ကုန္ဆံုးသြားတဲ႔ေန့ရက္ေတြကို စဥ္းစားရင္း ထြန္းေတာက္တစ္ေယာက္ငိုင္ေနမိသည္။
ဒီေန့အေမနွင့္ ဖုန္းျဖင့္စကားေျပာျဖစ္၏၊ ထံုးစံအတိုင္းအေမမွျပန္လာခဲ႔ရန္ တစ္တြတ္တြတ္မွာျကားေနျခင္းျဖစ္သည္၊
ထြန္းေတာက္ ေရာက္ေနတာက အေရွ့အလယ္ပိုင္းကနိုင္ငံတစ္ခုရဲ႔ ဟိုတယ္တစ္ခုမွာ ဝန္ထမး္တစ္ေယာက္အျဖစ္္ ေရာက္ရွိေနျခင္းျဖစ္သည္။ ထြန္းေတာက္ ျမန္မာနိုင္ငံ နွင့္ ကြဲကြာေနသည္မွာ ၁၀ နွစ္ခန့္ရွိျပီ။
၂နွစ္တစ္ခါျမန္မာျပည္သို့ ျပန္ျဖစ္ေပမယ့္ အမ်ားဆုံးေနခဲ႔ တစ္လသာ၊ထိုတစ္လ၌ လည္းဘယ္မွမေရာက္ျဖစ္။
ထြန္းေတာက္တြင္ ညီတစ္ေယာက္နွင့္ ညီအစ္မ နွစ္ေယာက္ရွိကာ ငယ္စဥ္က ရန္ကုန္ျမို့တြင္ေနထိုင္ေသာ္လည္း ဖခင္ျဖစ္သူမွာ အစိုးရဝန္ထမ္း ျဖစ္သျဖင့္ စစ္ကိုင္းတိုင္းအတြင္းရွိ ျမို့နယ္ကေလးတစ္ခုတြင္ ေျပာင္းေရြွ့ေနထိုင္ရေလသည္။
ထြန္းေတာက္ ငယ္စဥ္က ဆိုးသည္၊ေပသည္။သူဆိုးသည္က သူမ်ားနွင့္မတူ၊ အမ်ားအျမင္မွာ ထြန္းေတာက္ကေအးသည္ မည္သူနွင့္မ်ွစကားမေျပာ တစ္ယာက္ထဲသာ အျမဲ ေတြ႔ရတတ္သည္။
သို့ေသာ္ ထြန္းေတာက္ဆိုးသည္ကတစ္မ်ိုး၊ ေက်ာင္းေျပး၊ ေဆးလိပ္ခိုးေသာက္၊ အရက္ခိုးေသာက္သည္တို့ ျဖစ္သည္။ ငယ္ရြယ္စဥ္မို့ စူးစမ္းစိတ္ေျကာင့္လားေတာ့မသိ၊ ဒါကို ဆိုးသည္ေျပာလ်ွင္ ထြန္းေတာက္ဆိုးသည္ဟုေျပာရမည္၊ ဒါေျကာင့္လည္း အျမဲလ္ိုလို ဖခင္ျဖစ္သူ၏ ရိုက္နွက္ဆံုးမမွုကိုခံရေလသည္။
ထြန္းေတာက္နွင့္၎၏ညီမွာ အသက္တစ္နွစ္သာကြာ၍ အတန္းတူေလသည္၊ ညီအစ္မနွစ္ေယာက္ကေတာ့ ထြန္းေတာက္ ၁၀ နွစ္ ေက်ာ္မွေမြးျခင္းျဖစ္သည္။
ထြန္းေတာက္အဲ႔လိုဆိုးေပမဲ႔ ၁၀ တန္းကိုနွစ္ျခင္းေပါက္ေအာင္သည္၊ ညီျဖစ္သူကေတာ့ ေနာက္တစ္နွစ္ထပ္ေျဖရေလသည္၊၁၀ တန္းေအာင္ေတာ့ ထြန္းေတာက္ ေယာင္လည္လည္နွင့္၊ဖခင္ကဗိုလ္သင္တန္းတတ္ရန္စီစဥ္ေပးေသာ္လည္း မိခင္မွ မျကိုက္ေသာေျကာင့္ ဗိုလ္သင္တန္းအတြက္ စာေရးေျဖ ေသာေန့တြင္ စာေမးပြဲခန္း၌ မေျဖပဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ကာ က်ရွံုးေအာင္ လုပ္ခဲ႔ေလသည္၊
ဒီလိုနဲ ဖခင္မွရန္ကုန္ရွိ ညီမျဖစ္သူထံ (ထြန္းေတာက္အေဒါ္)ပို့ထားေလသည္၊အေဒါ္ျဖစ္သူမွာ ထြန္းတာက္အားအလြန္ခ်စ္ကာ လက္နွိပ္စက္သင္တန္း၊ ENGLISH SPEAKING သင္တန္း၊ COMPUTER အေျခခံ သင္တန္းမ်ားစြာ တတ္ေစသည္။
သို့ေသာ္ ထြန္းေတာက္မ်က္စိက်ေနသည္က အစ္ကိုဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ လုပ္ေနေသာ ဟိုတယ္ဝန္ထမ္း အလုပ္ျဖစ္သည္၊ ထို့ေျကာင့္ ဟိုတယ္သင္တန္းတတ္ကာ အစ္ကိုျဖစ္သူလုပ္ေနေသာ ဟိုတယ္တြင္ ထြန္းေတာက္ပါ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေလသည္။
အခ်ိန္ကာလ ၄ နွစ္အျကာ နိုင္ငံျခားရွိဟိုတယ္တြင္လုပ္ကိုင္ရန္ အေျကာင္းဖန္လာသည္၊( ထိုအေျကာင္းအား သီးျခားေဖာ္ျပပါမည္)။
သို့ျဖင့္ ထြန္းေတာက္တစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ရွိ ေအဂ်င္စီ တစ္ခုနွင့္ဆက္သြယ္ကာ အေရွ့အလယ္ပိုင္းနိုင္ငံ တစ္ခုသို့ ဟိုတယ္ဝန္ထမ္း အျဖစ္လုပ္ကိုင္ရန္ထြက္ခြာသြားပါေတာ့သည္။
ထြန္းေတာက္ပထမဆံုးေရာက္ရွိသည္က အေရွအလယ္ပိုင္းရွိ အဘူဒါဘီဆိုေတာ အာရပ္နိုင္ငံတစ္ခု၊ ေရနံေျကာင့္ ခ်မ္းသာျကြယ္ဝကာ နိုင္ငံသားအမ်ားစုမွာ ပညာတတ္မ်ားျဖစ္သည္။ထြန္းေတာက္တို့ သြားေသာ အဖြဲ႔တြင္ ျမန္မာ ၅ေယာက္ အားလံုးကအခုမွနိုင္ငံျခားသို့ စေရာက္ဖူးသူမ်ားသာျဖစ္သည္။
စေရာက္ကာစတြင္ ထြန္းေတာက္မွာ အစဥ္မေျပ၊ အေနအထိုင္၊ အစားအေသာက္၊ အိပ္ခ်ိန္တို့ျဖစ္သည္၊ အဓိကကေတာ့ စကားေျပာျဖစ္သည္၊ ကမ႓ာသံုး ENGLISH စကား သူေျပာတာနားလည္ျပီး ကိုယ္ကျပန္ေျပာဖို့ ပါးစပ္ကမထြက္၊ ေျပာေနမက်၍ ျဖစ္မည္။
ထို့ေျကာင့္ထြန္းေတာက္ ေတြ႔သည့္လူနွင့္စကား
ေျပာသည္။ျကာေတာ့ COMMUNICATION မွာအစဥ္ေျပလာသည္။ ထြန္းေတာက္လုပ္ရသည္က ဟိုတယ္အိပ္ခန္းေဆာင္၏ သန့္ရွင္းမွူးတစ္ေယာက္၊ ထြန္းေတာက္အလုပ္ျကိုးစားမွုေျကာင့္ ၂နွစ္အျကာတြင္ NIGHT INCHARGE ရာထူးကိုရေသာ္လည္း လစာကေတာ့မတိုးေပ။မန္ေနဂ်ာမွ ထြန္းေတာက္ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ကိုျကိုက္ေသာ္လည္း လက္ေထာက္မန္ေနဂ်ာက ေတာ့မျကိုက္၊
ထြန္းေတာက္ကလည္းလူတစ္မ်ိုး အထက္လူျကီးကိုဖားယားျပီး ရာထူးတိုး လစာတိုးတာကိုမလိုခ်င္၊ ဒီလိုနဲ႔ ၅နွစ္ျကာသြားခဲ႔သည္၊ ရသမ်ွ လစာ အိမ္ကို ပို့လိုက္ သံုးလိုက္နွင့္စုေဆာင္းမိသည္မရွိေသး။ ၅နွစ္ေက်ာ္ေသာအခါ လူေဟာင္းမ်ားရာထူးတိုး လစာတိုးေတာ့ ထြန္းေတာက္ တစ္ေယာက္မပါေပ။ထြန္းေတာက္စိတ္ကုန္ကာ ထြက္စာတင္လိုက္သည္။ ကံေကာင္းတယ္ေျပာရမလား။ ထြန္းေတာက္ မိတ္ေဆြ၏ မန္ေနဂ်ာမွ ထြန္းေတာက္ကို အျခားအေရွ႔အလယ္ပိုင္းနိုင္ငံတစ္ခုသို့ ေခါ္ေဆာင္သြားေလေတာ့သည္။
ဒီတစ္ခါ ထြန္းေတာက္ ေရာက္ရိွသြားေသာ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းနိုင္ငံမွာ ကူဝိတ္ျဖစ္သည္။ေရနံျဖင့္ ခ်မ္းသာေသာနိုင္ငံ ျဖစ္ကာ ၎နိုင္ငံ၏ ေငြေျကးလဲလွယ္နွုန္းမွာ ျမင့္မားသည္။
နိုင္ငံ၏ ရာသီဥတုမွာ ေနြနွင့္ေဆာင္း ၂မ်ိုးသာရွိသည္၊ မိုးတြင္းမရွိ မိုးရြာလ်ွင္ တစ္နွစ္လံုးမွ ၂ ရက္ ၃ ရက္ခန့္သာျဖစ္သည္။
ထြန္းေတာက္ ကူဝိတ္ေရာက္ရွိေသာအခါ အစမွ ျပန္စရသည္။အိပ္ခန္းေဆာင္သန့္ရွင္းေရးမွုး၊ သို့ေသာ္ ထြန္းေတာက္အားေခါ္ယူခဲ႔ေသာ မန္ေနဂ်ာမွ ထြန္းေတာက္၏ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကို သေဘာက်သျဖင့္ တစ္နွစ္အျကာတြင္ ORDERTAKER, SUPERVISOR, COORDINATIOR TRAINING မ်ားေပးေလေတာ့သည္။
ထြန္းေတာက္ အကိုဝမ္းကြဲရဲ႔ အကူအညီနဲ႔ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ႔ ၃ စတားဟုိတယ္တစ္ခုမွာ ထြန္းေတာက္အလုပ္စလုပ္ပါတယ္၊ အိပ္ခန္းေဆာင္ သန့္ရွင္းေရးဝန္ထမ္း၊ ဒါေပမယ့္ ထြန္းေတာက္လုပ္ရသည္က PUBLIC AREA CLEANER ဟိုတယ္ရဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္သန့္ရွင္းေရးတို့၊ ဟိုတယ္အျပင္ သန့ရွင္းေရးတို့လုပ္ရသည္၊
စလုပ္ကာစတြင္ ထြန္းေတာက္ ရွက္ေနမိ၏၊ လူ အမ်ားေရွ႔ မွာ ကိုယ္ကတံမ်က္စည္းလွည္းသန့္ရွင္းေရးလုပ္ေနရသည္ကိုး။ကိုယ္သင္ထားသည္က ဧည့္သည္အခန္း သန့္ရွင္းေရး လုပ္ရသည္ တစ္ျခား၊ထားေတာ့။ထြန္းေတာက္အလုပ္ကိုျကိုးစားလုပ္သည္။ဒီလိုနဲ႔ သူနွင့္စေတြ႔ ျဖစ္သည္။ သူက တစ္ျခားမဟုတ္၊ ထြန္းေတာက္၏ ခ်စ္သူ၊ ထြန္းေတာက္ကို နိုင္ငံျခားသြားဖို့ တြန္းအားျဖစ္ေစခဲ႔သူ။သူ့နာမည္က စံပယ္။စံပယ္က ထန္းေတာက္ေနာက္မွ အလုပ္ဝင္သူျဖစ္သည္။ဒါေပမယ့္ အရင္ကတစ္ျခားဟိုတယ္ တစ္ခုမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ႔ဖူးသည္။
" စံပယ္ အိ္မ္ေရာက္ရင္ ဖုန္းေခါ္ေနာ္"
ဒါက ထြန္းေတာက္မွာေနက် စကား၊ ခ်စ္သူမျဖစ္ခင္ကပင္ ထိုကဲ႔သို့မွာသည္။စံပယ္ကလည္း နားေထာင္သည္၊ ေန့စဥ္ မပ်က္မကြက္ ဖုန္းေခါ္ကာ ထြန္းေတာက္နွင့္ စံပယ္ဖုန္းေျပာျဖစ္သည္။ထိုမွတစ္ဆင့္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ႔ျကျခင္းျဖစ္သည္။
စံပယ္မွာ အေခ်ာအလွျကီးမဟုတ္ေပ၊ သူ၏ တည္စြာျငိမ္စြာ စကားေျပာပံု၊ ယဥ္ေက်းေသာ ဝတ္စားမွု တို့ေျကာင့္ ထြန္းေတာက္ စံပယ့္ကို ခ်စ္သည္၊ လက္ထက္ဖို့အထိရည္ရြယ္ထားသည္။ဒါေပမယ့္ စံပယ္ အျမဲေျပာေသာ စကားတစ္ခြန္းရွိသည္။
ထြန္းေတာက္နွင့္ စံပယ္တို့ ခ်စ္သူဘဝမွ လက္ထက္ဖို့အထိ ရည္ရြယ္မွုမ်ားဟာ တစ္ေန့မွာ အိမ္မက္လိုေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ ဟုအျမဲေျပာသည္။စံပယ္ဘာကိုဆိုလိုမွန္း ထြန္းေတာက္မသိခဲ႔။
ထြန္းေတာက္နွင့္စံပယ္တု့ိ အရမ္းခ်စ္ခဲ႔ျကသည္။အတူစား အတူသြား၊ ဘာလုပ္လုပ္ အတူတူျဖစ္သည္။တစ္ေန့မျမင္ရ မေနနိုင္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ႔ျကသည္။မနက္မိုးလင္းသည္ ထြန္းေတာက္ စံပယ္အား အလုပ္သြားဖို့ သြားျကိုျမဲ၊ အခ်ိန္ကား မနက္ ၄နာရီခြဲ ၅နာရီ၊ ညေနအလုပ္ဆင္းခ်ိန္ ေန့လည္ ၄နာရီ ဆိုလည္း ထြန္းေတာက္ စံပယ္ကိုအိမ္လိုက္ပို့ျမဲ။ဒါက ထြန္းေတာက္ေန့စဥ္ အလုပ္ျဖစ္သည္။အလုပ္နားသည့္ေန့တြင္ပင္ အနည္းဆံုးဖုန္းေျပာ ျဖစ္သည္။
ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန့မွာ ထြန္းေတာက္၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းတခ်ို့ နိုင္ငံျခားသို့ထြက္ခြာသြားေလသည္။ဒါက ထြန္းေတာက္နိုင္ငံျခားသြားရန္ ျဖစ္ေပါ္လာသည့္ေျကာင္း တစ္ခ်က္၊ ၎တို့ အိမ္သို့ျပန္ပို့ ပိုက္ဆံအေျမာက္အမ်ားျမင္ေန ျကားေနရသည္ကိုး။
ထြန္းေတာက္နွင့္စံပယ္ ခ်စ္သူသက္တမ္း ၄နွစ္အတြင္းမွာ ႏွစ္ေယာက္လံုး အိမ္ကိုေထာက္ပံ႔လိုက္ သံုးလိုက္ျဖင့္ စုမိေဆာင္းမိသည္ မရွိ၊ နိုင္ငံျခားသြားလ်ွင္ ပိုက္ဆံအနည္းငယ္ စုမိနိုင္သည္ဟု ထြန္းေတာက္တို့ နွစ္ေယာက္ေတြးထင္ခဲ႔ျကသည္။ထို့ေျကာင့္ထြန္းေတာက္ပတ္စ္ပို့ အားခ်င္းလုပ္ကာ သူငယ္ခ်င္မ်ားရွိရာ အဘူဒါဘီသို့ ေဟာ္တယ္ ဝန္ထမ္းအျဖစ္ ထြက္ခြာသြားေလေတာ့သည္။
ထြန္းေတာက္တို့စီးေသာေလယာဥ္က ကာတာေလေျကာင္းလိုင္း၊ ရန္ကုန္မွကာတာ၊ ကာတာမွအဘူဒါဘီသို့ျဖစ္သည္။ထိုအခ်ိန္က ကာတာေလေျကာင္းလိုင္းမွာ ျမန္မာနိုင္ငံနွင့္စတင္ေျပးဆြဲခ်ိန္ျဖစ္သည္။ထြန္းေတာက္တို့ ေလယာဥ္ထြက္ခြာခ်ိန္မွာ ညေန ၆နာရီခန့္ျဖစ္သည္။
ေလယာဥ္ေပါ္ရွိ SERVICE မွာ အလြန္ေကာင္းသည္။ေလယာဥ္စီးခ်ိန္မွာ ၇ နာရီခန့္ရွိေသာ္လည္း အိမ္ခ်ိန္မရွိ ထိုအခ်ိန္တြင္းမွာ အစားအေသာက္ ၅ ျကိမ္ခန့္ေက်ြးေသာေျကာင့္ျဖစ္သည္။
ထြန္းေတာက္တို့စီးေသာေလယာဥ္က ကာတာေလေျကာင္းလိုင္း၊ ရန္ကုန္မွကာတာ၊ ကာတာမွအဘူဒါဘီသို့ျဖစ္သည္။ထိုအခ်ိန္က ကာတာေလေျကာင္းလိုင္းမွာ ျမန္မာနိုင္ငံနွင့္စတင္ေျပးဆြဲခ်ိန္ျဖစ္သည္။ထြန္းေတာက္တို့ ေလယာဥ္ထြက္ခြာခ်ိန္မွာ ညေန ၆နာရီခန့္ျဖစ္သည္။
ေလယာဥ္ေပါ္ရွိ SERVICE မွာ အလြန္ေကာင္းသည္။ေလယာဥ္စီးခ်ိန္မွာ ၇ နာရီခန့္ရွိေသာ္လည္း အိပ္ခ်ိန္မရွိ ထိုအခ်ိန္တြင္းမွာ အစားအေသာက္ ၅ ျကိမ္ခန့္ေက်ြးေသာေျကာင့္ျဖစ္သည္။
နိုင္ငံျခားသားအမ်ားစုကေတာ့မစားျကေပ၊အိပ္၍လိုက္လာျကသည္၊ထြန္းေတာက္တို့ကေတာ့ စားစရာ လာေပးသမ်ွ စားျကသည္၊ ပထမဆံုးေလယဥ္ေပါ္မွအစားအစာ စားဖူးသည္ကိုး၊ ေတာသားျမို့ေရာက္ဆိုတာဒါမ်ိုးျဖစ္မည္၊ တစ္ခုမွကိုမလြတ္ေပ။
ကာတာကို ထြန္းေတာက္တို့ ေရာက္ခ်ိန္က ညနက္ ခ်ိန္ အဘူဒါဘီသို့ ဆက္သြားမည့္ ေလယာဥ္မရွိ ေနာက္ေလယာဥ္စီးဖို့ အခ်ိန္၆နာရီခန့္ေစာင့္ရသည္။ထိုစဥ္အခ်ိန္က ကာတာေလဆိပ္မွာ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ကဲ႔သို့ပင္ TERMINAL တစ္ခုတည္းသာျဖစ္သည္။
ကာတာေလဆိပ္တြင္ ေနာက္ေလယဥ္ေစာင့္ဆိုင္းခ်ိန္ ထြန္းေတာက္တို့ ဗိုက္စာျကသည္။ထို့ေျကာင့္ ေလဆိပ္ရွိ ဘာဂာဆိုင္တြင္ ဝယ္ယူရန္ေမးျမန္းရာမွ ထြန္းေတာက္တို့ ေလယာဥ္လက္မွတ္တြင္ ထိုဆိုင္မွ FREE MEAL ပါရွိသည္ကို သိရွိရသည္။သို့ေသာ္ သက္မွတ္ခ်ိန္ေက်ာ္သြားေသာေျကာင့္ ကိုယ့္အိပ္မွစိုက္ကာ ဝယ္ယူစားေသာက္ရေလေတာ့သည္။
စားေသာက္ျပီးေနာက္ ထြန္းေတာက္တို့ အလွည့္နွင့္အိပ္ျကသည္။ေလယာဥ္လြတ္သြားမွာစိုး၍ ျဖစ္သည္။ထြန္းေတာက္ကမူ အိပ္လို့လဲမရ၊ အိပ္လို့လည္းမေပ်ာ္ေပ။တစ္ညလံုး ေဆးလိပ္ေသာက္လိုက္ ေလ်ွာက္ျကည့္လိုက္ျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္လြန္ခဲ႔သည္။
မနက္ ၆ နာရီ ခန့္တြင္ ထြန္းေတာက္တို့ ေနာက္ေလယာဥ္ထပ္စီးရသည္၊ ခရီးကား အဘူဒါဘီသို့။
ဒီတစ္ခါထြန္းေတာက္တို့ စီးေသာေလယာဥ္က အနည္းငယ္ေသးသည္၊ ပထမစီးေသာေလယာဥ္မွာ လူ ၃၀၀ ခန့္ဆန့္၍ ယခုုစီးေသာေလယာဥ္မွာ လူ ၁၀၀ ခန့္သာဆန့္မည္ထင္သည္၊ သို့ေသာ္လူသိပ္မပါေပ ေလယာဥ္ထြက္ျပီး နာရီဝက္ခန့္အျကာတြင္ BRAKEFAST ေက်ြးေလရာ ထြန္းေတာက္တို့လည္း ဗိုက္ဆာဆာနွင့္ စားလိုက္ျကသည္။၁ နာရီခြဲ ခန့္အျကာတြင္ အဘူဒါဘီ ေလဆိပ္သို့ ေရာက္ရွိေလသည္။
အဘူဒါဘီေလဆိပ္မွာေတာ့ ထြန္းေတာက္တို့ အလုပ္လုပ္မည့္ဟိုတယ္မွ လာေရာက္ျကိုဆိုေလသည္။ ေလဆိပ္နွင့္ ထြန္းေတာက္တို့အားထားမည္ အေဆာင္သည္ ၁၅ မိနစ္ခန့္သာ ကားေမာင္းရသည္။
ထြန္းေတာက္တို့အား အခန္းတစ္ခုတည္း အတူတူထားကာ ေရာက္ရွိေသာေန့အဖို့ နားေစသည္။ ထြန္ူေတာက္တု့ိေနေသာ အေဆာက္အဦးမွာ အျပင္မွျကည့္လ်ွင္ ေဟာင္းနြွမ္းျပီဟု ထင္ရေသာ္လည္း အတြင္းပိုင္း၌မူ အသစ္အတိုင္းပင္။ ေနာက္ေန့တြင္ဟိုတယ္မွ လာေရာက္ေခါ္ယူကာ UNIFORM တိုင္းျခင္း၊ လွည့္လည္မိတ္ဆက္ျခင္းမ်ားျပုလုပ္ျကသည္။
အလုပ္လုပ္ေသာဟိုတယ္သို့ ကားျဖင့္သြားရမည္ဟုထင္ေသာ္လည္း ၅မိနစ္ခန့္သာလမ္းေလ်ွက္ရဇသည္၊ ဟိုတယ္နွင့္ ACCOMODATION မွာ ကပ္ရပ္ျဖစ္ေသာေျကာင့္ပင္။အလုပ္ခ်ိန္မွာ မနက္ ၈နာရီမွ ညေန ၅ နာရီ ျဖစ္ကာ ၎ တုိ့ေပးေသာအလုပ္ (TASK) ကိုျပီးေအာင္လုပ္ရသည္။မျပီးလ်ွင္ ျပန္ခြင့္မရွိ။
ထြန္းေတာက္တို့မွာ အလုပ္လုပ္ကိုင္မွု့အပိုင္း၌ အခက္အခဲ မရွိေသာ္လည္း စကားေျပာအပိုင္း၌လြန္စြာ အခက္အခဲ ေတြ႔ျကသည္။ သူတို့ေျပာေသာစကားကို နားလည္ကာ မည္သို့ျပန္ေျပာရမည္ကိုလည္း သိေပမဲ႔ မိမိတို့၏ ပါးစပ္မွ စကားသံက ထြက္မလာေပ။ ထြန္းေတာက္တို့ အားလံုးလိုလိုပင္။အသံထြက္ပိုင္းဆိုင္ရာတြင္လည္း ကြဲလြဲမွု့မ်ားေတြ႔ရကာ၊ ထြန္းေတာက္တို့ေျပာေသာစကားကို
တျခားဝန္ထမ္းမ်ားနားမလည္ျက၊ သို့ေသာ္ ဟိုတယ္တြင္လာေရာက္တည္းခိုေသာ ဧည့္သည္မ်ားကမူ နားလည္ျကသည္။
ထို့ေျကာင့္ထြန္းေတာက္တို့ အားလံုးစကားေျပာကို ျကိုးစားျပင္ျကရေလေတာ့သည္။
ထြန္းေတာက္တို့ စကားေျပာအခက္အခဲမွာ ထိုကဲ႔သို့ျဖစ္သည္။
အစားေသာက္တြင္လည္း မတူညီေသာအစားအစာမ်ားျဖစ္သည္၊ထိုေဟာ္တယ္တြင္ျမန္မာ စားဖိုမွူးမရွိေပ၊ထို့ေျကာင့္ ျမန္္မာအစားအစာမွာ ကိုယ္တိုင္ခ်က္စားမွသာ စားျဖစ္ေတာ့သည္။
သို့ေသာ္ INDIA / PHILIPPINE အစားအစာမွာမူ ျမန္မာအစားအစာႏွင့္အနည္းငယ္တူသျဖင့္ ထိုဟိုတယ္တြင္အလုပ္လုပ္ခ်ိန္အတြင္း ၎အစားအစာမ်ားျဖင့္သာ စားေသာက္ေနထိုင္ခဲ႔ျကသည္။
အခ်ိန္ကြာျခားမွုတြင္ ျမန္မာနိုင္ငံႏွင့္ ၂ နာရီခြဲ ေစာေသာေျကာင့္ ေရာက္ခါစတြင္ အစဥ္မေျပေပ၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အနည္းငယ္အစဥ္ေျပလာခဲ႔သည္။
အဘူဒါဘီ၌ေရာက္ရွိခ်ိန္အတြင္း အေမနွင့္ မျကာခဏ ဆိုသလို စကားေျပာျဖစ္သည္၊ ထြန္းေတာက္အေဖမွာ အလုပ္မွ အျငိမး္စားယူလိုက္သည့္အျပင္ ညီမႏွစ္ေယာက္မွာလည္း ေက်ာင္းသူမ်ားျဖစ္ေသာေျကာင့္ ထြန္းေတာက္မွာ အိပ္သို့အလံုးစံု ေထာက္ပံ႔ရသူျဖစ္လာေတာ့သည္။
စံပယ္နွင့္လည္း မျကာခဏ စကားေျပာျဖစ္သည္၊ ေျပာျဖစ္တိုင္းငိုကာ ျပန္လာခဲ႔ရန္ေျပာ၍ အျမဲႏွစ္သိမ့္ခဲ႔ရေလသည္။ထိုအခ်ိန္က INTERNET မွ စကားေျပာရန္ GTALK တစ္ခုသာရွိသည္။
ထြန္းေတာက္တို့ စကားေျပာအခက္အခဲမွာ ထိုကဲ႔သို့ျဖစ္သည္။
အစားေသာက္တြင္လည္း မတူညီေသာအစားအစာမ်ားျဖစ္သည္၊ထိုေဟာ္တယ္တြင္ျမန္မာ စားဖိုမွူးမရွိေပ၊ထို့ေျကာင့္ ျမန္္မာအစားအစာမွာ ကိုယ္တိုင္ခ်က္စားမွသာ စားျဖစ္ေတာ့သည္။
သို့ေသာ္ INDIA / PHILIPPINE အစားအစာမွာမူ ျမန္မာအစားအစာႏွင့္အနည္းငယ္တူသျဖင့္ ထိုဟိုတယ္တြင္အလုပ္လုပ္ခ်ိန္အတြင္း ၎အစားအစာမ်ားျဖင့္သာ စားေသာက္ေနထိုင္ခဲ႔ျကသည္။
အခ်ိန္ကြာျခားမွုတြင္ ျမန္မာနိုင္ငံႏွင့္ ၂ နာရီခြဲ ေစာေသာေျကာင့္ ေရာက္ခါစတြင္ အစဥ္မေျပေပ၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အနည္းငယ္အစဥ္ေျပလာခဲ႔သည္။
အဘူဒါဘီ၌ေရာက္ရွိခ်ိန္အတြင္း အေမနွင့္ မျကာခဏ ဆိုသလို စကားေျပာျဖစ္သည္၊ ထြန္းေတာက္အေဖမွာ အလုပ္မွ အျငိမး္စားယူလိုက္သည့္အျပင္ ညီမႏွစ္ေယာက္မွာလည္း ေက်ာင္းသူမ်ားျဖစ္ေသာေျကာင့္ ထြန္းေတာက္မွာ အိပ္သို့အလံုးစံု ေထာက္ပံ႔ရသူျဖစ္လာေတာ့သည္။
စံပယ္နွင့္လည္း မျကာခဏ စကားေျပာျဖစ္သည္၊ ေျပာျဖစ္တိုင္းငိုကာ ျပန္လာခဲ႔ရန္ေျပာ၍ အျမဲႏွစ္သိမ့္ခဲ႔ရေလသည္။ထိုအခ်ိန္က INTERNET မွ စကားေျပာရန္ GTALK တစ္ခုသာရွိသည္။
ဖုန္းျဖင့္ မေျပာနို္င္ေပ လြန္စြာ ေစ်းျကီးေသာေျကာင့္ျဖစ္သည္။
ထြန္းေတာက္၏ အလုပ္ျကိုးစားမွုေျကာင့္ တစ္နွစ္ျကာေသာအခါ မန္ေနဂ်ာမွ အသိအမွတ္ျပုကာ NIGHT INCHARGE အျဖစ္ ညပိုင္္းတြင္တာဝန္ခ်ထားကာမျကာခင္ SUPERVISOR အျဖစ္သို့ ရာထူးတိုးရန္ စီစဥ္ထားေလသည္။
ထိုအေတာအတြင္း လက္ေထာက္မန္ေနဂ်ာ အသစ္ေရာက္ရွိလာေလသည္။ ၎မန္ေနဂ်ာမွာ ထြန္းေတာက္အား မျကည္ေပ။
ထြန္းေတာက္၏ လုပ္ကိုင္မွု႔မ်ားအား အျမဲပင္ အျပစ္ေျပာဆိုလ်က္ ေျဖရွင္းမွု႔ မ်ားကို နားမဝင္ေပ၊ ထို့ေျကာင့္ ထြန္းေတာက္မွာ ၎မန္ေနဂ်ာနွင့္ ေမး ထူး ေခါ္ ေျပာ သာေနသည္၊ အျမင္ၾကည္လာေစရန္ ဖားရားျခင္းမ်ားမလုပ္၊ဒါေျကာင့္ ထြန္းေတာက္နွင့္မတည့္ျခင္းျဖစ္သည္။
"ဟဲလို. . .ဟဲလို ထြန္းေတာက္နင္ေနေကာင္းလား ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲ"
"ျပန္လာမွာေပါ့ဟာ. .နင္ေကာေနေကာင္းရဲ႔လား"
"ေကာင္းပါတယ္ဟာ၊ နင့္ကိုအရမ္းသတိရတာပဲ ထြန္းေတာက္ရယ္၊ ျပန္လာခဲ႔ပါေတာ့ဟာ"
"ေအးပါဟာ. .ငါလဲ သတိရပါတယ္၊ ငါျပန္လာဖို့ နီးပါျပီ။"
ဒါ ထြန္းေတာက္နွင့္ စံပယ္တို့ ေနာက္ဆံုးအျကိမ္ အြန္လိုင္းမွ စကားေျပာျဖစ္ျခင္းျဖစ္သည္။
အဘယ့္ေျကာင့္ဆိုေသာ္ ထြန္းေတာက္ ျမန္မာနိုင္ငံျပန္ရန္ ၃ လအလို္၌ စံပယ္နွင့္ အဆက္အသြယ္ဖ်က္ထားခဲ႔ေလသည္။
ဟုတ္ပါတယ္၊ ျမန္မာနိုင္ငံသို့ မျပန္ခင္ ထြန္းေတာက္ စံပယ္နွင့္ ၃လခန့္ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ထား ေလသည္္။ မိမိျပန္ေရာက္ေျကာင္း မသိေစရန္နွင့္ စံပယ္အံ႔ျသသြားေစရန္း တိတ္တဆိတ္ ျပန္ရန္စီစဥ္ထားေလသည္။
သို့ျဖင့္ နွစ္နွစ္ျပည့္ေသာအခါ ထြန္းေတာက္ ျမန္မာနိုင္ငံသို့ ျပန္လာခဲ႔ေလသည္။ထြန္းေတာက္၏ မိသားစုမွ ေလဆိပ္တြင္ ေပ်ာ္ရြွင္စြာ လာေရာက္ျကိုဆိုျကသည္။စံပယ္ကိုမူ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ထား၍ မိမိျပန္လာမည္ကိုမသိဟု ထင္ခဲ႔သည္။
မိမိအထင္မွာ မွားေျကာင္း ထြန္းေတာက္ေနာက္မွသိခဲ႔ရေလသည္။ျမန္မာနိုင္ငံ ေရာက္ျပီးေနာက္တစ္ေန့တြင္ ထြန္းေတာက္ စံပယ္အား အလုပ္ျကိုဖူးသည့္ ကားမွတ္တိုင္တြင္ သြားေရာက္ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ႔သည္။
အခ်ိန္ကားေန့လည္ ၂ နာရီခန့္၊ စံပယ္မွာ AFTERNOON DUTY ျဖစ္ေသာေျကာင့္ျဖစ္သည္။ ေတြ႔ပါျပီ၊ မိမိနွင့္ ၂နွစ္ေက်ာ္ေဝးကြာခဲ႔ရေသာ ခ်စ္သူ၊ ေန့စဥ္ရက္စက္ တစ္ေန့မွေမ့မရခဲ႔ေသာ အခ်စ္ဆံုးခ်စ္သူ စံပယ္ ကားေပါ္မွဆင္းလာသည္။စံပယ့္ကိုေတြ႔ရတာ အနည္းငယ္ပိန္သြားသည္၊ မိမိအား လြမ္း၍ျဖစ္မည္၊
"ေဟး. .စံပယ္ ေနေကာင္းရဲ႔လား"
"ထြန္းေတာက္ပါလား. .နင္ျပန္ေရာက္ေနတယ္ဆို"
"ဟုတ္တယ္မေန့ကဘဲ ငါျပန္ေရာက္တာ"
စံပယ္ စကားေျပာပံုမွာ ေအးတိေအးစက္ နိုင္လြန္းလွသည္။ထြန္းေတာက္ စံပယ္လက္အားလက္ကိုင္ကာ
"လာ. .တခုခုစားရင္းစကားေျပာရေအာင္"
စံပယ္မွာ ထြန္းေတာက္ကို သူမလက္အား အကိုင္မခံဘဲ အလုပ္သြားရာလမ္းအတိုင္းလမ္းေလ်ွာက္မပ်က္ဘဲ
"ငါ. .အလုပ္သြားရေတာ့မွာ"
"အေစာျကီး ရွိေသးတာဘဲ စံပယ္ကလဲ"
ထြန္းေတာက္ စံပယ္ကို ထပ္မံျကိုးစား၍ သူမလက္အား ဖမ္းယူရင္း ေခါ္ေနမိသည္။
"ငါ လက္ထက္ျပီးသြားျပီ ထြန္းေတာက္"
ထြန္းေတာက္မ်က္လံုးမ်ား ျပာေဝသြားသည္၊ မိမိနားျကားမ်ားလြဲေလသလား၊ သို့တည္းမဟုတ္ မိမိအား အဆက္အသြယ္ မလုပ္၍ စိတ္ဆိုးေနတာမ်ားလား
" နင္ ငါကို. .စိတ္ဆိုးေနတာလား စံပယ္. .ငါနင့္ကိုအဆက္အသြယ္မလုပ္တာ ငါျပန္လာတာ နင္သိရင္ အ႔ံျသသြားေအာင္လို့ပါ"
"မဟုတ္ဘူးထြန္းေတာက္. .ငါတစ္ကယ္ေျပာတာ . . .ငါလက္ထက္ျပီးသြားျပီ"
မိမိနွင့္ စံပယ္တို့ေျပာဆိုပံုမွာ တစ္ျဖည္းျဖည္းနွင့္ ထြန္းေတာက္မွ စံပယ္အား ေနွာက္ယွက္သည့္ပံုေပါက္လာသည္။လမ္းမေပါ္တြင္ျဖစ္၍ လမ္းသြားလမ္းမ်ားနွင့္ ေစ်းေရာင္းခ်သူမ်ားကလည္း ျကည့္ေနျကျပီျဖစ္သည္။ထို့ေျကာင့္ ထြန္းေတာက္ လက္ေလ်ာ့ကာ မတ္တတ္ရပ္လ်က္ က်န္ေနခဲ႔ေလသည္၊စံပယ္မွာမူ သူမအလုပ္လုပ္ေသာ ဟိုတယ္အတြင္းသို့တစိေရြ႔ေရြ႔နွင့္ ဝင္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလေတာ့သည္။
