ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ငယ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေလးပါ။
သူနဲ႔က ၄ တန္းႏွစ္မွာအခန္းသြားတူျပီး ခင္သြားတာပါ။
သူရဲ႕ မိဘမ်ိဳးရိုးခ်မ္းသာတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက သူ႔မိဘက အိမ္မွာပဲသူ႔ကိုဥထားတယ္။
ဘယ္မွေပးမသြားဘူး လိုခ်င္တာေျပာ ဝယ္ေပးတယ္။
ေက်ာင္းမုန္႔ဖို႔ဆို ကၽြန္ေတာ္တစ္ရက္မွ ၁၀၀ က်ပ္။ သူ႔က ၁၅၀၀ ရတယ္။
သူမိဘေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔လဲ အေပါင္းအသင္းမလုပ္ခိုင္းဘူး။
ေက်ာင္းၾကိဳေက်ာင္းပို႔ ေန႔တိုင္အခ်ိန္မွန္ၾကိဳပို႔တာေပါ့ဗ်ာ။
သူ႔မိဘက သူတို႔ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္နဲ႔ သူတို႔အမိန္႔အတိုင္းပဲ ေနခိုင္းတယ္။
သူက သူငယ္ခ်င္း အရမ္းမက္ေမာတာ။ အိမ္မွာလဲ တစ္ဦးတည္းေသာသားျဖစ္ေတာ့ အေဖာ္မရွိဘူးေပါ့ဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ့္အေပၚအရမ္းေကာင္းခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ။
၄ တန္းႏွစ္ ေက်ာင္းစတက္ခါစတုန္းက သူကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာထိုင္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္က စာေရးတာလက္ေရးၾကီးေတာ့ တစ္လိုင္းခ်င္းျခားျပီးစာေရးတဲ့အက်င့္ရွိတယ္။
အဲ့တာကို သူေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မွင္အစို ေဘာပင္ တစ္ေခ်ာင္းခဏေပးသံုးတယ္။
ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိေသးတယ္ ေဘာပင္မွင္က ေခ်ာကလက္ အနံ႔ေလးနဲ႔။
သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို လိုခ်င္ရင္ ယူထားလိုက္ စာေတြကို တစ္လိုင္းျခားမေရးနဲ႔တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္လဲ သူ႔ေဘာပင္ကို သေဘာက်သြားတာနဲ႔ ယူမယ္လို႔ေျပာလိုက္တယ္။
အဲ့အခ်ိန္မွာ အဲ့လိုမ်ိဳး မွင္အစို ေခ်ာကလက္အနံ႔နဲ႔ ေဘာပင္ေတြ
တစ္ေခ်ာင္းကို ၃၀၀ ေပးရတယ္။ ေတာ္ရံုမသံုးႏိုင္ၾကဘူး။
အဲ့ေနာက္ပိုင္း အခန္းမတူေတာ့ သိပ္မတြဲျဖစ္ေတာ့ဘူး။
၈ တန္းႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အိမ္က ဂိမ္းဆိုင္ဖြင့္ေတာ့
ေက်ာင္းဆင္းျပီး က်ဴရွင္မရွိတာနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေတြ သြားေဆာ့ၾကေတာ့ သူလဲလိုက္လာေဆာ့တယ္။
အဲ့တာ သူ႔အိမ္က က်ဴရွင္လာၾကိဳတဲ့ခ်ိန္ သိသြားတာနဲ႔
ဂိမ္းဆိုင္လိုက္လာျပီး သူ႔အေဖက လူေရွ႕သူေရွ႕ ခါးပတ္ခၽြတ္ျပီးရိုက္ေတာ့
သူလဲ ရွက္တာတစ္မ်ိဳး စိတ္ထဲေတာ္ေတာ္ ဝမ္းနည္းသြားတယ္ထင္တယ္။
အဲ့ေန႔ေနာက္ပိုင္း သူေနပံုထိုင္ပံု ေတာ္ေတာ္ေလးေျပာင္းသြားတယ္။
ေျပာင္းသြားတယ္ဆိုတာ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို မဟုတ္ဘူး။
အရင္က စာၾကိဳးစားသေလာက္ ေနာက္ပိုင္း က်ဴရွင္ေတာင္မတက္ေတာ့ဘူး
အိမ္က မၾကိဳက္မွန္းသိေပမဲ့ ဂိမ္းဆိုင္ကိုသြားတယ္။
အိမ္က လာရိုက္ျပီဆိုရင္ အရိုက္ခံလိုက္တယ္ က်ဴရွင္မသြားဘူး။
အဲ့လိုနဲ႔ တစ္လေလာက္ၾကာေတာ့ သူက ေဆးလိပ္ေတြ စေသာက္ေနျပီ။
သူ႔မိဘေတြကဘက္က နည္းနည္းေလွ်ာ့လာျပီး စကားေကာင္းေကာင္းလာေျပာတယ္
ဆရာမေတြကိုလဲ ၾကည့္ေပးဖို႔ အကူညီလာေတာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။
သူက အေသြးအသားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတာေလဗ်ာ။
သူ႔မိဘက ဆံုးမတာ ဆံုးမေပါ့။ ခုလိုက်ေတာ့ အရွက္ကကြဲ စိတ္ေတြပါေဖာက္ျပားလာေတာ့
သူ႔မွာ ၈ တန္းဆိုေပမဲ့ ေလာကၾကီးကို စိတ္နာသြားသလားမေျပာတတ္။
အဲ့လိုနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဆရာမေတြပါ ေက်ာင္းခန္းထဲမွာ လိုက္ေျပာေနေတာ့
သူက ေက်ာင္းေတာင္လာမတက္ေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းလာမတက္ေတာ့
ဆရာမေတြက သူ႔မိဘနဲ႔ ဂိမ္းဆိုင္သြားေခၚ ေနာက္တစ္ရက္မနက္
တန္းစီ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆိုအျပီးမွာ အလံတိုင္ေရွ႕ ေခၚျပီးရိုက္ပါေလေရာ။
အခန္းထဲေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားေပးစကားေျပာေတာ့ သူက
"သူ႔မိဘေတာင္ သူ႔ကိုလူေရွ႕သူေရွ႕ ရိုက္တာကို ဆရာမေတြ ဒီလိုရိုက္တာ
မထူးဆန္းပါဘူး ငါရိုးေနျပီ ဘာမွမျဖစ္ဘူး " လို႔ေျပာရင္း ငိုေနရွာတယ္။
၁၀:၁၅ မုန္႔စားဆင္းတဲ့အခ်ိန္ သူ႔လြယ္အိတ္သူယူျပီး ဂိမ္းဆိုင္သြားေရာ။
အဲ့မွာ ဂိမ္းဆိုင္က ေက်ာင္းေျပးေနက်ဆရာၾကီးေတြနဲ႔ သြားေပါင္းမိျပီး
အဲ့ေန႔မွာ ေကာ္ေတြ ရွဴတတ္လာတယ္။ ျပီးေတာ့ အျမဲတမ္းလိုလို ရန္ျဖစ္ေနတယ္။
ေနာက္ပိုင္း ေလာင္းကစားေတြလုပ္၊ အရက္ေတြေသာက္ ေတာ္ေတာ္ေသာင္းၾကမ္းလာတယ္။
တစ္ေခါက္က သူ႔သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္နဲ႔ အရက္မူးျပီး သူမ်ားနဲ႔ ရန္ျဖစ္တာ အဖမ္းခံလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္
သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက အိမ္ကလာေခၚျပီး အာမခံရေတာ့ အရင္လြတ္လာတယ္။
သူ႔မွာ တစ္ေယာက္ထဲ အခ်ဳပ္ထဲမွာ ၂ ညေလာက္အိပ္ျပီးမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သတင္းၾကားလာေတာ့
ဂိမ္းဆိုင္က အစ္ကိုၾကီးကိုအကူညီသြားေတာင္မွ သူကလိုက္ျပီး သူ႔ရဲ႕တူေလးပါလို႔ အာမခံျပီးသြားထုတ္လာရတယ္ဗ်ာ။
မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႔ သူငယ္ခ်င္းကို ဂိမ္းဖိုးရွင္းေပးဆိုျပီး သြားရွာတာ။
အဲ့အခ်ိန္ သူ႔မိဘေတြက သိသိၾကီးနဲ႔ တမင္မထုတ္ေပးဘူးဆိုတာ ရဲစခန္းက ေျပာျပမွသိရတာ။
အဲ့ကိစၥကို ဂိမ္းဆိုင္က အစ္ကိုၾကီးက သူ႔ကိုမေျပာျပဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို မွာထားေသးတယ္။
အခ်ဳပ္က ထြက္လာခါစ ဂိမ္းဆိုင္က အစ္ကိုၾကီးက အခ်ဳပ္က်ရင္ ကံနိမ့္တယ္ သူ႔နဲ႔အတူတူ ရဟန္းခံဖို႔ေျပာေတာ့
သူငယ္ခ်င္းက လက္ခံလိုက္တယ္။ အဲ့ခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ရဟန္းခံမွန္း မသိလိုက္ဘူး။
ရဟန္းခံျပီး ေနာက္ ၁ ရက္က်ေတာ့ ကိုယ္ေတာ္က အတည္ေပါက္နဲ႔ ဖုန္းဆက္လာတာ
သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း အလွဴသြားလုပ္ရေအာင္တဲ့ ျမိဳ႕လယ္ေက်ာင္းမွာေစာင့္ေနမယ္ဆိုေတာ့
ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ေမြးေန႔အတြက္ပါ အလွဴလုပ္ျဖစ္တာေပါ့ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ ေစ်းပတ္ျပီး
သကၤန္းတစ္စံုနဲ႔ ေရခြက္ေတြ၊ ဆပ္ျပာေတြဝယ္ျပီး ျမိဳ႕လယ္ေက်ာင္းေရာက္တဲ့ခ်ိန္
ကိုယ္ေတာ္ကိုေတြ႕ေတာ့ ဒီကလူေတြ ရယ္ရမလို ငိုရမလိုျဖစ္သြားတယ္။
အဲ့ဒီအျပင္ အထဲမွာလာထိုင္ဦး စကားေလးဘာေလးေျပာၾကတာေပါ့ ဆိုလို႔
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အထဲဝင္ထိုင္ေတာ့ ျပံဳးစိစိနဲ႔ ဒကာတို႔ ကန္ေတာ့ၾကပါဦးတဲ့။
ကိုယ္ေတြမွာ ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမွန္းမသိ ကန္ေတာ့ဆိုေတာ့ ကန္ေတာ့လိုက္ရတာေပါ့ဗ်ာ။
ရဟန္းခံျပီး လူထြက္တဲ့ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းကိိုတစ္ႏွစ္နားလိုက္ျပီး အေျချငိမ္ေနျပီ။
ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ခါနီးမွာ သူ႔ကို သူ႔မိဘ အခ်ဳပ္ထဲက မထုတ္ေပးတဲ့အေၾကာင္း
ဘယ္သူက ပါးစပ္ယားျပီးေျပာလိုက္လဲမသိဘူး သူ႔စိတ္ျပန္ေဖာက္လာေရာ။
အဲ့ခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ လံုးဝအဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားခဲ့တယ္။
ဘယ္မွာသြားေနေနလို႔ ေနေနမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ေနာက္ပိုင္းျပန္ေတြတဲ့အခ်ိန္
သူငယ္ခ်င္းက တရုတ္ျပည္နယ္စပ္ကေန လားရႈိးကို ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီေမာင္းေနတာ
အဲ့ခ်ိန္သူေတာ္ေတာ္ေလး ပ်က္စီးေနျပီ။ စိတ္ၾကြေဆးေတြ သံုးေနျပီ။
စိတ္ၾကြေဆးသံုးတာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီေျပာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ၾကားထဲ ၉ တန္းႏွစ္ နဲ႔ ၁၀ တန္းႏွစ္က အေဆာင္ေနရေတာ့
အဆက္အသြယ္မရေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းျပီးတဲ့ခ်ိန္ ျပင္ဦးလြင္မွာ ၂ ႏွစ္နီးပါးေနလိုက္ေသးတယ္။
ျပင္ဦးလြင္ကေနျပန္လာေတာ့ သူကေတာ္ေတာ္ အေျခအေနဆိုးေနျပီ ဘိန္းထိုးတဲ့အဆင့္ေရာက္ေနျပီ။
အဲ့ခ်ိန္ သံုးဘီးေမာင္းေနတာ။ တစ္ခါတစ္ေလ လမ္းေဘးထိုးအိပ္လို႔အိပ္။
သံုးဘီး အလွည့္မေရာက္ေသးရင္လဲ သံုးဘီးေပၚ အျမဲတမ္း မိန္းေနတာ။
လက္မွာ ေဆးထိုးအပ္အရာေတြ ျပည္တည္နာေတာင္ျဖစ္ေနျပီ။
ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ခ်ိန္ ေနာက္က်သြားျပီဆိုေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္အတတ္ႏိုင္ဆံုး လိုက္တားတယ္။
သူ႔မွာ ရွာသမွ်ပိုက္ဆံ အကုန္ေဆးသံုးဖို႔ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့
သံုးဘီးကရတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ သူသံုးတဲ့ေဆးဖိုး မေလာက္ေတာ့ မူးယစ္ေဆး စေရာင္းလာတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ လိုက္တားတယ္ သူ႔ကိုေခၚ အရက္ကိုမူးေအာင္တိုက္ျပီး အိပ္ခိုင္း
ႏိုးလာျပီဆိုရင္ အစာစားျပီး အရက္နာက်ေနတယ္ နည္းနည္းေသာက္ ဆိုျပီး
ထပ္တစ္ခါ ေမွာက္ေအာင္ျပန္တိုက္တယ္။ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ သူ႔ကိုသူမေကာင္းမွန္း သိလာျပီး
ေဆးရံုသြားျပီး ေဆးသြားျဖတ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အၾကိဳအပို႔လုပ္ေပးတယ္။
အခ်ိဳ႕လူေတြဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုပါ ေဆး လာျဖတ္တယ္ ထင္ေနၾကတာ။
တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ေဆးျပတ္သြားတယ္။ အဲ့ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူနဲ႔
အျမဲ ဘီယာေသာက္လိုက္ ဂိမ္းေဆာ့လိုက္နဲ႔ ၅ လေလာက္ၾကာခဲ့တယ္။
၅လျပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ေမျမိဳ႕ျပန္သြားျပီး အဲ့မွာ ေခြဆိုင္သြားဖြင့္တဲ့ခ်ိန္ အဆက္သြယ္ျပတ္သြားတယ္။
၃ ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကူးေခြေရာင္းတာ အဖမ္းအစီးမ်ားတာနဲ႔ ဆိုင္ပိတ္ျပီး လားရႈိးျပန္လာေတာ့
ဆရာသမားက မူးယစ္ေဆး အမႈနဲ႔ ေထာင္ထဲေရာက္ေနျပီ ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ခ်ိန္ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ရွိေနျပီ
သူက ေရာင္းဝယ္မႈနဲ႔ ေဆးသံုးတဲ့အမႈ။ စုစုေပါင္း အမႈ ၂ ခုနဲ႔က်တာ အားလံုးေပါင္း ၁၃ ႏွစ္။
ဒီႏွစ္မွ သူ႔အသက္ ၄ ႏွစ္ျပည့္မွာပါ ေနာက္ထပ္ ၉ ႏွစ္က်န္ပါေသးတယ္။
အခု သူ႔အသက္ ၂၄ ႏွစ္ျပည့္ျပီးသြားျပီ ေနာက္ထပ္ ၉ ႏွစ္ထပ္က်န္ေသးရင္
သူထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ၃၃ ႏွစ္ သူ႔ဘဝသက္တမ္း တစ္ဝက္က်ိဳးသြားပါျပီ။
ဒီစာကိုေရးရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက မိဘေတြ သားသမီးကို မွန္ကန္တဲ့နည္းလမ္းကိုသံုးျပီး
သားသမီးေတြကို ေအးေအးေဆးေဆး နားဝင္ေအာင္ ဆံုးမေစခ်င္တာတစ္ခု
ျပီးေတာ့ မူးယစ္ေဆးဆိုတာ သံုးတတ္ျပီး အရသာသိသြားရင္ စိတ္ဘယ္ေလာက္ခိုင္ခိုင္
စိတ္ညစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ၊ စိတ္ဖိအားမ်ားတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ ျပန္သြားသံုးျဖစ္မွာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ တစ္ခါခါ စိတ္အရမ္းက်ဥ္းၾကပ္လာတဲ့အခါ စဥ္းစားဖူးတယ္။
ဒါမဲ့ ဒီခဏေလး စိတ္ေျပဖို႔အတြက္ ဘဝကိုအပ်က္ခံလို႔မရဘူးဆိုတဲ့ အသိစိတ္က
ကၽြန္ေတာ့္ကိုတားေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္အခုထိ ဒီလိုေနႏိုင္တာပါ။
ဒါမဲ့ စိတ္ညစ္ရင္ျဖစ္ျဖစ္၊ ေပ်ာ္ရင္ျဖစ္ျဖစ္ အရက္၊ဘီယာေတာ့ ေသာက္တယ္တတ္တယ္။
ပံုေတြက သူဘဝ အေျခအေနကို ရာသီဥတုရဲ႕
အလင္းအေမွာင္နဲ႔ ပံုေဖာ္ထားတာပါ
အလင္းက သူငယ္ခ်င္းကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္
သူ႔မိဘနဲ႔ ဆရာမက တိမ္ေတြပါ
လအေရာင္က ဂိမ္းဆိုင္က သူ႔နဲ႔အတူရဟန္းခံတဲ့ အစ္ကိုၾကီး
အေမွာင္ ဆိုတာ အခ်ဳပ္နဲ႔ ေထာင္ကို ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။
အဓိပၸာယ္က
အစပိုင္းမွာ ထြန္းေတာက္ေနတဲ့သူ
တိမ္ေတြက ကာသြားေတာ့ အေရာင္မွိန္လာျပီး
တျဖည္းျဖည္း ဘဝ အေမွာင္တစ္ခုက်ခဲ့ျပီးေနာက္
လေရာင္သာသာ အလင္းေလးျပန္ျမင္ခဲ့ေသာ္လည္း
တိမ္ရဲ႕ ထပ္တစ္ခါ ဖံုးဖိမႈေၾကာင့္
အလင္းမရွိေတာ့တဲ့ အေမွာင္ထဲကို က်ေရာက္သြားတာပါ။
Written By Kyaw Kyaw Naing