ ထည့္ ေပးေသာ အရက္ကို သြန္ပစ္ပါသည္။ သို႔ ေသာ္ကၽြန္ေတာ္ဆက္မေသာက္၍ ကၽြန္ေတာ္ကို စိတ္ဆိုးမည့္သူ သိပ္မရွိပါ။ ကၽြန္ေတာ္မေသာက္၍ သူတို႔ပို ေသာက္ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့ လစ္မစ္မွာ အရက္ေသာက္၍ အခ်ိန္ၾကာလာလ်င္ မ်က္ႏွာမ်ား ထူလာၿပီဟု ခံစားရသည္ ႏွင့္ ငါမူးေနၿပီလားဟူေသာ ဆန္းစစ္မႈ အေတြးကေလး ျဖစ္ေပၚလာပါသည္။ ထိုအေတြးေနာက္တြင္ ငါမမူးေသးဘူး ထပ္ေသာက္လို႔ ရေသးတယ္ ဟူေသာ အေတြး ကပ္ပါလာပါက ကၽြန္ေတာ္ လစ္မစ္ျပည့္ သြားၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ငါထပ္ေသာက္လို႔ ရေသးတယ္ဟူ ေသာ အေတြး ဝင္လာလ်င္ ကၽြန္ေတာ္မူးေနၿပီ ျဖစ္၍ အရက္ေသာက္ျခင္းကို ရပ္လိုက္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္အရက္ေသာက္လ်င္ အျမည္းေကာင္းေကာင္းစားပါသည္။ အျမည္းမပါပဲ အရက္မေသာက္ပါ။ အနည္းဆံုး ေျမပဲေလွာ္ ပဲေၾကာ္ ပန္းသီး စသည္တို႔ တခုမဟုတ္ တခု ျမည္းပါသည္။ တေယာက္တည္း ေသာက္လ်င္လည္း ၾကက္ဥေက်ာ္၊ လက္ဖက္သုပ္၊ ပဲၾကမ္းသုတ္ စသည္တို႔ႏွင့္ ျမည္းပါသည္။ တခါတရံ ဝီစကီ ႏွစ္ပက္ ၏ အျမည္းမွာ ေၾကးအိုးဆီခ်က္ ပြဲႀကီး တပြဲ လည္း ျဖစ္ေနတတ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္မွာ လစ္မစ္ထား၍ ေသာက္သူ ျဖစ္သျဖင့္ အမူးလြန္ျခင္းမရွိပါ။ ထို႔ ေၾကာင့္ အၿမဲတမ္း အမူးသမား ထိန္းသူ ျဖစ္ရပါသည္။ အမူးလြန္ေန၍ တြဲပို႔ ရသူ ၊ ရန္စကားေျပာ၍ စိန္ေခၚသူ ၊ မူးလာလ်င္ သက္မဲ့ ျပစၥည္း ျဖစ္ေသာ အမိႈက္ပံုးမ်ား ၊ အျခားသူမ်ား၏ စက္ဘီးမ်ားကို ေဆာင့္ကန္ဖ်က္ဆီးသူ ၊ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သီးခ်င္းေအာ္ဆိုသူ၊ အေဆာင္မျပန္ခ်င္ဘူးဆို၍ ဂ်ီတိုက္ၿပီး လမ္းေဘး ထိုးအိပ္သူ စသည္ျဖင့္ မ်ားစြာ ၾကံဳဖူးပါသည္။
ထို႔ ေၾကာင့္ ထိုကဲ့သို႔ ေသြးဆိုးသူမ်ားႏွင့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္၍ ေသာက္ပါသည္။ သို႔ ေသာ္မိမိမွာ Supervisor ျဖစ္၍ တခါတရံ အလုပ္သမားမ်ားမွ ဖုန္းေခၚ၍ " ကိုကခ်င္, အစ္ကို႔ေကာင္ေတာ့ မူးၿပီး ရမ္းေနၿပီ လာထိန္းပါအံုး " ဟု ေခၚလ်င္ သြား ေရာက္ထိန္းသိမ္းရပါသည္။ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ကြာ ဟူ၍ ျပစ္ထား၍ မရပါ။
ရဲေရာက္လာ၍ ဖမ္းဆီးခံရလ်င္လည္း မိမိသာ သြားေရာက္ထုတ္ယူရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ အျပင္ ေနာက္ တေန႔ အစည္း အေဝးတြင္ ျမန္မာေကာင္ေတြ မူးၿပီး ေသာင္းက်န္တယ္ဟူ၍ အလုပ္သမားမ်ား အဆူမခံရမွီ မိမိ အရင္ဆံုး အဆူခံ ထိ မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ေမ့ေဖ်ာက္မရေသာ အျဖစ္အပ်က္တခုမွာ ကၽြန္ေတာ့္ ေအာက္တြင္ အလုပ္လုပ္ ေနေသာ ျငမ္းသမား သံုးေယာက္ အမူးလြန္ေန၍ city hall ဟူေသာစကၤပူၿမိဳ႕ ၏ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္အထင္ကရ ေနရာမွ မိမိတို႔ ေနေသာ အေဆာင္အထိ ေခၚယူ လာရေသာ အျဖစ္အပ်က္ျဖစ္ပါသည္။ ႏွစ္ေယာက္မွာ အမူးလြန္ေနေသာ္လည္း သတိရွိေနေသးသည္။ ဒယိမ္းဒယိုင္လမ္း ေလွ်ာက္ႏိုင္ေသးေသာ္လည္းအျခားတေယာက္မွာ လံုးဝေခါင္းမထူ ႏိုင္ေတာ့ၿပီ။
ေခါင္းမထူ ႏိုင္သူတေယာက္ကို ကၽြန္ေတာ္က တရြတ္တိုက္တြဲၿပီး ၁၀ မိနစ္ခန္႔ သြားရေသာ ေျမေအာက္ဘူတာရံုသို႔ ေခၚသြားရပါသည္။ ထို ေခၚင္းမထူ ႏိုင္သူမွာ ေခါင္းသာမထူႏိုင္သည္ ပါးစပ္ကေတာ့ အဆဲမ်ိဳးစံု ျဖစ္ ဗလံုးဗေထြး ဆဲေနပါသည္။ အျခားလမ္းသြားလမ္းလာမ်ား၏ အၾကည့္ မွာ ခံစား၍ မရႏိုင္ပါ။
ကၽြန္ေတာ္ အေနျဖင့္ ထိုအခ်ိန္တြင္ အေငြ႕ပ်ံေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်င္ပါသည္။ ထို ငမူးအားလည္း ေခါင္းမွ ဆံပင္ ေဆာင့္ ဆြဲၿပီး လမ္းေဘး ဓါတ္တိုင္ႏွင့္ သူ႔ေခါင္းကို ကိုင္ေစာင့္ ခ်င္စိတ္မ်ား ကို မနည္း မ်ိဳသိပ္ထားရပါသည္။ ဤတြင္ အဘယ့္ေၾကာင့္ Taxi ငွား၍ မျပန္ပဲ ရထားႏွင့္ ျပန္ရပါသလဲ ဟု ေမးလာလ်င္ ကၽြန္ေတာ့ တြင္အေျဖရွိပါသည္။
ထို အျဖစ္အပ်က္ မတိုင္ခင္ကလည္း အမူးလြန္ေနသူ တေယာက္ကို taxi ျဖင့္ ျပန္ေခၚလာၿပီး ထိုငမူး မွာ taxi ေပၚတြင္ အန္ခ် ေသာေၾကာင့္ ၂၀ တန္ေသာ ခရီကို ေဒါလာ ၁၅၀ ခန္႔ ေပး၍ စီးခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ taxi ကားေမာင္းသမားမွာ လည္း ေဒါသထြက္လိုက္သည္မွာ ေျပာစရာမရွိ။ သူေဒါသထြက္သည္လည္း မွန္ပါသည္။ ေနာက္ လူတင္ေခၚ၍ မရေတာ့။ taxi အတြင္းပိုင္းကို ေရေဆးရေတာ့ မည္။ အနံံ႔အသက္ေပ်ာက္ေအာင္ အေျခာက္ခံရမည္။ အလုပ္အကိုင္ပ်က္ရေတာ့မည္။ ကၽြန္ေတာ့မွာ ထိုကားသမားကို မနည္းပင္ ေတာင္းပန္ခဲ့ရပါသည္။
ဆိုခဲ့သည့္ အတိုင္း ထို ငမူး သံုးေယာက္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ရထားေပၚသို႔ ေရာက္ေအာင္ၾကံေဆာင္ခဲ့ရပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာ ရထားလူအေတာ္က်ပ္ေသာအခ်ိန္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာ ငမူးကို လက္တဖက္က ထိန္းရင္း က်န္လက္တဖက္ကလည္း ရထား လက္တန္းကို ထိန္းထားရပါသည္။
လမ္းတဝက္ခန္႔ ေရာက္လ်င္ ထိုငမူးမွာ ေဂ့ ေဂ႔ ႏွင့္ ေလတက္လာၿပီး အန္ေတာ့မည့္ အရိပ္အေယာင္ျပလာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူအန္လ်င္ အျခားခရီးသည္မ်ား ေပပြကုန္မည္ စိုးသျဖင့္ သူ႔ေခါင္းကို ကၽြန္ေတာ့ ရင္ဘတ္ဖက္သို႔ လွည့္လိုက္ပါသည္။ ထင္သည့္ အတိုင္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ ေပၚသို႔ တေဝါ့ ေဝါ့ ႏွင့္ အန္ခ်ပါေလေတာ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့ ရင္ဘတ္မွ စၿပီး အေရွ႕ပိုင္ ေျခဖ်ားဆံုးထိ အားလံုး နံေဟာင္ေပပြ ကုန္ေတာ့သည္။
ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္။
ျမန္မာလူငယ္မ်ား steemit တြင္ေအာင္ျမင္ၾကပါေစ....
Photos credit; Google Image
Author : Henry Aung ( Kachin )
MSC : 001