လူ႔ဘဝကို ကိန္းဂဏန္းနဲ႔တြက္ၾကည့္ရင္ ရက္သံုးေသာင္းပဲ ရွိပါတယ္။ မယံုရင္ တြက္ၾကည့္လိုက္ပါ။
30,000÷ 365 = 83(ႏွစ္)
တကယ္ ၈၃ႏွစ္ထိ အသက္ရွင္ ခဲ့ရင္ေတာင္ ပွ်မ္းမွ် ရက္ ၃ေသာင္းပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေတာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရက္ေပါင္း ဘယ္ေလာက္ကို မသိမသာေက်ာ္ခဲ့ သလဲဆိုတာျပန္မႏႈတ္ၾကည့္ရေသးပါဘူး။
Images Credit - Original Source
ကြၽန္ေတာ္ အစက လူ႔ဘဝကို ဖာသိဖာသာပဲထင္ခဲ့တာ။
ဒီေန႔ၿပီး မနက္ျဖန္။
မနက္ျဖန္ၿပီး သန္ဘက္ခါ။
သန္ဘက္ခါၿပီး ဖိန္းႏႊဲခါေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ဒီ ကိန္းဂဏာန္းကိုျမင္ျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွ လူ႔ဘဝဟာ တုိတိုေလးပါလားဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။
သင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ၿပီး ေတြးခဲ့မိဖူးသလား။
သင့္ရဲ႕ဘယ္ႏွစ္ရက္က ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့လဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က ေဒါသထြက္ခဲ့သလဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ျဖတ္သန္းခဲ့လဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က ျပီးျပည့္စံုတယ္ခံစားရလဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က အထီးက်န္တယ္ထင္ရသလဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က မိမိကိုယ္ကိုယ္ အတြက္လဲ?
ဘယ္ႏွစ္ရက္က သူတစ္ပါးအတြက္ ျဖစ္ခဲ့သလဲ?
ဒီေလာက္ လူ႔ဘဝ ရက္ေပါင္းတိုတိုေလး အတြင္းမွာ….ဘယ္လို အခိုက္အတန္႔ေတြက တန္ဖိုးအရွိဆံုးအခ်ိန္ေတြလဲ? လူ႔ဘဝဟာ တန္ဖိုးရွိမွန္း ကြၽန္ေတာ္တို႔သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကမ်ား သြားတန္ဖိုးထားေပးတတ္ၾကလို႔လဲ??
ေရွးလူႀကီးေတြေျပာဖူးတယ္။ ” ေကာင္းကင္က အပ္တစ္စင္းနဲ႔ လူ႔ျပည္က အပ္တစ္စင္းထိဖို႔လြယ္မယ္.. လူျဖစ္ဖို႔က ခဲယဥ္းတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ေသဖို႔ကေတာ့ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲဘူးေဟ့“ တဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔တစ္ရက္ အသက္ရွင္ႏိုင္သေရြ႕ တစ္ရက္ မိမိကိုယ္ကို ဘယ္လိုျမတ္နိုးရမလဲဆိုတာ ေတြးတတ္ဖို႔လိုမယ္။ မိမိအိပ္မက္အတြက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနစဥ္ ေဘးက ျဖတ္သြားတဲ့ရႈခင္းကို ၾကည့္ဖို့လဲ မေမ့ပါနဲ႔။ လူ႔ဘဝ ရက္ သံုးေသာင္းရဲ႕ ကုန္ခါနီးက်မွ ေဘးကရႈခင္းေတြ မၾကည့္ရမိပါလားလို႔ ေနာင္တရေနလဲ မထူးေတာ့ပါ။
မိမိကိုယ္ကို ေနရာလြတ္ေပးထားပါ။ မိမိရဲ႕ အခ်ိန္ေတြကို အလုပ္က တစ္ကန္႔.. မိသားစုက တစ္ကန္႔ ခြဲထားပါ။ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ ေနေရာင္ျခည္ေလးကိုနင္းသြားရင္း ပန္းျခံထဲက ျမက္ခင္းၾကားက အုတ္လမ္းေလးေပၚ ေလွ်ာက္ၾကည့္ပါ။ ျငိမ္သက္တဲ့ညအခါမွာ ဝရန္တာေပၚက ပလက္ကုလားထိုင္ေပၚထိုင္ရင္း လေပၚက နတ္သမီးေလးနဲ႔ ယုန္ေျပးလႊားေဆာ့ကစားတာကို ၾကည့္ရင္း ေကာင္းကင္ေပၚက မိမိရဲ႕ ၿဂိဳလ္ခြင္ကို ရွာၾကည့္ပါ။
Images Credit - Original Source
ေသေသခ်ာခ်ာ စူးစူးစိုက္စိုက္လုပ္ၾကည့္ပါ… လူ႔ဘဝထဲက ပုန္းေအာင္းေနတဲ့ သင္လွည့္မၾကည့္ခဲ့တဲ့ ရႈခင္းလွလွေလးေတြ အမ်ားႀကီး က်န္ေသးေနတယ္ဆိုတာ သင္ရိပ္စားမိလာမွာပါ။ အမည္မသိကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္ေျပာဖူးတယ္။ ”လူ႔ဘဝကိုခံစားတတ္တဲ့ထဲမွာ သဘာဝကိုခံစားတတ္ျခင္းက အေကာင္းဆံုးျဖစ္တယ္တဲ့” လူ႔ဘဝဟာ နဂိုကတည္းက အေရာင္အေသြးစံုစံုလင္လင္ ရွိၿပီးသားပါ။ အလုပ္..ေက်ာင္း.. ပိုက္ဆံ.. ဂုဏ္ျဒပ္.. ေတြကလြဲရင္ အျခား ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သြားရွာေဖြဖို႔ အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး က်န္ပါေသးတယ္။
အရသာရွိတဲ့ စားေသာက္ဖြယ္ရာ.. ေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစုဘဝ.. ျပာလဲ့လဲ့ေကာင္းကင္.. စိမ္းညိုညုိ ျမက္ခင္း.. ျဖဴေဖြးေဖြး တိမ္တိုက္.. က်ယ္ေျပာလွတဲ့ ပင္လယ္ျပင္…ျမင့္မားလွတဲ့ ေတာင္တန္းေတြ..သီခ်င္း.. အေတြး.. တရားဓမၼ.. သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္..စာေပ.. အားကစား.. ေတြဟာ ေက်ာင္းစာအုပ္ နဲ႔ အလုပ္ပဲကလြဲရင္ရွာေဖြသင့္တဲ့အရာေတြပါ…။ တကယ္လို႔ သင္က အလုပ္မွအလုပ္ပဲ.. ေက်ာင္းစာမွ ေက်ာင္းစာပဲလို႔ ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာင္ အခ်ိန္ေပးၿပီး မိမိပတ္ဝန္းက်င္က အလွမ်ားကို ခံစားၾကည့္လိုက္ပါ.. ဒီအခ်ိန္မွ မခံစားၾကည့္ရင္ ဘယ္အခ်ိန္ကို ေစာင့္စားေနဦးမွာလဲ?? မိမိကုိယ္ကို ျမတ္ႏိုးတတ္ ခ်စ္တတ္ၿပီး အျမင္မ်ားေျပာင္းလဲၾကည့္ေပးပါ။
ေကာင္းကင္က ဒီလိုပဲျပာတယ္။ သစ္ပင္ေတြက ဒီလိုစိမ္းစိုတယ္။ လူ႔ဘဝဟာလည္း တကယ္ေတာ့ ဒီလိုပဲ လွပတယ္။ ႏွစ္တစ္ေထာင္မွ တစ္ခါ မျဖစ္တဲ့လူ႔ဘဝကိုတန္ဖိုး ထားတတ္ႏိုင္ၾကပါေစ…..။
