ကိုယ္တို႔က်ဴရွင္တတ္တဲ့ဆရာမအိမ္ကိုသြားတဲ့လမ္းမွာရွိတဲ့ လက႓က္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ ထိုင္တတ္တဲ့သူ႔ကို မနက္အေစာႀကီးက်ဴရွင္မွီေအာင္သြားရတဲ့ကိုယ္တို႔သတိထားမိခဲ့တယ္။လက႓က္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ တစ္ခုခုကိုေတြးပီးေအးေအးေဆးေဆးထိုင္ေနတတ္တဲ့သူက ကိုယ္တို႔ရဲ႕ကဗ်ာေလးေလးတစ္ပုဒ္ေပါ့။မနက္တိုင္းလက႓က္ရည္ဆိုင္ဘက္ကိုေခ်ာင္းၾကည့္ရတဲ့အလုပ္တစ္ခုကို ကိုယ္တို႔မပ်က္မကြက္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ လုပ္ခဲ့တဲ့ကိုယ္တို႔ရဲ႕အလုပ္က အက်င့္တစ္ခုလိုျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ မနက္တိုင္းက်ဴရွင္သြားတတ္တဲ့ကိုယ္တို႔ကိုသူလည္းသတိထားမိလာခဲ့တယ္ေလ။
လက႓က္ရည္ဆိုင္ထိုင္တတ္တဲ့သူနဲ႔ လက႓က္ရည္ဆိုင္ေရွ႕ကျဖတ္ပီးက်ဴရွင္သြားရတဲ့ကိုယ္တို႔ရင္းႏွီးခဲ့ၾကတယ္။မနက္တိုင္းၿပံဳးျပတတ္တဲ့သူ႔ရဲ႕အၿပံဳးေတြကို ဆယ္ေက်ာ္သက္ကိုယ္တို႔ စြဲလမ္းခဲ့ၾကတယ္။သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကၾကားခဲ့တဲ့စကားတစ္ခြန္းက ကိုယ္တို႔ရဲ႕ငယ္ရြယ္တဲ့နွလံုးသားမွာ စာနာသနားျခင္းဆိုတဲ့စိတ္ေတြပိုပီးျဖစ္လာေစခဲ့တယ္ေလ။
ကိုယ္တို႔ၿမိဳ႕ကိုအလည္လာခဲ့တဲ့သူတစ္ေယာက္ဆိုတာကလြဲပီးမသိခဲ့တဲ့သူ႔ကို အသည္းကြဲေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ဆိုတာသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္ဆီမွာမွန္းမသိတဲ့သူ႔ရဲ႕ရည္းစားကို ကိုယ္တို႔မုန္းမိခဲ့ၾကတယ္။ကိုယ့္ကိုကိုယ္သူရဲေကာင္းထင္မိတဲ့ကိုယ္က သူ႔ကိုႏွစ္သိမ့္ေပးခဲ့မိတယ္။ကိုယ့္ရဲ႕နွစ္သိမ့္မႈေတြကသူ႔အတြက္နည္းနည္းပဲျဖစ္ျဖစ္အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့မိတယ္ေလ။
သူငယ္ခ်င္းေတြကတားခဲ့ၾကေပမယ့္ ကိုယ္ေရွ႕ဆက္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့မိတယ္။ကိုယ္စခဲ့တဲ့ဇာတ္လမ္းကို ကိုယ္တိုင္အဆံုးသတ္ခ်င္ခဲ့ေပမယ့္ဇာတ္လမ္းရဲ႕အဆံုးသတ္ကိုေတာ့သူကပဲဦးေဆာင္ခဲ့တယ္။ငယ္ရြယ္တဲ့အခ်ိန္မွာရည္းစားမထားရဘူးေနာ္ လိမ္လိမ္မာမာနဲ႔စာႀကိဳးစားရမယ္ဆိုတဲ့သူ႔စကားအဆံုးမွာကိုယ္ငိုခ်င္ခဲ့မိတယ္။
မိုးရြာတဲ့ေန႔ေတြဆို သီခ်င္းေအးေအးေလေတြနားေထာင္ရတာႀကိဳက္တဲ့ကိုယ္ကို လက႓က္ရည္ဆိုင္မွာနားေထာင္ရတာပိုအရသာရွိတယ္ဆိုတာသင္ေပးခဲ့ဘူးတဲ့ဘူးသူက မိုးေတြရြာတဲ့ေန႔တစ္ေန႔မွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့လက႓က္ရည္ဆိုင္ေလးထဲမွာ ကိုယ့္ကိုထားခဲ့ေလရဲ႕။
ကိုယ္အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာသူ႔ကို တစ္ခါေလာက္ေတာ့ေတြ႔ခ်င္မိတယ္။ငယ္ရြယ္တဲ့အသက္အပိုင္းအျခားတစ္ခုမွာ စိတ္ကစားမိခဲ့တဲ့ကိုယ့္အေပၚမွာ အခြင့္အေရးမယူတတ္ခဲ့တဲ့ သူရဲ႕ျဖဴစင္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ခုဆို ကိုယ္ပညာတတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ပီေလ။
