တစ္ကယ္ေတ့ာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ကရင္ျပည္နယ္ ျမဝတီ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးဟာ စီးပြား႐ွာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရတာ အရမ္းကိုအဆင္ေျပတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ျမဝတီၿမိဳ႕ကို စေရာက္တဲ့အခ်ိန္တုန္းက ျမဝတီျမိဳ႕ဟာ တစ္အုန္းအုန္း တစ္ဒိုင္းဒိုင္း မတည္မၿငိမ္နဲ႔ အမဲေရာင္နယ္ေျမ ျဖစ္ပါတယ္၊ သို႔ေသာ္ ျပည္သူမ်ားကေတ့ာ ဝမ္းစာ႐ွာေဖြေရးအတြက္ ေန႔စဥ္အသြားအလာ မပ်က္ၾကပါေပ။
ထူျခားတာက ၿမိဳ႕ဝတီၿမိဳ႕မွာက ျမဝတီမွာေမြး ျမဝတီမွာ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ၿမိဳ႕ခံဆိုတာ အရမ္း႐ွားပါတယ္၊ သို႔ေသာ္ ျမဝတီေရာက္မွ အဆင္ေျပလို႔ အေျခခ်ေနထိုင္ၿပီး ႏွစ္႐ွည္လမ်ား ေနထိုင္ရင္းနဲ႔ ၿမိဳ႕ခံျဖစ္သြားတာေတြေတ့ာ ႐ွိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ျမဝတီၿမိဳ႕ဟာ ကရင္ျပည္နယ္ဆိုေပမယ့္လည္း ကရင္လူမ်ိဳးေတြ ေနထိုင္တာလည္းအရမ္း႐ွားပါတယ္၊ လူအေယာက္၁၀၀မွာ ၅ေယာက္ေလာက္သာ ကရင္လူမ်ိဳးေတြ ေနထိုင္ၾကတာပါ၊ က်န္တာေတြက အျခားတိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးေတြ မ်ားပါတယ္။
တစ္ျခားမေျပာနဲ႔ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ေလး ေျပာျပပါမယ္၊ က်ေနာ္ ျမဝတီကို စေရာက္တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက KNUကေန ခြဲထြက္လာတဲ့ DKBAလို႔ေခၚတဲ့ ကရင္လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔စည္းထဲမွာ ကရင္လူမ်ိဳးဆိုတာက ထိပ္စီးပုိင္း အရာ႐ွိ အရာခံေတြေလာက္ပဲ႐ွိတာ ေအာက္ေျခအဆင္႔နဲ႔ အျခားအဆင့္ေတြက အျခားတိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးေတြက မ်ားပါတယ္၊ ဘာလို႔လဲဆိုေတ့ာ အဲ့အခ်ိန္တုန္းက ျမဝတီၿမိဳ႕မွာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ စီးပြား႐ွာလို႔ေကာင္းတဲ့အခ်ိန္လည္းျဖစ္သလို KNUကေန ခြဲထြက္ၿပီးေတ့ာ အလင္းဝင္ေရာက္လာတဲ့ လက္နက္ကိုင္ DKBAအဖြဲ႔အစည္းဟာလည္း ျမဝတီၿမိဳ႕မွာ အရမ္းကို အေရးပါ အရာေရာက္ခဲ့တယ္၊ ဒီေတ့ာ အခြင့္အေရးယူခ်င္တဲ့ အျခား(ကရင္လူမ်ိဳး မဟုတ္တဲ့)တိုင္းရင္းသားေတြက DKBA အဖြဲ႔စည္းထဲ ဝင္ေရာက္ၿပီးေတ့ာ အေျခေနၾကည့္ၿပီးေတ့ာ ဝင္ေရာက္လုပ္စားၾကတာေပါ့၊ အေျခေန မဟန္ရင္ေတ့ာ ျပန္ထြက္ကုန္ၾကတာ၊ ဘာလို႔ က်ေနာ္ ဒီလိုေျပာႏိုင္သလဲဆိုရင္ေတ့ာ အေပၚမွာ က်ေနာ္ေျပာခဲ့သလို ကိုယ္တိုင္ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ အျဖစ္ပ်က္ေလး တစ္ခုေျပာျပပါမယ္။
က်ေနာ္ ျမဝတီကို စေရာက္ခ်ိန္က ဆမ္ပေလာနင္းတာေပါ့၊ ဆမ္ပေလာနင္းရင္းနဲ႔ အဆက္သြယ္ေကာင္းရရင္းနဲ႔ ျမဝတီၿမိဳ႕ ၁ဂိတ္မွာ DKBAအဖြဲ႕က ဗိုလ္ႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သူ ဗိုလ္မ်က္မွန္ဆီမွာ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခုရတယ္၊ ဗိုလ္မ်က္မွန္ဆီမွာ က်ေနာ္လုပ္ရတဲ့အလုပ္က ဗိုလ္မ်က္မွန္ပိုင္တဲ့ စိုက္ပ်ိဳးေရး(ဥယာဥ္ျခံ)ထဲမွာ ျခံေစာင့္အလုပ္ပါ၊ ျခံေစာင့္အလုပ္ဆိုေပမယ့္ လစာေကာင္းေကာင္းလဲရတယ္ အလုပ္လည္း သိပ္မလုပ္ရပါဘူး၊ ဟိုနား ဒီနား ျမက္ေတြ ဘာေတြ႐ွိရင္ ျမက္ရိပ္စက္နဲ႔ လိုက္႐ွင္းေပးရတာေပါ့၊ ၿပီးရင္း ပိုးေလာက္လံေတြ ဘာေတြ႐ွိရင္ ေဆးျဖန္းေပးေပါ့ ဒါေလာက္ပဲ လုပ္ရတာပါ၊ အလုပ္မ႐ွိရင္ ျခံထဲမွာ အိပ္စားရံုပဲ၊ အကယ္လို႔ စက္ပ်က္တာတို႔ ဆီကုန္လို႔ ဆီမ႐ွိတာတို႔ ဘာတို ညာတို႔ ကိစၥတစ္စံုတစ္ခု႐ွိရင္ ဗိုလ္မ်က္ဆီကို လူကိုယ္တိုင္သြားၿပီးေတ့ာ အေၾကာင္းၾကားရတယ္၊ ဗိုလ္မ်က္မွန္က ဂိတ္ထဲမွာပဲေနတာ က်ေနာ္က ျခံထဲမွာေနတာ ဂိတ္နဲ႔ျခံက နည္းနည္းေတ့ာ အလွမ္းေဝးတယ္ ဆိုင္ကယ္နဲ႔သြားရင္ ၁၅မိနစ္ မိနစ္၂၀ေလာက္ ေမာင္းရတယ္၊ ဒီၾကားထဲ လမ္းကၾကမ္းေတ့ာ မိုးတြင္းဆိုရင္ နာရီဝက္ေက်ာ္ေလာက္ ေမာင္းရတာေပါ့။
တစ္ေန႔မွာ ဗိုလ္မ်က္မွန္ က်ေနာ့္ဆီ ဖုန္းဆက္လာျပီးေတ့ာ ပိုးသက္ေဆးေတြ အခုခ်က္ခ်င္း လာယူခိုင္းတယ္၊ အျပင္မွာ မိုးေတြက အရမ္းရြာေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့၊ ဗိုလ္မ်က္မွန္က အသက္ႀကီးသေလာက္ စိတ္အရမ္းဆက္တာ သူခိုင္းရင္ ဘာပဲျဖစ္ေနေန အေၾကာင္းျပခ်က္ ေပးလို႔မရဘူး အခုဆို အခုပဲ၊ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ဟိုနား ဒီနားသြားရင္ စီးဖို႔ ဗိုလ္မ်က္မွန္ေပးထားတဲ့ DTေတာစီးဆိုင္ကယ္ေလး ထုတ္ၿပီးေတ့ာ မိုးရြာထဲမွာ ဗိုလ္မ်က္မွန္ဆီ အျပင္းေမာင္ႏွင္ရေတ့ာတာေပါ့၊ ေျသာ္... ေမ့ေနလို႔ အဲ့လို ဂိတ္နဲ႔ျခံ သြားတဲ့ လမ္းမွာ လမ္းကေနျဖတ္ၿပီးေတ့ာ ဝါးတားထားတဲ့ ဂိတ္တစ္ခု႐ွိတယ္ဗ်၊ အဲ့ဒီဂိတ္ကေတ့ာ DKBAေတြ ေစာင့္တဲ့ဂိတ္ေပါ့။
ဒါနဲ႔ လမ္းမွာ ဝါးနဲ႔ျဖတ္တားထားတဲ့ ဂိတ္ကို က်ေနာ္ေရာက္ေတ့ာ က်ေနာ့္ကို သူတို႔တာဝန္အရ စစ္ေဆးေမးျမန္းတာေပါ့၊ က်ေနာ္လည္း သူတို႔ကို ေသခ်ာျပန္ၾကည့္တယ္ အရင္ရက္ေတြက ဂိတ္ေစာင့္တာ ဒီလူေတြ မဟုတ္ပါဘူး၊ ၾကည့္ရတာ လူသစ္ေတြ ေျပာင္းလာတာျဖစ္မည္ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ကို သူတို႔မသိၾကတာေနမယ္၊ ဘာလို႔ဆို ဝါးတားတဲ့ဂိတ္က အရင္လူေတြက က်ေနာ့္ကို သိၾကတယ္ေလ ဗိုလ္မ်က္မွန္ဆီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ အလုပ္သမားဆိုေတ့ာ ဘယ္သူမွ စစ္လား ေမးလား မလုပ္ၾကေတ့ာဘူး တစ္ခါတည္း တားထားတဲ့ဝါးကို ဖြင့္ေပးၿပီးေတ့ာ ေပးသြားတာ၊ အခုက လူသစ္ေတြဆုိေတ့ာ စစ္လား ေမးလားလုပ္ေတ့ာ ဆိုင္ကယ္ရပ္ေပးၿပီးေတ့ာ အစစ္ေဆးခံလိုက္တယ္၊ သူတို႔ စစ္ေဆးၿပီးမွပဲ က်ေနာ့္ကို ေပးသြားတာ၊ ဒါေတာင္ သိပ္မေပးသြားခ်င္ဘူးဗ် ဂိတ္ျဖတ္ေၾကး ေတာင္းေသးတာ(လုပ္စားတာေပါ့ဗ်ာ)
ဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္လည္း ဗိုလ္မ်က္မွန္ဆီလည္းေရာက္ မိုးရြာထဲေန သူ႔ဆီကို လာရေတ့ာ လူလည္း ႂကြက္စုပ္ျဖစ္ေနၿပီ၊ ဗိုလ္မ်က္မွန္ အဖိုးႂကီးက ဒါေတ့ာ တစ္ခုေကာင္းတယ္ဗ် ၾကင္နာတတ္တဲ့ ႏွလံုးသား႐ွိတယ္၊ က်ေနာ့္ကို အေအးပက္ၿပီး ဖ်ားမွာစိုးလို႔ဆိုၿပီးေတ့ာ သူ႔ရဲ႔ ေပ်ာက္ၾကား လက္႐ွည္ဂ်ာကင္ႀကီး က်ေနာ့္ကိုေပးဝတ္တာ ျခံထဲကို သူ႔ေရာက္လာမွပဲ ယူေတ့ာမယ္ ဒါဝတ္သြားဆိုၿပီးေတ့ာ သူေပးလိုက္တဲ့ ေပ်ာက္ၾကား အကၤ်ီႀကီးဝတ္ၿပီးေတ့ာ ပုိးသက္ေဆးေတြယူၿပီး ျပန္လာတာေပါ့ဗ်ာ....
အဲ့လို ျပန္လာရင္းနဲ႔ ခုနက လမ္းမွာ ဝါးတားတဲ့ ဂိတ္လည္းေရာက္ေရာ.. က်ေနာ့္ကို ထပ္ၿပီးေတ့ာ တားျပန္ေရာ၊ ခုနကလည္း တစ္ခါစစ္တယ္ အခုလည္းတစ္ခါထပ္စစ္တယ္ ဘာျဖစ္လို႔လဲေပါ့ က်ေနာ္ေမးလိုက္ေတ့ာ တဲထဲကေန ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ဝဝနဲ႔ ယူနီေဖာင္းဝတ္စံုအျပည့္နဲ႔ အမ်ိဳးသမီးႀကီး တစ္ေယာက္ထြက္လာၿပီးေတ့ာ..
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ မေမးနဲ႔ နင္က ဘယ္အဖြဲ႔ကလည္း"
"ဗ်ာ.. က်ေနာ္က ဘယ္အဖြဲ႔ကမွ မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ ဒီနားက ျခံအလုပ္သမား တစ္ဦးပါ"
"ျခံအလုပ္သမားဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ေပ်ာက္ၾကားအကၤ်ီ ဝတ္ထားရတာလည္း ဘာလဲ နင္က အင္ေဖာမာလား"
"အမ္.. မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ.. တစ္ကယ္ က်ေနာ္ ျခံအလုပ္သမားပါဗ်ာ"
က်ေနာ္႐ွင္းျပတာကို သူတို႔သိပ္မယံုခ်င္ၾကဘူး ေဘးမွာရွိတဲ့ DKBAရဲေဘာ္ေတြက က်ေနာ့္ကို M16ေသနတ္နဲ႔ တန္းခ်ိန္ထားၾကတာ၊ ခုနက စစ္ေမးတဲ့ မိန္းမႀကီးကလည္း က်ေနာ့္ကို ႐ိုက္လားပုတ္လားနဲ႔ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ စစ္ေမးေတ့ာတာပဲ
"ေအးး ဒါဆို ဒီေပ်ာက္ၾကားအကၤ်ီက ဘယ္သူ႔ဟာလည္း ဆိုင္ကယ္ကေကာ နင့္ဆိုင္ကယ္လား"
"တစ္ခုမွ က်ေနာ့္ဟာ မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ အကုန္လံုး ျခံပိုင္႐ွင္ ဘဘႀကီးဟာေတြပါ"
"ေအးး ျခံပုိင္႐ွင္ ဘဘႀကီးဟာေတြဆိုရင္လည္း အခုခ်က္ခ်င္း အကၤ်ီခြၽတ္စမ္း"
"ခင္ဗ်ာ..."
"ဟိတ္! နင့္ကို ေပ်ာက္ၾကားအကၤ်ီခြၽတ္ခိုင္းတာ"
"ဟုတ္.. ဟုတ္ကဲ့ ခြၽတ္ဆိုလည္း ခြၽတ္ပါ့မယ္ဗ်ာ..."
"ေအး အကၤ်ီေရာ ဆိုင္ကယ္ေရာ ဒီပစၥည္းေတြ အကုန္ထားခဲ့ နင္ေျပာတဲ့ ျခံပိုင္႐ွင္ကို ကုိယ္တိုင္လာယူခိုင္း"
"ဗ်ာ.. အစ္မ မွားမယ္ေနာ္"
"ဘာ! အစ္မလဲ ဘာ မွားမွာလဲ ငါလုပ္လိုက္ရ သြား အခု အဲ့ျခံပိုင္႐ွင္ ဘဘႀကီးကို သြားေခၚၿပီးေတ့ာ ပစၥည္းေတြ လာယူခိုင္းခ်ည္"
ဒါနဲ႔ မထူးဘူးဆိုၿပီးေတ့ာ ဗိုလ္မ်က္မွန္႐ွိတဲ့ ၁ဂိတ္ထဲကို က်ေနာ္ ေျခက်င္ေလွ်ာက္ၿပီး လွည့္ျပန္ခဲ့ရတယ္၊ ဗိုလ္မ်က္မွန္ဆီကိုေရာက္ေတ့ာ အဖိုးႀကီးက တစ္ခါ ထပ္ဆူျပန္ေရာဗ်ာ...
"ေဟ့! မင္း အခုထိ မျပန္ေသးဘူးလားဟ"
"ခင္ဗ်ာ.. ျပန္ပါတယ္ ဘဘ"
"ဘာ ျပန္တာတုန္း ငါလုပ္လိုက္ရ သြား အခုျပန္ေတ့ာ ျခံထဲမွာ လူမ႐ွိဘူး"
"က်ေနာ္ ႐ွင္းျပပါရေစအံုး ဘဘ"
"လာျပန္ၿပီ ဒီေကာင္ေတ့ာ ငါလုပ္ရင္ နာအံုးမယ္ ဘာကို ႐ွင္းျပမွာလည္း ေျပာစရာ႐ွိတာ ျမန္ျမန္ေျပာ ၿပီးရင္ ျမန္ျမန္ျပန္ေတ့ာ"
"ဟုတ္.. ဟုတ္ကဲ့ ဒီလိုပါ ဘဘ က်ေနာ္ျပန္ပါေသးတယ္ လမ္းမွာ ဝါးတားတဲ့ ဂိတ္က လမ္းေပးမျဖတ္ဘူး ၿပီးေတ့ာ က်ေနာ့္ကို ဂိတ္က အမ်ိဳးသမီးႀကီးက ႐ိုက္လားႏွက္လားနဲ႔ ဘဘရဲ႕ ေပ်ာက္ၾကားဂ်ာကင္ႀကီးနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ပါ သိမ္းထားလိုက္တယ္၊ ဘဘကိုယ္တိုင္ လာယူမွ ျပန္ေပးမယ္တဲ့ အဟင့္ ဟင့္ ငင့္"
က်ေနာ္အေၾကာင္းစံု ႐ွင္းျပလိုက္ေတ့ာမွ
"ဝုန္းး... ဘာကြ"
ဘိုးေတာ္ႀကီး ထၿပီးေတ့ာ ေအာ္လိုက္သံေၾကာင့္ က်ေနာ္ပါ လန္႔သြားတယ္၊ ဘိုးေတာ္ႀကီးက မလြယ္ဘူး ေဒါသတစ္အားႀကီးတာ သူေဒါသထြက္ရင္ ဘယ္သူမွ သူ႔အနား မေနရဲဘူး၊ က်ေနာ့္လည္း သူ႔ေဒါသကို လန္႔လို႔ သူ႔အနားကေန အသာေလး လွည့္ထြက္ဖို႔ လုပ္တုန္း...
"ေဟ့ေကာင္ မင္းေနအံုး မသြားနဲ႔အံုး လာ မင္း ငါနဲ႔လိုက္ခဲ့ အဲ့ဒီ ဝါးတာဂိတ္ကို ငါကိုယ္တိုင္ သြားမယ္"
"ခင္ဗ်ာ.."
ပြဲကေတ့ာၾကမ္းေတ့ာမည္ထင္သည္ ဘိုးေတာ္ႀကီးက ဂိတ္ထဲမွာ႐ွိတဲ့ သူ႔တစ္ပည့္ ရဲေဘာ္ေတြကို ေခၚၿပီးေတ့ာ ကား၄စီးနဲ႔ ဝါးတားဂိတ္ကို သြားပါေလေရာ... ဝါးတားဂိတ္ေရာက္တာနဲ႔ ကားေပၚကေန ရဲေဘာ္ေတြ ဆင္းၿပီးေတ့ာ ေသနတ္ေတြနဲ႔ ဝါးတားဂိတ္မွာ ႐ွိတဲ့ အေစာင့္ေတြအကုန္လံုးကို ထိုးခ်ိန္ၾကပါေလေရာဗ်ာ...
ဘိုးေတာ္ႀကီးလည္း ေဒါႀကီး ေမာႀကီးနဲ႔ ကားေပၚကေနဆင္းလာၿပီး သူ႔ခါးက ပစၥတိုထုတ္ၿပီးေတ့ာ ေသနတ္တစ္ကားကားနဲ႔ ကရင္လို ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္နဲ႔ ေသာင္းက်န္းပါေလေရာ..
ဒါေပ့မယ္ ဘိုးေတာ္ႀကီး ေျပာတာကို ဝါးတားဂိတ္က ရဲေဘာ္ေတြ ဘယ္သူမွ နားမလည္ၾကဘူး၊ နားလည္တဲ့သူဆိုလို႔ တစ္ေယာက္ပဲ႐ွိတယ္၊ အဲ့လူက ကရင္လူမ်ိဳး ဝါးတားဂိတ္ရဲ႕ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ပါ၊ ျဖစ္ခ်င္ေတ့ာ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ကလည္း ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ မာဆက္ေရာက္ေနတာဗ်D:
"ဘာ.. ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ႐ွင္"
"ဘာျဖစ္ရမွာလည္း ခုနက ငါ့ျခံအလုပ္သမားကို ႐ိုက္လားႏွက္လားနဲ႔ ၿပီးေတ့ာ ငါ့အကၤ်ီနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ကိုပါ သိမ္းထားတယ္ဆို"
က်ေနာ့္ကို စစ္လားေဆးလားလုပ္တဲ့ မိန္းမႀကီးမွာ ျပာျပာသလဲ တဲထဲကေန ထြက္လာၿပီး ဘိုးေတာ္ႀကီးကို ေတြ႔မွ လန္႔သြားသည္၊
"႐ွင္.. အဲ့ဒါေတြ အဘဟာေတြလား မသိလို႔ပါ အဘရယ္... သမီးတို႔က သူ႔ကို အင္ေဖာမာထင္လို႔ၿပီးေတ့ာ လံုျခံဳေရးအတြက္ တြက္"
"ဟိတ္! ေတာ္ေတ့ာ အပိုေတြ ေျပာမေနနဲ႔ ဘာ အခုမွ မသိတာလည္း ဒီနားက ငါ့ျခံနဲ႔ ငါ့အလုပ္သမားဆိုတာ ကေလးအစ ေခြးအဆံုး သိတယ္.. ကဲ ေျပာ နင္တို႔ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဘယ္မွာလဲ"
"႐ွင္.. ေခါင္းေဆာင္က ဟို. ဟို.ဟိုဒင္း"
"ေဟ့.. ဟိုဒင္း ဟိုဟာ လုပ္မေနနဲ႔ အခုေခၚစမ္း နင္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ကို"
"ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့ အဘ"
မိန္းမႀကီးျဖစ္သူမွာ ျပာျပာသလဲနဲ႔ သူတို႔ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ကို ဖုန္းဆက္၍ လွမ္းေခၚေလေတ့ာသည္။ သူတို႔အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္အား ေရာက္လာမည့္အခ်ိန္အား ေစာင့္ေနစဥ္ မိန္းမႀကီးမွာ က်ေနာ့္အနားသို႔ လာၿပီးေတ့ာ...
"ေမာင္ေလး"
"ဘာ ေမာင္ေလးလည္း အခုမွ လာၿပီးေတ့ာ ေျပာ ဘာေျပာမလို႔လဲ"
"နင္ကလည္းဟယ္ အစက အဘဟာေတြလို႔ ဘာလို႔မေျပာတာလည္းဟယ္"
"ငွယ္... ဘဘျကီးဟာေတြလို႔ ေျပာတာပဲေလ က်ေနာ္ေျပာတာ လက္မခံပဲနဲ႔ ႐ိုက္လားႏွက္လား လုပ္ေနၿပီးေတ့ာ"
"နင္ကလည္းဟယ္ ဘဘႀကီးဆိုေတ့ာ ငါတို႔က ဘယ္က ဘဘႀကီးမွန္းမွ မသိတာ အစတည္းက ဗိုလ္မ်က္မွန္ဟာေတြလို႔ ေျပာရင္ ၿပီးေနတဲ့ဟာကို အခုေတ့ာ ဇာတ္လမ္းေတြေတ့ာ ႐ႈပ္ကုန္ပါၿပီဟယ္ ငါေတ့ာ ေသတာ ေသလိုက္ခ်င္ေတ့ာတယ္ ဂယ္ဘဲ"
"အ့ာေတ့ာ က်ေနာ္လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး ကုိယ့္ျပႆနာ ကိုယ္႐ွင္းၾကေတ့ာ"
တစ္ေအာင့္ေလာက္အၾကာတြင္ ဘိုးသီဘက္သီ ကျပာဂယာနဲ႔ ဝါးတားဂိတ္မွ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔ ေရာက္ခ်လာေလသည္။ သူေရာက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဘိုးေတာ္ႀကီးမွာ ကရင္လို အပီျပင္ ဖုတ္ေလေတ့ာသည္။ ဘိုးေတာ္ႀကီး ဘာေတြေျပာမွန္းေတ့ာ က်ေနာ္လည္း မသိပါ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူရဲ႕ မ်က္ႏွာၾကည့္ရေတ့ာ အေတာ္ေလးကုိ မသာမယာပါပဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္ထိခိုက္သြားပံုရသည္။ ၿပီးေတ့ာ သူ႔လူ ခုနက မိန္းမႀကီးဘက္ကို လွည့္ၿပီးေတ့ာ ၾကည့္တဲ့မ်က္လံုးေတြက မီးေတာက္ေတြလို နီရဲေနေလသည္။
ဘိုးေတာ္ႀကီးလည္း ေျပာလို႔ဆိုလို႔ အားရသြားသည္ႏွင့္ သူ႔ပစၥည္းေတြ သူျပန္ယူၿပီးေတ့ာ သိမ္းထားတဲ့ ဆိုင္ကယ္ကို ကားေပၚတင္ၿပီး က်ေနာ့္အား ျခံထဲသို႔ သူကိုယ္တိုင္ လိုက္ပို႔ေပးေလေတ့ာသည္။
ေနာက္ေန႔တြင္ေတ့ာ ထိုလမ္းတြင္ ဝါးတာဂိတ္ မ႐ွိေတ့ာပါ ဘိုးေတာ္ႀကီး ဘယ္လိုအကြက္ေတြ ေရြ႔လိုက္တယ္ဆိုတာ က်ေနာ့္လည္း မသိေတ့ာေပ....။
ဆက္လက္ေရးသြားပါမည္။
Myanmar Steemit မွ Admin မ်ားနဲ႔တစ္ကြ အဖြဲ႔သားမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
