ေခြးကိစၥ
...........
မေန႔ကၾကားလိုက္တယ္။ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးကို ေခြးကိုက္ခံရလို႔လာျပတဲ့လူနာေတြဟာ ႏွစ္စဥ္ေထာင္ခ်ီၿပီးရွိေနတယ္တဲ့။ ဒါဟာ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးတစ္ခုတည္းေနာ္။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးဆို တစ္ႏွစ္ကို သိန္းခ်ီၿပီးရွိေလာက္တယ္။
ဟုတ္တယ္။
ေခြးကိုက္ၿပီဆို ေခြး႐ူးလား၊ ေခြးေကာင္းလားစဥ္းစားမေနနဲ႔။ ကာကြယ္ေဆး တန္းထိုးရမွာပဲ။ ဘာေၾကာင့္ဆို Rabies လို႔ေခၚတဲ့ ေခြး႐ူးုျပန္ေရာဂါဆိုတာ သိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ ကာကြယ္ေဆးပဲရွိတယ္။ တကယ္ျဖစ္ရင္ ေပ်ာက္ေအာင္ကုႏိုင္တဲ့ေဆးမရွိဘူး။ Immunoglobulin လို႔ေခၚတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ခုခံအားကိုတက္ေစတဲ့ေဆးေဆာ့ ထိုးရတာရွိတယ္။ ေစ်းသိပ္ႀကီးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေဆးထိုးလို႔လည္း ေပ်ာက္မယ္ မေပ်ာက္ဘူးဆိုတာ က်ိန္းေသမေျပာႏိုင္ဘူး။ ေဆးပညာသမိုင္းမွာ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါျဖစ္ၿပီးမွ ကုလို႔ျပန္ေကာင္းတာ တစ္ေယာက္တိတိပဲရွိတယ္။
ဟုတ္ၿပီ။ ဒါဆို ဘယ္ေခြးကိုက္ကိုက္ ကာကြယ္ေဆးထိုးရမယ္။ ထိုးနည္း ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။ စစခ်င္းအႀကိမ္ ၂လံုးျပဴးထိုး၊ ေနာက္ထပ္ ၁လံုး ၂ ႀကိမ္ထပ္ထိုး။ စုစုေပါင္း ၃ႀကိမ္နဲ႔ ၄လံုးထိုးတာရွိတယ္။ ေနာက္တမ်ိဳးက တစ္ႀကိမ္ကို တစ္လံုးနဲ႔၊ တစ္လအတြင္း ၅ႀကိမ္ ၅လံုးထိုးရတာရွိတယ္။
ေၾကာက္တတ္လို႔ ေခြးမကိုက္ခင္ႀကိဳထိုးတာေတြလည္းရွိတယ္။ တစ္ႀကိမ္ထိုးထားရင္ သံုးႏွစ္ကေန ငါးႏွစ္အထိကာဗာျဖစ္တယ္လို႔ဆိုၾကတယ္။
ျပည္တြင္းေစ်းကြက္ထဲမွာ ကာကြယ္ေဆးက တံဆိပ္သံုးေလးမ်ိဳးရွိတယ္။ တစ္လံုးကို ၈၀၀၀/- ကေန ၁၅၀၀၀/- ေလာက္အထိ ေဆးအမ်ိဴးအစားနဲ႔၊ ေစ်းကြက္အေနအထားကိုလိုက္ၿပီးရွိတယ္။
ဆိုေတာ့ တြက္ၾကည့္ေပါ့။ ပ်မ္းမွ် တစ္လံုးကို ၁၅၀၀၀/- နႈန္းနဲ႔ဆို 10 USD ။ ငါးႀကိမ္ဆို 50 USD ။ သူနဲ႔တြဲထိုးရတဲ့ ေမးခိုင္ကာကြယ္ေဆး၊ ေသာက္ရတဲ့ အနာက်က္ေဆး၊ ပိုးသတ္ေဆးဖိုးေတြ၊ အနာကိုေဆးေၾကာသန္႔စင္ၿပီးထည့္ရတဲ့ ေဆးဖိုးေတြပါထည့္တြက္ရင္ တစ္ယာက္ကို 80 USD ေလာက္က်ႏိုင္တယ္။
ဒါေတာင္ သူတို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့စံခ်ိန္စံၫႊန္းအရဆို ဒဏ္ရာႀကီးရင္ျဖစ္ေစ၊ ကိုက္တဲ့ေခြးက႐ူးေနရင္ျဖစ္ေစ ထိုးရတဲ့ Immunoglobulin ေဆးဖိုးမပါေသးဘူး။ သူကလည္း ျမန္မာေငြသိန္းခ်ီၿပီးရွိတယ္။ ဝယ္ရခက္တယ္။
ေခြး႐ူးကိုက္ခံရရင္ ဒီလိုသတ္မွတ္ထားတဲ့စံခ်ိန္စံၫႊန္းအတိုင္းကုတာေတာင္ အသက္ရွင္ဖို႔ရာခိုင္နႈန္း ေတာ္ေတာ္ကိုနည္းတယ္။ ေပါ့ေပါ့မေတြးၾကနဲ႔။ ၿပီးခဲ့တဲ့သံုးႏွစ္ေလာက္က ၾကားလိုက္ေသးတယ္။ ဆရာဝန္မေလးတစ္ေယာက္ ေခြး႐ူးကိုက္ခံရတယ္။ ဘယ္လိုကုကုမရဘူး။ ဆံုးသြားရွာတယ္။
ကဲ ျပန္တြက္ၾကည့္ၾကမယ္။ ေခြးကိုက္လူနာတစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာ ၈၀ ၊ တစ္ႏွစ္ကို အေယာက္တစ္သိန္းဆို ေဒၚလာရွစ္သန္းေနာ္။ အစိုးရေဆးရံုကပဲထိုးေပးေပး၊ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲထိုးထိုး ေဆးဆိုတာက ႏိုင္ငံျခားကေနေဒၚလာနဲ႔ဝယ္ရတာ။ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ကုန္ေနတဲ့ပိုက္ဆံေတြ မနည္းဘူး။ ဘယ္လိုပဲကုန္ကုန္ ဒါေတြဟာျပည္သူေတြရဲ႕ေငြေတြပဲ။
ဒါေတာင္ ဆက္စဥ္းစားရင္ ေဆးရံုတက္ရ၊ အိမ္မွာနားေနရလို႔ဆံုးရံႈးသြားတဲ့ လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ေတြ မပါေသးဘူး။
အဲ့ဒီေတာ့ ေလလြင့္ေခြးေတြကိုထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ခက္ခဲေနလား။
ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဘတ္ဂ်တ္ႏွေမ်ာေနတာလား။ အေပၚမွာတြက္ျပထားတယ္။ တကယ္အကိုက္ခံၾကရရင္ ကုန္မယ့္ပိုက္ဆံေတြကို။ အဲ့ဒါေတြအစား သံုးလိုက္ၾကပါလား။
ဟိုခ်စ္သူ၊ ဒီခ်စ္သူေတြကိုေၾကာက္ေနတာလား။ ဟုတ္ကဲ့ တကယ္ေခြးကိုက္ခံရရင္ သူတို႔ဆိုသည္မွာ အသံေတာင္မၾကားရေတာ့တဲ့အမ်ိဳး။
ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ခ်ီေျပာဦးမလား။ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမ်ား တစ္ေယာက္ေယာက္၊ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုခုကိုေၾကာက္လို႔ ေခြးေလေခြးလြင့္ေတြကိုမႏွိမ္နင္းဘဲ လက္ပိုက္ၾကည့္ေနတာ ၾကားဖူးပါသလဲ။
ဒါေတာင္ ကိုယ္သိထားတာေတြကို ထုတ္မေျပာတာ အမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္။ ေခြးစာေကၽြးတဲ့ ေစ်းကြက္ႀကီးက ဘယ္ေလာက္ေတာင္အလုပ္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ၊ အလႉရွင္ေတြကို ဘယ္လိုေတြလုေနၾကတယ္ဆိုတာ၊ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးေတြကိုေတာင္ပစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္လံုးေခြးစာပဲပတ္ေကၽြးေနတယ္ဆိုတာ၊ ေခြးစာေကၽြးတဲ့အဖြဲ႕အခ်င္းခ်င္း ဘယ္လိုေတြေတာင္ ေအာက္ဖဲေတြလွန္၊ ခြက္ေစာင္းေတြခုတ္ေနၾကတယ္ဆိုတာ။
အင္းပါ။
ခုေတာ့ မေျပာေသးဘူး။
Okka Kyi Winn
9.11.2018
Edited
ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ကြန္မန္႔ေလးေတြ႕လို႔ ထပ္ျဖည့္ထည့္လိုက္ပါတယ္။
အင္းစိန္ေဆးရံုတစ္ရံုတည္းမွာတင္ တစ္ရက္ကိုအေယာက္ေလးငါးဆယ္ ထိုးေပးေနရပါသတဲ့။
တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္အေပၚမွာတြက္ျပထားတာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုကုန္က်ေနပါတယ္။
သူ႔ကြန္မန္႔က
"Insein hospital မွာ တစ္ေန႔ကို အသစ္အေဟာင္းေပါင္း ၄၀ နဲ႔ ၅၀ ၾကားထိုးေနရတယ္ခင္ဗ်။
တစ္လကို ၁၂၀၀ ေပါ့။ တစ္ႏွစ္ကို ၁၄၄၀၀ ေပါ့။ အာ့ကို ၁၀ ေဒါလာနဲ႔ေျမာက္ ၁၄၄၀၀၀ dollar တစ္ႏွစ္ကို။ အာ့ ေသာက္ေဆးဖိုးေတြ ATT ပိုးေတြ syrige ဖိုးေတြ မပါေသးဘူးဗ်"
Photo credit, Shwe Phi